Είναι, βέβαια, μια άποψη το ότι ο πρωθυπουργός θεωρεί «πολύ βαρύ» να μιλήσει για εξελισσόμενη γενοκτονία στη Γάζα. Την ίδια στιγμή προτίθεται να παίξει ρόλο παρατηρητή σε σχέση με τις προθέσεις άλλων ευρωπαϊκών χωρών να αναγνωρίσουν κράτος Παλαιστίνης. Στο σημείο αυτό εντοπίζεται το βάρος της διεθνούς υποκρισίας. Ολοι βλέπουν το κακό, το ξορκίζουν και το αφήνουν να εξελίσσεται – όταν δεν συνεργούν. Σε πρόσφατο άρθρο των Financial Times υπήρξε μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση Ισραηλινού πολιτικού που θέλει να κρατήσει την ανωνυμία του: «Μη ρωτάτε συνέχεια για το μέλλον της Τζενίν. Ρωτήστε με καλύτερα για το μέλλον του Οσλο».
Η μεν Τζενίν είναι η μικρή πόλη-σύμβολο της παλαιστινιακής αντίστασης, στη Δυτική Οχθη του Ιορδάνη. Το 2002, με το αιτιολογικό της αυτοάμυνας και θεωρώντας τον εκεί καταυλισμό φυτώριο μαχητών και τρομοκρατών, το Ισραήλ είχε εξαπολύσει την πιο αιματηρή επιχείρηση εντός παλαιστινιακών εδαφών, ισοπεδώνοντας την πόλη. Στις τότε μάχες με τους Παλαιστινίους, το Ισραήλ έχασε 23 στρατιώτες προτού καταλάβει την Τζενίν. Νωρίτερα φέτος, όταν έστειλε τανκς στο μικροσκοπικό στρατόπεδο στη βόρεια Δυτική Οχθη, δεν συνάντησε καμία αντίσταση. Το δε Οσλο στην ισραηλινή πολιτική ιστορία συγκεφαλαιώνει, μεταξύ άλλων, τις Συμφωνίες Οσλο Ι και Οσλο ΙΙ, που υπογράφτηκαν τη δεκαετία του 1990 μεταξύ του Ισραήλ και της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Οι συμφωνίες (που πήραν το όνομά τους από την πρωτεύουσα της Νορβηγίας) δημιούργησαν ελπίδες περιορισμένης αυτοδιοίκησης των Παλαιστινίων σε τμήματα κατεχόμενων εδαφών και κλιμακωτούς όρους ειρηνικής μετάβασης από την ισραηλινή κατοχή σε οιονεί παλαιστινιακή κρατική οντότητα.
Σήμερα δεν υφίστανται συμφωνίες. Αντίθετα, ισχύουν οι φετινές δηλώσεις Νετανιάχου: «There will be no Palestinian state» (Δεν θα υπάρξει παλαιστινιακό κράτος). Ξεκαθάρισε ότι ο έλεγχος του Ισραήλ στα παλαιστινιακά εδάφη πρέπει να είναι πλήρης – γεγονός που «αντιβαίνει» στην ιδέα της παλαιστινιακής κυριαρχίας, με ισχυρισμό ότι «ένα μελλοντικό παλαιστινιακό κράτος θα είναι διαρκές ορμητήριο επιθέσεων κατά του Ισραήλ». Ετσι, τα χειρότερα βρίσκονται σε εξέλιξη. Σύμφωνα με διεθνή δημοσιεύματα, ο Νετανιάχου και στελέχη της κυβέρνησής του κάνουν κάθε μέρα προτάσεις ποικίλων σεναρίων που σχετίζονται με την απομάκρυνση ή τον εκτοπισμό των Παλαιστινίων από τη Γάζα.
