Η Ιντιφάντα πρέπει να νικήσει

Ολα δείχνουν ότι η τρίτη Iντιφάντα του Παλαιστινιακού λαού έχει ήδη ξεκινήσει. Τα κυρίαρχα ΜΜΕ, όταν ασχολούνται με το ζήτημα, επιλέγουν είτε να το κάνουν εκφέροντας έναν παρεμφερή με την ακροδεξιά του Ισραήλ λόγο περί «τρομοκρατίας του μαχαιριού» είτε -στην καλύτερη περίπτωση- τηρώντας «ίσες» αποστάσεις μεταξύ των δύο πλευρών, δηλαδή μεταξύ θύτη και θύματος.

Παραδόξως μάλιστα στη χώρα μας θα δει κανείς και μια ευθεία υποστήριξη της καθεστωτικής προπαγάνδας της ακροδεξιάς ισραηλινής κυβέρνησης, πολύ συχνά από στρατευμένα διαδικτυακά μέσα που προσπαθούν να πλαισιώσουν τον προπαγανδιστικό τους λόγο με εργαλειακού τύπου αναλύσεις περί της αναγκαιότητας συνεργασίας, η οποία πια τείνει να λάβει χαρακτήρα δορυφοριοποίησης από τη στρατιωτική μηχανή του Ισραήλ.

Ομως η πραγματικότητα απέχει πολύ περισσότερο από αυτό που είτε λέγεται ευθέως είτε μέσω της σιωπής.

Aιτία της βίας είναι η συνεχιζόμενη βάρβαρη κατοχή της Παλαιστίνης, πράξη που εμπεριέχει μια σειρά επιμέρους εγκληματικών πολιτικών: τους συνεχιζόμενους εποικισμούς, δηλαδή την υφαρπαγή και εκδίωξη των Παλαιστινίων από τη γη τους, τις διαρκείς φυλακίσεις ακόμη και ανηλίκων, την εφαρμογή της φασίζουσας αντίληψης περί συλλογικής-οικογενειακής ευθύνης, τον καθημερινό εξευτελισμό στα σημεία ελέγχου, τον αποκλεισμό της Γάζας, το νέο τείχος στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, την επέκταση του τείχους σε όλη τη Δυτική Οχθη και τους βομβαρδισμούς.

Τα παραπάνω αναδεικνύουν τη σταδιακή μετατροπή του Ισραήλ σε ένα δομικά ακροδεξιό κράτος.

Πλευρά της διαδικασίας αυτής είναι και η προσπάθεια ακραίας αναθεώρησης της Ιστορίας σαν αυτή του πρωθυπουργού Νετανιάχου, ο οποίος πρόσφατα επιχείρησε να μειώσει το βάρος της ενοχής των Γερμανών στο θέμα του Ολοκαυτώματος για να δικαιολογήσει την κλιμάκωση της επίθεσης κατά του Παλαιστινιακού λαού.

Η αντίληψη ότι η κατοχή, όπως και η αποικιοκρατία, έχουν πάντοτε σαν αντιθετικό και ισοδύναμο μέγεθός τους την τρομοκρατία είναι στρεβλή και επικίνδυνη μιας και επί της ουσίας εξισώνει τη βία του ισχυρού, που καταστρέφει τις ελπίδες του κατεχομένου όπως και του αποικιοκρατούμενου λαού ενόσω διαφθείρει την κοινωνία του, με την αντίσταση στην κατοχή και την αποικιοκρατία. Η τελευταία δε όχι μόνο συνιστά δικαίωμα και καθήκον εκείνου που την υφίσταται, αλλά ανάγει και την αλληλεγγύη σε αυτόν που αντιπαλεύει τέτοιες εγκληματικές πολιτικές σε διεθνή υποχρέωση.

Η Ιντιφάντα ωστόσο αποκτά οικουμενική διάσταση και για τέσσερις επιπλέον λόγους :

➠ πρώτον, λόγω της αξιοθαύμαστης αντοχής του παλαιστινιακού λαού απέναντι στην προσπάθεια εξανδραποδισμού του 

➠ δεύτερον, διότι η παλαιστινιακή κοινωνία αποτελεί πρότυπο κοσμικής, δημοκρατικής κοινωνίας

➠ τρίτον, χάρη στο νεολαιίστικο αυθόρμητο στοιχείο που είχαν τόσο οι δύο προηγούμενες όσο και αυτή η Ιντιφάντα,

➠ και τέταρτον διότι η παλαιστινιακή εξέγερση, πέρα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, εγγράφεται σε μια αλυσίδα ποικιλόμορφων αναταραχών και εξεγέρσεων, στον δυτικό και μη κόσμο, που έχουν κύριο χαρακτηριστικό τους την αντίδραση στο εξουσιαστικό δίδυμο ιμπεριαλισμού και νεοφιλελευθερισμού και την απαίτηση για σύγκρουση με τις κυρίαρχες ελίτ.

Χωρίς να έχουν αποσαφηνίσει το είδος των ηγεσιών που επιλέγουν, χωρίς ακόμα στέρεες δομές, αυτές οι πολυεπίπεδες εξεγερτικές διαδικασίες αποτελούν τόσο στο επίπεδο της πράξης όσο και του λόγου, που παράγεται διά και εντός της πράξης, τη συμπύκνωση της απαίτησης για τη ζωή αλλιώς, αντιθετικά προς τον αυταρχισμό μιας μηχανικής της εξουσίας που με διαφορετικές εκδοχές αλλά κοινή βαθύτερη υπόσταση εφαρμόζεται κατά τόπους.

Η Ιντιφάντα είναι οικουμενική νοούμενη ως μέσο σύγκρουσης με την εγκληματική κατοχή, όψη και εκφορά της προαναφερθείσας μηχανικής.

Η Ιντιφάντα, χωρίς μισόλογα και (αν-)«ισες» αποστάσεις πρέπει να νικήσει.

**υπ. δρ Διεθνούς Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων ΑΠΘ