Οι δύο ψυχές και η στασιμότητα του ΠΑΣΟΚ

Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται ξανά μπροστά στο παλιό του δράμα της τελευταίας 15ετίας: δύο ψυχές που συνυπάρχουν αλλά δεν γίνονται συμπληρωματικές.

Από τη μια, ο Δούκας προσπαθεί να βάλει στο τραπέζι τη νέα γλώσσα: κοινωνία, πόλη, περιβάλλον, κινήματα και κυρίως ψυχή. Είναι ο τόνος της συμμετοχής του «να ξαναπιάσουμε τον κόσμο από τα κάτω» ώστε να φτιαχτεί ένα μεγάλο κοινωνικό μπλοκ, το οποίο θα θυμίζει ξανά το μεγάλο ΠΑΣΟΚ των περασμένων δεκαετιών.

Από την άλλη, η Διαμαντοπούλου επαναφέρει την εκσυγχρονιστική θεσμικότητα, την υπευθυνότητα, την ευρωπαϊκή προοπτική. Είναι το ΠΑΣΟΚ που κοιτάζει προς τα πάνω: στους θεσμούς, στο κράτος, στην ευρωπαϊκή κανονικότητα με ένα κυβερνήσιμο πλάνο.

Δύο διαφορετικά ύφη, δύο διαφορετικές προσλαμβάνουσες. Το ζήτημα όμως δεν είναι ποια θα επικρατήσει∙ είναι πως ακόμη δεν έχει υπάρξει αυτό το συνεκτικό πολιτικό αφήγημα το οποίο οδηγούσε κατά το παρελθόν το κόμμα,σε ρόλο καθοριστικού παίκτη του πολιτικού συστήματος.

Η πολιτική συγκυρία μοιάζει να ανοίγει χώρο. Η Νέα Δημοκρατία παρουσιάζει φθορά, με σκάνδαλα και κόπωση που διαβρώνουν το ηγεμονικό της προφίλ. Ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει εκτός νυμφώνος, εγκλωβισμένος σε εσωτερικά διλήμματα και σε απώλεια αξιοπιστίας. Κι όμως, παρά την αντικειμενική ευκαιρία, το ΠΑΣΟΚ δεν καταφέρνει να παρουσιαστεί ως εναλλακτικός πόλος εξουσίας.

Η στασιμότητα αυτή είναι επικίνδυνη. Γιατί το πολιτικό κενό δεν μένει ποτέ άδειο. Ή θα το καλύψουν πρόσωπα που σήμερα βρίσκονται στον ευρύτερη πολιτική σκηνή ή θα το εκμεταλλευτούν νέες δυνάμεις που θα εμφανιστούν στο προσκήνιο. Το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να γίνει θεατής σε μια παράσταση όπου είχε όλες τις προϋποθέσεις να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης καλείται να βρει τον τρόπο να συνθέσει τις δύο πλευρές και καλείται να τον βρει άμεσα. Αν το ΠΑΣΟΚ συνεχίσει έτσι χωρίς να το καταφέρνει, δεν θα γίνει εναλλακτικός πόλος εξουσίας. Θα παραμείνει χρήσιμο ως συμπολιτευτικό συμπλήρωμα, είτε στην πλευρά της Νέας Δημοκρατίας είτε σε κάποιον άλλον που θα κυριαρχήσει απέναντι στη Ν.Δ.

Η πολιτική δεν περιμένει. Το παράθυρο ευκαιρίας είναι ανοιχτό τώρα. Αν χαθεί κι αυτό, το ΠΑΣΟΚ θα θυμίζει εκείνον τον φοιτητή που σπαταλά τον χρόνο του, θεωρώντας ότι όλα είναι ατέρμονα, μέχρι που ανακαλύπτει ότι η πραγματική ζωή τον έχει ήδη προσπεράσει.

*Αναλυτής Ερευνών Good Affairs