Πρώτον, μιλούν για διευκόλυνση της «εθελοντικής μετανάστευσης» ή «εθελούσιας μετεγκατάστασης» προς τρίτες χώρες. Δεν λένε σε ποιες. Το σχέδιο στην ουσία είναι βίαιη και καταναγκαστική εκτόπιση. Δεύτερον, μιλούν για «επιτρεπόμενη έξοδο». Πού; Ο Νετανιάχου έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι θα «επιτρέψει» σε Παλαιστινίους να φύγουν από τη Γάζα, είτε από ζώνες μάχης είτε, γενικά, από τη γη τους, «εάν το επιθυμούν», αρνούμενος ότι πρόκειται για καταναγκαστική εκτόπιση. Ταυτόχρονα, ακροδεξιοί υπουργοί του ζητούν άμεσα σχέδια «αναγκαστικής μετανάστευσης» και εκτοπισμού. Το πιο αποκρουστικό πρόσωπο της σύγκρουσης είναι τα στρατιωτικά μέτρα εξόντωσης, με διαταγές εκκένωσης περιοχών (π.χ. της Πόλης της Γάζας). Τέλος, οι δηλώσεις περί ανοικοδόμησης και δημογραφικών αλλοιώσεων έρχονται να συμπληρώσουν το παζλ του απαρτχάιντ του 21ου αιώνα. Πολλοί, περιλαμβανομένου του Τραμπ, έχουν μιλήσει για μελλοντική «αξιοποίηση» της Γάζας μετά την καταστροφή, με τρόπους που θα αλλάξουν την ανθρωπογεωγραφία της περιοχής.
Οι γειτονικές χώρες καταδικάζουν χλιαρά τις δηλώσεις Νετανιάχου. Ωστόσο, η σιωπή των αραβικών χωρών για τα δεινά των Παλαιστινίων είναι εκκωφαντική, παρότι οι περισσότερες έχουν δεχθεί ισραηλινές στρατιωτικές επιθέσεις. Τα Ηνωμένα Εθνη, ΜΚΟ και νομικοί κύκλοι προειδοποιούν ότι οι κινήσεις αυτές συνιστούν παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου (παραβιάζουν την απαγόρευση εξαναγκαστικού εκτοπισμού, συλλογικής τιμωρίας κ.ά.). Το επιχείρημα ότι «όλοι είναι τρομοκράτες της Χαμάς» δεν έχει βάση και δεν δικαιολογεί το γενικευμένο αιματοκύλισμα των τελευταίων δύο χρόνων. Η εξίσωση «όλοι οι Παλαιστίνιοι = Χαμάς» συνιστά συλλογική τιμωρία, κάτι που απαγορεύει το Διεθνές Δίκαιο. Συνεπώς, μιλάμε για επιχειρήματα που, νομικά και ηθικά, είναι αβάσιμα.
Οι αντιδράσεις των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων είναι αργές. Και είναι ατελείς γιατί η λύση δύο κρατών είναι de facto έωλη. Οι προϋποθέσεις του «Οσλο» για την ίδρυση παλαιστινιακού κράτους (δυτικά του Ιορδάνη, με κυριαρχία, έδαφος, πρωτεύουσα κ.ά.) δεν συνιστούν βάση για κράτος Παλαιστίνης. Το απαρτχάιντ, η γενοκτονία και η απανθρωποποίηση συνεχίζονται. Ο παραλογισμός και η υποκρισία δεν έχουν προηγούμενο.
Ο 21ος αιώνας μετεξελίσσεται σε κάτι που ζηλεύει τον όλεθρο του 20ού αιώνα. Και η «πολιτική» εγχώρια ελαφρότητα για τη γενοκτονία συνεχίζεται. Ο Αδωνις Γεωργιάδης αμφισβητεί το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Τώρα, αμφισβητεί και τον ΟΗΕ. Και η Ολγα Κεφαλογιάννη αξιώνει από τον δήμαρχο Δούκα να σβήσει τα φιλοπαλαιστινιακά συνθήματα για να νιώθουν καλά οι Ισραηλινοί κονσουλάτοι, οι τουρίστες και επενδυτές. Αλίμονο. Υποθέστε πως σβήνουν όλα τα φιλοπαλαιστινιακά γκράφιτι στην Αθήνα. Θα σβήσει και η γενοκτονία; Η ελαφρότητα και η υποκρισία πάνε μαζί. Και, δυστυχώς, δεν είναι η πρώτη φορά.
