Αλλο αριστεία, άλλο ελιτισμός

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθώ με ενδιαφέρον πώς μια (εμφανώς μειοψηφική) μερίδα ΜΜΕ και δημοσιολογούντων, εκ των οποίων μάλιστα ορισμένοι πρόσκεινται φιλικά προς την παράταξη την οποία υπηρετώ ως βουλευτής, επέλεξαν να κρατήσουν αποστάσεις από τη στάση του συνόλου της κοινοβουλευτικής ομάδας ως προς την επιλογή της διοίκησης των ΕΛΤΑ να αιφνιδιάσει με το ξαφνικό λουκέτο σε 204 υποκαταστήματα.

Κάποιοι μίλησαν για «Γκρούεζες» που το μόνο που κοιτάνε είναι η επανεκλογή και τα «ψηφαλάκια». Κάποιοι άλλοι μάλιστα αναφέρθηκαν σε «λαϊκισμό» διερωτώμενοι αν πρέπει να εξελιχθούν τα ΕΛΤΑ σε «βαρέλι δίχως πάτο» και αν η πρόταση είναι «τα λεφτόδενδρα». Μάλιστα οι εκλεγμένοι από τον ελληνικό λαό εκπρόσωποι προσκληθήκαμε να μιλήσουμε «ξεκάθαρα» λες και κρύψαμε κάτι.

Προφανώς οι γράφοντες τα παραπάνω, θεωρούν ως αυτονόητο το σνομπάρισμα των πολιτικών από την τεχνοκρατία. Στον δικό τους κόσμο οι κοινοβουλευτικοί αποτελούν ένα «αναγκαίο κακό», κάτι ενδεχομένως το περιττό κι όχι εκείνους που επέλεξαν δημοκρατικά οι πολίτες κατόπιν εκλογών. Ισως παρόμοια να είναι η άποψή τους και για την αυτοδιοίκηση και τους παραγωγικούς και κοινωνικούς φορείς, που επίσης δεν ενημερώθηκαν για μια πολιτική περιορισμού των κοινωνικών υπηρεσιών της καθημερινότητας.

Με ευκολία παραμέρισαν την αποδοχή εκ μέρους όλων μας της ανάγκης εξορθολογισμού των ΕΛΤΑ, αλλά με διαβούλευση. Με στρατηγική. Παραμέρισαν τα εύλογα ερωτήματά μας για να υπάρξει στοιχειοθέτηση της στρατηγικής αλλά κι απαντήσεις για δαπάνες, έσοδα κι έξοδα της διοίκησης. Αυτόματα και για να ικανοποιήσουν τις δικές τους επικοινωνιακές κατασκευές θέλησαν να μας παρουσιάσουν ως «παλιούς». Ως «γραφικούς». Η λογοδοσία των τεχνοκρατών αποτελεί άγνωστη έννοια για εκείνους.

Πολιτικοί που τους φοβίζει η παγίωση μιας αίσθησης αποχώρησης του κράτους από σειρά δομών, που δεχόμαστε καθημερινά παράπονα για ελλείψεις ή παραλείψεις βαπτίζονται ως «αναχρονιστές».

Να ξεκαθαρίσουμε λοιπόν σε όσους μπερδεύτηκαν κι έχασαν τη στόχευση: «άλλο αριστεία κι άλλο ελιτισμός». Αριστος είναι εκείνος που αντιλαμβάνεται τον ρόλο του στην κοινωνία και που για να κατανοήσει τις ανάγκες της «κατεβαίνει» προς αυτή, την αφουγκράζεται και «σκύβει» στο πρόβλημα. Αριστος είναι αυτός που έχει επίγνωση όχι μόνο της δικής του, αλλά και της θέσης του άλλου. Του πιο αδύναμου. Που δεν κοιτάζει «από καθ’ έδρας και αφ’ υψηλού» τον συμπολίτη του. Αριστος είναι εκείνος που στα δύσκολα βγαίνει και δημόσια τοποθετείται και δεν θεωρεί περιττό βάρος τον δημόσιο διάλογο.

Πριν από μερικούς μήνες και στο πλαίσιο του δημοκρατικού διαλόγου της κοινοβουλευτικής ομάδας της Ν.Δ., είχα αναφερθεί σε έναν περίεργο ψυχολογικό διαχωρισμό εντός του σώματος της παράταξής μας. Σε εκείνους που θεωρούν εαυτούς ως πεφωτισμένους (Illuminati) και στους υπόλοιπους που θεωρούνται περίπου ως αναλώσιμοι.

Να το κάνουμε λοιπόν σαφές για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις. Στις δημοκρατίες, που σήμερα δοκιμάζονται από πλήθος προβλημάτων, δεν υπάρχει περιθώριο για ελιτισμό. Σε έναν πλανήτη που αλλάζει και κρύβει κινδύνους δεν υπάρχουν αυθεντίες ανεξέλεγκτες. Εξάλλου και οι illuminati managers βλέπουμε πως πέφτουν σε λάθη. Λάθη χοντρά. Κυρίαρχος για το μέλλον του είναι μονάχα ένας. Ο λαός. Αυτός μας αναδεικνύει, αυτός μας υποδεικνύει και στο τέλος αυτός μας κρίνει.

* Δημοσιογράφος/βουλευτής της Ν.Δ. στη Β΄ Πειραιά