Εχουμε μπει προ πολλού σ’ έναν βαθουλό και αμαρτωλό Μεσαίωνα. Ολο αυτό το γραφικό και βρόμικο αλισβερίσι με το ξετσίπωτο τσούρμο των κάθε λογής «φραπέδων», «χασάπηδων» και μεγαλόσχημων που βγαίνει κάθε βδομάδα στο φως και όλη αυτή η αφόρητη καμαρίλα που ζέχνει ολοένα σε ολόκληρο το βασίλειο, εκπέμπουν μια αηδία και φέρνουν συνάμα μια ζάλη στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας. Με το ερώτημα να πλανάται αγωνιωδώς στο τέλος κάθε εβδομάδας: τι άλλο θα δουν τα μάτια μας και τι άλλο θ’ ακούσουν τ’ αυτιά μας από την ερχόμενη Δευτέρα!
Αλλά αυτό το οποίο ιδιαιτέρως ανησυχεί τον πολίτη, που έχει τα μάτια του ακόμα ανοιχτά, είναι η σήψη και η παρακμή που τείνουν να γίνουν το νέο καθεστώς της χώρας μας. Μοιάζουμε σαν να έχουμε αποξεχαστεί σε μια γωνιά του πλανήτη και σαν -ξεκομμένοι απ’ τους άλλους λαούς- να περιμένουμε το νέο επεισόδιο της ιλαροτραγωδίας που έρχεται να σπάσει τη μονοτονία μας και να μας χαρίσει κάτι ευχάριστο για να περνάμε την ώρα μας. Και επιχειρώντας να βάλουμε σε μια σειρά και μια τάξη τα επεισόδια αυτά, χάνουμε τον λογαριασμό και δεν βρίσκουμε από πού ν’ αρχίσουμε και πού να τελειώσουμε μέσα σ’ αυτόν τον καταιγισμό της παρανομίας και των καταχρήσεων, όπου η μια νέα πράξη του δράματος «μπαζώνει» τις προηγούμενες, και η ζωή συνεχίζεται!
Και μένουμε εν τέλει με την απορία μετέωρη: πού ζούμε; πού είναι κρυμμένοι και από πού ξεπετάγονται ξαφνικά όλοι αυτοί οι ελεεινοί και αγροίκοι νταήδες, που καταπατούν με την ελαφρότητά τους κάθε ίχνος ηθικής και περιφέρονται αδίστακτοι κι άφρονες εκεί όπου οσφραίνονται πως υπάρχει ψητό για ν’ αρπάξουν; ποιος τους υποθάλπει και ποιος τους παρέχει την εξουσία να αισθάνονται ασφαλείς ιδιοκτήτες της χώρας; πόση διαστροφή και πόση απληστία, πόση αλαζονεία και πόση ασυδοσία έχει καταλάβει τις ομάδες αυτές που μπαινοβγαίνουν στα γραφεία υπουργών και υπηρεσιών και μιλούν στα τηλέφωνα όλη μέρα με τη γλώσσα του υπόκοσμου και το ύφος του εκτελεστή;
Δεν ξέρω -κι ούτε θέλω να μάθω- πώς αισθάνονται, μέσα στη δυσωδία που διαπερνά τη δημόσια ζωή μας, όλοι αυτοί -φίλοι, συγγενείς και γείτονες, στοχαστικοί, σπουδαγμένοι και πατριώτες- που έβαλαν το χέρι τους, είτε με την αποχή τους είτε με την ψήφο τους, για να επανακάμψει με τις χλαμύδες της αυτή η πολυκέφαλη δυναστεία και να επανεμφανιστεί όλο αυτό το αχόρταγο τέρας που εξαγοράζει με το δημόσιο χρήμα τούς μηχανισμούς, για να τους δίνει εντολές να πράττουν το καθετί προκειμένου να του μοιάσουμε και να μην το ενοχλούμε!
