Η Αγέλαστος Πέτρα

Πάει και το λιμάνι της Ελευσίνας. Πουλήθηκε, λέει, στη σύμμαχο και φίλη μας Αμερική με τη μεσιτεία της πρεσβευτού ή πρέσβειρας ή όπως αλλιώς θέλουν οι σοφολογιότατοι να λένε τη νέα τοποτηρήτρια των συμφερόντων των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Kimberly Guilfoil. Επειδή θεώρησα παράδοξο το επώνυμο της κυρίας, έψαξα στα λεξικά της αγγλικής γλώσσας και ανακάλυψα ότι είναι σύνθετο και αποτελείται από τη λέξη guil (e) που σημαίνει εξαπάτηση και τη λέξη foil που εκτός από αλουμινόχαρτο, στη γλώσσα του θεάτρου υποδηλώνει έναν βοηθητικό χαρακτήρα που αναδεικνύει τον ρόλο του βασικού πρωταγωνιστή. Οι μανιώδεις ερευνητές και διερμηνείς των σατανικών συμπτώσεων ας βγάλουν τα συμπεράσματά τους.

Και επιστρέφοντας στο θέμα μας δεν θέλω να μιλήσω για γεωπολιτικές ίντριγκες, διελκυστίνδες των υπερδυνάμεων που λαμβάνουν χώρα στο «ανάδελφον» προτεκτοράτο το οποίο επιθυμεί διακαώς να γίνει η αιχμή του υπερατλαντικού δόρατος (κόμβο ή κάθετο άξονα λέμε αυτό το δόρυ τώρα) στο μαλακό υπογάστριο όχι μόνο της Ρωσίας, αλλά και της άλλης «μισητής» υπερδύναμης, της Κίνας· και ως εκ τούτου εθνική τραγωδία διαφαίνεται πάλι στον ορίζοντα.

Θέλω όμως να μιλήσω για την Ελευσίνα! Την Ελευσίνα που ζει τη δική της τραγωδία εδώ και 16 αιώνες. Απ’ όταν οι ορδές του Βησιγότθου Αλάριχου (Ulrich) συνοδευόμενες από αγέλες φανατικών ρασοφόρων που μετέφεραν τη θεοδοσιανή εντολή «ες έδαφος φέρειν παν τι ελληνικόν» ισοπέδωσαν τον ιερότερο χώρο του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, τον χώρο όπου ετελούντο τα σπουδαιότερα Μυστήρια του αρχαίου κόσμου. Τα Μυστήρια αυτά ονομάζονταν Ελευσίνια, στη διάρκεια των οποίων μυούνταν στα μυστικά της ζωής και του θανάτου Ελληνες και ξένοι, άνδρες και γυναίκες, ελεύθεροι και δούλοι (ναι, σωστά ακούσατε, και δούλοι!). Ηταν τα μυστήρια της Δήμητρας (Ζώσας Φύσης) και της Κόρης-Περσεφόνης (Ψυχής του κόσμου), του Αδη (Θανάτου) και του Ιακχου (Αναγέννηση).

Στον ιερό χώρο της Ελευσίνας, υπήρχε ένα πηγάδι που λεγόταν «καλλίχορον φρέαρ» και δίπλα στο πηγάδι μια πέτρα που λεγόταν «αγέλαστος πέτρα». Επάνω σε αυτή την πέτρα κάθισε η θλιμμένη θεά Δήμητρα όταν έφτασε στην Ελευσίνα για να ξεκουραστεί από την κόπωση της ατέλειωτης περιπλάνησής της για την αναζήτηση της χαμένης κόρης της Περσεφόνης.

Αντλώντας έμπνευση από την «Αγέλαστο Πέτρα», το έτος 2000 ο σκηνοθέτης Φίλιππος Κουτσαφτής παρουσίασε το ομότιτλο μνημειώδες αφηγηματικό ντοκιμαντέρ γύρω από τη ζωή των σημερινών κατοίκων της προσφυγούπολης Ελευσίνας και τη σχέση τους με τις μνήμες του τόπου ο οποίος στην αρχαιότητα ήταν το μεγαλύτερο ιερό προσκύνημα. Η ταινία, που το γύρισμά της κράτησε δέκα ολόκληρα χρόνια, αναδεικνύει με τα εντονότερα χρώματα την αγάπη των τότε κατοίκων της Ελευσίνας για την παράδοσή τους, την οποία κράτησαν άσβεστη, παρά τις προσπάθειες πολιτικών και θρησκευτικών ιερατείων να την ξεριζώσουν. Ομως σήμερα ακούγοντας τις δηλώσεις παραγόντων της πόλης που πανηγυρίζουν με την προοπτική δημιουργίας θέσεων εργασίας -έστω και ας γίνει η Ελευσίνα δουλοπαροικία- πολλές αμφιβολίες γεννιούνται για το κατά πόσο οι αρχαίες μνήμες θα μπορέσουν να επιβιώσουν.

Και ο λόγος είναι ότι Αγέλαστος Πέτρα είναι πλέον όλη η χώρα. Πάνω της καθισμένη θρηνεί βουβά η Ελλάδα-Δήμητρα για τον χαμό της κόρης της, Περσεφόνη λέγεται, ελευθερία ή ανεξαρτησία λέγεται. Εδώ και είκοσι φαιούς αιώνες Ρωμαίοι, Βάνδαλοι, Βησιγότθοι, Φράγκοι, Τούρκοι, Σλάβοι, Γερμανοί, Ιταλοί, Εγγλέζοι κι Αμερικανοί χαράζουν πάνω της τα σύμβολα της σιδερένιας βαρβαρότητάς τους. Η επίδραση των επιδρομών και των κατακτήσεων υπήρξε σωρευτική, δεν έμεινε ξεχωριστή η μία από την άλλη, γι’ αυτό η πατημασιά της μπότας όλων των κατακτητών έχει μείνει ανεξίτηλη πάνω της. Αλλαξαν το σχήμα της, την όμορφη πανδώτειρα γη και φύση της, τη θρησκεία της, τη δικαιοσύνη της, το πολίτευμά της, τη γλώσσα, την ποίηση και τη φιλοσοφία της. Μόλυναν τα πάντα σε αγαστή συνεργασία με αυτούς τους κάποτε λίγους, τώρα πολλούς γηγενείς που δεν δίσταζαν και δεν διστάζουν να την πουλάνε κάθε τόσο και όσο όσο, ρακένδυτη στις αγορές του κόσμου.

Σήμερα ο επισκέπτης της Ελευσίνας καθώς περπατάει ανάμεσα στα σεπτά αρχαία ερείπια και σηκώνει το κεφάλι του, βλέπει τα τσιμεντένια τέρατα που το νεοελληνικό κράτος επέτρεψε να χτιστούν μπροστά κι ολόγυρά τους τα οποία βίασαν, κατά τον περιηγητή και συγγραφέα Φλομπέρ που επισκέφτηκε την περιοχή το 1851, το ωραιότερο τοπίο που είχε δει ποτέ. Ο δε αυριανός επισκέπτης θα βλέπει, εκτός από ναυπηγεία, διυλιστήρια, τσιμεντοβιομηχανίες και υψικαμίνους, το δάσος των στραμμένων απειλητικά προς τον ουρανό της Ελευσίνας, σιδερένιων χεριών των γερανών που θα ξεφορτώνουν τα εμπορεύματα και τα οπλικά συστήματα των «συμμάχων» και «φίλων» μας νεο-βαρβάρων.

*Νομικός, συγγραφέας