Η φρίκη και το πένθος για το μακελειό της προπερασμένης Παρασκευής δεν αναιρούν την ανάγκη να στοχαστούμε το νέο πολιτικό και γεωπολιτικό τοπίο που διαμορφώνεται.
Μόλις δύο εβδομάδες πριν, στην «πορεία αξιοπρέπειας κι εναντίον του ρατσισμού», οι νέοι κολασμένοι (ή καλύτερα οι… κολασμένες των λαϊκών συνοικιών που την οργάνωσαν) είχαν διασχίσει για πρώτη φορά μαζί με την κλασική γαλλική Αριστερά τους ίδιους δρόμους του Παρισιού καταγγέλλοντας τις νεοαποικιακές κρατικές πρακτικές και το καθεστώς εξαίρεσης που διέπει την καθημερινότητά τους, διακηρύσσοντας την ιδιότητά τους ως αυτόνομων πολιτικών υποκειμένων.
Η παράταση του καθεστώτος εκτάκτου ανάγκης στη Γαλλία, οι συνταγματικές αλλαγές που απειλούν στοιχειώδη πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα και υποσκάπτουν την επεξεργασία μιας γενναιόδωρης πολιτικής του ασύλου κινδυνεύουν επίσης να ποινικοποιήσουν κάθε πολιτική πρακτική που αψηφά την αυταρχική επιταγή για εθνική (πολιτιστική ή ταξική) ομοψυχία, ποινικοποιώντας έτσι τη συγκρουσιακή διάσταση που είναι και η συνθήκη της δημοκρατίας. Μιας δημοκρατίας που, το βλέπουμε, μοιάζει να αργοπεθαίνει στην Ευρώπη.
*Καθηγήτρια στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Παρίσι VIII
