«Στην πραγματικότητα, δεν έχω βλέψεις. Δεσμεύτηκα απλώς για χάρη της δικαιοσύνης. Υπάκουσα, υποθέτω, σε ένα εγγενές αίσθημα (το οποίο έχει τις ρίζες του στο) οικογενειακό μου υπόβαθρο, το οποίο θεωρούσε ότι οι ιεραρχίες που βασίζονται πάνω στα προνόμια και τα χρήματα ήταν το χειρότερο έγκλημα κατά της φύσης. Για τους γύρω μου, η ιδέα ότι τα χρήματα μπορεί να είναι πιο σημαντικά από τις αξίες που στηρίζουν τις ζωές τους -η πατρίδα, η θρησκεία, η ελευθερία, η αξιοπρέπεια- ήταν αποκρουστική. (Τα χρήματα) ήταν ο εχθρός, εκπρόσωπος της διαφθοράς, με τα οποία δεν θα έπρεπε να έχουμε πάρε-δώσε».
«Ο σοσιαλισμός είναι επίσης και πάνω απ’ όλα ενθουσιασμός, συλλογική δράση, η επαφή των ανθρώπων που αναζητούν τη δικαιοσύνη».
«Θέλω η πρώτη μου αποστολή να είναι να κυριαρχήσει. Θέλω το κόμμα να πάρει την εξουσία. Ναι, κι εγώ θα ήθελα η μεταμόρφωση της κοινωνίας να αρχίσει αλλάζοντας τη δική μας συνείδηση και τη συνείδηση του κόσμου. Αλλά πρέπει και να κερδίσουμε την εξουσία. Το να μείνουμε μια σχισματική ομάδα δεν είναι ο σκοπός μου, ούτε είναι ο σκοπός όσων ψηφίζουν την ίδια πρόταση με εμένα».
«Ο αληθινός εχθρός, ο μόνος εχθρός, επειδή εμπερικλείει όλους τους άλλους, είναι το μονοπώλιο. Ο όρος είναι ευρύς, καλύπτει την εξουσία του χρήματος σε όλες της τις μορφές: το χρήμα που διαφθείρει, το χρήμα που αγοράζει, το χρήμα που συντρίβει, το χρήμα που σκοτώνει, το χρήμα που καταστρέφει, το χρήμα που σαπίζει τη συνείδηση των ανθρώπων. Αυτοί που μας κυβερνούν πολιτικά είναι απλώς οι εκτελεστές αυτού του μονοπωλίου. Οσον αφορά τη βάση μας, βάση μας είναι το ταξικό μέτωπο, η Ενωση της Αριστεράς».
«Εν ολίγοις, το πρόγραμμα συμφωνούσε με το νέο έμβλημα του κόμματος, μια σφιγμένη γροθιά (η οποία συμβόλιζε τη δύναμη) που κρατούσε ένα τριαντάφυλλο (το σύμβολο των ονείρων). Κανείς δεν είχε κάνει την ακριβή κοστολόγηση, αλλά αναπόφευκτα τα όνειρα θα έπρεπε να πληρωθούν με υψηλότερους φόρους, συμπεριλαμβανομένων του φόρου πλούτου, των αυξημένων φόρων μεταβιβάσεων και του φόρου των κεφαλαιακών κερδών. Στόχος είναι να μειωθούν οι εισοδηματικές αποκλίσεις προκειμένου να δημιουργηθεί μια ισονομιστική κοινωνία στην οποία τα προνόμια της περιουσίας θα εξαλειφθούν και οι ανάγκες όλων θα μετρούν περισσότερο απ’ ό,τι τα κέρδη των λίγων».
«Ο σοσιαλισμός δεν έχει την παραμικρή πιθανότητα να πετύχει χωρίς μεγάλα κόμματα. Καθώς αυτό το έχω καταλάβει, κατέληξα στο απαραίτητο συμπέρασμα: τέλος οι σχισματικές ομάδες!».
«Πολλοί μαρξιστές δεν είναι στ’ αλήθεια μαρξιστές, με την έννοια ότι η σκέψη του Μαρξ ήταν αυθόρμητη και πλούσια, ενώ αυτοί σπαταλούν τον χρόνο τους αποστειρώνοντάς την. Ο δογματισμός είναι πολύ εκνευριστικός. Δεν βρίσκω εκείνη την ελευθερία του πνεύματος που είναι η πρώτη των ελευθεριών, μετά την οποία ακολουθούν όλες οι άλλες. Πρέπει να ξέρετε ότι εγώ θα πεθάνω φιλελεύθερος με κάθε έννοια και ιδίως σε ζητήματα διανόησης. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει μία αποκεκαλυμμένη αλήθεια στη ζωή των ανθρώπων».
Διαβάζοντας, ακούγοντας και μαθαίνοντας από τον Φρανσουά Μιτεράν.
Ο ιστορικός Γάλλος σοσιαλιστής ηγέτης και πρόεδρος της Δημοκρατίας, πάντα επίκαιρος και για τα ελληνικά πολιτικά πράγματα.
