Κώστας Μαρούντας
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Δεν υπάρχουν τιμές απρόσιτες για τον άνθρωπο που οπλίζεται με υπομονή

Zαν Ντε Λα Μπριγιέρ

Η φθορά του χρόνου είναι αδυσώπητη. Πρέπει να έχεις μεγάλα αποθέματα προνοητικότητας και αρκετή τύχη για να μένεις στο προσκήνιο της δημόσιας ζωής για διάστημα μεγαλύτερο από αυτό που ορίζει το φυσιολογικό αποθεματικό σου.

Ο μόνος ασφαλής τρόπος ποιοτικής διασφάλισης είναι η σύνεση, που συνδυάζεται με την καθολική αποδοχή της προσωπικότητας σου, έτσι ώστε η γνώμη σου, οι συμβουλές σου, να μην είναι απλά πιστοποιητικά δημοσίων σχέσεων, ούτε παρασκηνιακές “ντρίμπλες”, αλλά ουσιαστική συμμετοχή στα ενεστωτικά δρώμενα.

Γιατί, δεν είναι λίγες οι φορές που αρκετοί επιδιώκουν την επαφή με τα διάφορα “τοτέμ” του χώρου τους, για να καταξιωθούν στις συνειδήσεις των πολλών, για να βγάλουν όφελος ακόμα και από μια απλή φωτογραφία, για να μπορούν να καυχιούνται πως “αυτόν τον ξέρουν, και τους ξέρει και αυτός”…

Στην πολιτική, πολλοί σημαντικοί άνθρωποι κάποτε αποσύρθηκαν γιατί κουράστηκαν, γιατί δεν είχαν να δώσουν τίποτα άλλο που να συνάδει με τις δικές τους απαιτήσεις, γιατί δεν τους ήθελαν οι άλλοι, γιατί “δεν πέρναγε πια η μπογιά τους”, γιατί θεώρησαν πως σαν νέες Ιφιγένειες θα βοηθούσαν την περαιτέρω προωθητική πορεία, γιατί τους “παραίτησαν”, γιατί είχαν αποτύχει πλήρως, γιατί στέρεψαν από εμπνεύσεις, γιατί έβλεπαν πως τα χειρότερα έρχονταν, γιατί απλά χρειάστηκαν κάποια εσωστρεφή ανανέωση, γιατί μόνο η έγκαιρη αποχώρηση τους θα επέτρεπε μια μελλοντική επιστροφή τους, γιατί δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τους αντιπάλους τους.

Οι λόγοι είναι πολλοί, και ορισμένες φορές αναμειγνύονται αναμεταξύ τους.

Και όλα αυτά πάντα “κινδυνεύουν” να “μείνουν πίσω” από έκτακτες επιμέρους συνθήκες που δεν ήταν κάποιος σε θέση προγενέστερα να προϋπολογίσει.

Η δημόσια ζωή, και ειδικά η εγχώρια αστική πολιτική σκηνή, είναι σκληρή. Γιατί, μπορεί οι πολιτικοί μας τα τελευταία χρόνια να έχουν προκαλέσει την οργή και τη θυμηδία πολλών, όμως εξακολουθούν τα “δικά τους” να διακατέχονται από τις ίδιες σταθερές των προηγούμενων δεκαετιών.

Μια ματιά -φερ’ ειπείν- στις σχέσεις Γ.Α.Παπανδρέου και Ε.Βενιζέλου ή στη μάχη διαδοχής στη Νέα Δημοκρατία, μας φανερώνει πως ορισμένες φορές μπορεί να ξεπεραστούν και όρια.

Το άσχημο είναι πως μάλλον αυτά τους ενδιαφέρουν ορισμένους περισσότερο από τις πετσοκομμένες συντάξεις, τους πλειστηριασμούς, τη φορολογική καταιγίδα…

Ακόμα και αν δεν ισχύει κάτι τέτοιο, αυτό πιστεύει ο πολύς κόσμος…

Τα λόγια μπορεί να στερεύουν πιο δύσκολα από τα δάκρυα, όμως τα δεύτερα παραμένουν πιο αληθινά από αυτά…

Όλοι έχουν απαιτήσεις από τον εαυτό τους, μόνο που τα πράγματα τα ίδια και οι καιροί έχουν απαιτήσεις από τους ελάχιστους: εκείνους που δεν έχουνε καμία απαίτηση από συνθήκες που θυμίζουν φορμόλη ή φανερώνουν παρακμή. 

Ο μιθριδατισμός είναι ένα αερόστατο που κατεβαίνει διαρκώς προς τα κάτω ή ένα αλεξίπτωτο που ανεβαίνει πάντα προς τα πάνω;

Πολλές φορές οι σωστές τιμωρίες προκύπτουν για λάθος λόγους. 

Ας είναι. Το αποτέλεσμα μετράει. Οι υπερβολικές απαιτήσεις χωρίς χρεωστική κάρτα στην πραγματική ζωή είναι το αποκούμπι της μειονεξίας. 

Κάθε ένας από εκείνους που κουβαλάνε πιστωτική κάρτα στο διαρκές χρηματιστήριο της ζωής δεν μπορεί να σπαταλάει χρόνο κυνηγώντας χίμαιρες… 

Τόσο απλό, μα και τόσο δύσκολο να πείσει…