Είναι προφανές πως, και με τη δική τους στάση, έχουμε πια μπει σε μια νέα εποχή, μόλο που δεν μπορούμε -ούτε θέλουμε- να συμβιβαστούμε μαζί της. Αλλά τώρα μας κυριεύει ένας αδιόρατος φόβος μήπως ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας έχει συνηθίσει σ’ αυτή τη βρόμα της αρπαγής και της μίζας και δε θα μπορέσει να συνηθίσει αλλιώς. Κι έχουν ανοίξει αρκετοί δρόμοι προς αυτή την κατεύθυνση και δεν είναι καθόλου εύκολο να κλείσουν!
Ετσι άνοιξε και ο δρόμος για τον Μεσαίωνα και κράτησε πάνω από 1.000 χρόνια. Κι έχεις την αίσθηση πως η ιστορία επαναλαμβάνεται -σαν φάρσα φυσικά- και σε βάζει σε βαθιά περίσκεψη. Διαβάζουμε στον ιστορικό Προκόπιο Ιλλούστριο Καισαρέα και στα Ανέκδοτα ή Απόκρυφο Ιστορία του. Το βασιλικό ζεύγος, γράφει, Θεοδώρα και Ιουστινιανό, πλαισίωνε ένα πλήθος από αυλικούς κόλακες και τυχοδιώκτες, που χαίρονταν και πάθαιναν ανάλογα με τα κέφια της βασίλισσας. Δολοπλοκίες και εύνοιες, καθαιρέσεις και ανακλήσεις, ταπεινώσεις και έπαινοι, αισχροκέρδειες και δωροδοκίες, δολοφονίες και υποκρισίες συνθέτουν όχι μόνο έναν πίνακα έργων και ημερών, αλλά και έναν πίνακα ανάλογων ανθρώπων.
Η Θεοδώρα δεν είχε ενδοιασμούς και αναστολές. Από μικρό παιδί μεγάλωσε ανάμεσα σε μάγους και φαρμακευτές κι έζησε πιστεύοντας σ’ αυτές τις δαιμονοδουλειές. Ευθύς μόλις έγινε βασίλισσα, πήρε κοντά της στο Παλάτι δυο από τις πιο στενές της φίλες, τη Χρυσομαλλώ και την Ινδάρα, που μαζί έβγαζαν το ψωμί τους στον Ιππόδρομο, μαζί έβγαζαν και τα σχέδια για τα πράγματα του Παλατιού. Η Αντωνίνα, γυναίκα του στρατηγού Βελισάριου, ήταν «ζωστή» της Θεοδώρας, ήταν η κολλητή της. Γυναίκα πανούργα, πολυμήχανη και αδίσταχτη, έκανε από τον πρώτο της γάμο πολλά παιδιά. Υστερα την πάντρεψε η φίλη της με τον Βελισάριο, αλλά εκείνη ερωτεύτηκε παράφορα τον θετό του γιο Θεοδόσιο, με τον οποίο έκανε έρωτα ακόμη και μπροστά στους υπηρέτες και τις θεραπαινίδες. Ο Βελισάριος τους τσάκωσε με τα σώβρακα κατεβασμένα, αλλά η γυναίκα του τον έπεισε ότι αυτά που είδε δεν ήταν αληθινά!
Μια δούλα, η Μακεδονία, κάρφωσε στον Βελισάριο τα κατορθώματα της γυναίκας του. Εκείνος έβαλε κάποιον να σκοτώσει τον Θεοδόσιο, αλλά αυτός προτίμησε την εύνοια της Αντωνίνας παρά την υπακοή στον στρατηγό. Η Αντωνίνα τα έμαθε, έκοψε τη γλώσσα της Μακεδονίας και των άλλων υπηρετών, ύστερα τους έκοψε κομμάτια, τους έβαλε μέσα σε σακιά και χωρίς κανένα δισταγμό τους έριξε στη θάλασσα!
Αν δεν ανακοπεί αυτός ο σημερινός σατανικός κατήφορος, ποιος ξέρει σε ποιες θάλασσες θα βρεθούν αυτοί που ανοίγουν το στόμα τους και αποκαλύπτουν τις απόκρυφες ιστορίες των πάσης φύσεως αυλικών;
* Φιλόλογος, συγγραφέας
