Oι μνημονιακοί βρόγχοι δεν επιτρέπουν την ελεύθερη αναπνοή

Είναι εύκολο άραγε στις μέρες μας να συναναστρέφεσαι φίλους του Παναθηναϊκού και να μιλάς μαζί τους για το ποδοσφαιρικό τμήμα της ομάδας τους; Η Lady Hope διακρίνει ξεκάθαρα στο πρόσωπο τους έναν πρωτοφανή για τη διαχρονική πορεία των “πράσινων” συνδυασμό: Απογοήτευση για το παρόν, περηφάνεια και τιμή για το μακρόχρονο ένδοξο παρελθόν, άλυτες απορίες για το “φιάσκο της πολυμετοχικότητας”, άγνοια για το μέλλον, ανάγκη για ανανεωμένους κώδικες τιμής και σημάδια ευοίωνης εξελικτικότητας.

[Κάποτε, όχι πολύ μακριά, αλλά όχι και τόσο κοντά πια, τέθηκαν οι βάσεις για μια σπουδαία μελλοντική πορεία που ίσως να προκαλούσε το ενδιαφέρον ακόμα και του αυθεντικού Αμπράμοβιτς (sic)… Και αν οι αυξήσεις Μετοχικού Κεφαλαίου ήταν το προσδόκιμο και φιλόδοξο μέσο πίεσης για την απόκτηση του ελέγχου της ΠΑΕ, ο πραγματικός στόχος ίσως ήταν το καινούριο γήπεδο (και η διαχείριση των εσόδων του…). Όταν, όμως, το πρότζεκτ βάλτωσε, “έφυγε και η διάθεση” για καταβολή χρημάτων. Και όταν τα χρέη έγιναν μη αντιμετωπίσιμα χωρίς μεγάλο “μάτωμα τσέπης”, τότε ήρθε το αδιέξοδο… Προσχήματα αποστασιοποίησης; Πολλά. Από τη μια πλευρά το “αντιβαρδινογιαννικό” μένος των οργανωμένων, από την άλλη η κρίση που άρχισε να απλώνεται σα νεκρώσιμο πέπλο σε όλες τις δραστηριότητες της εγχώριας ζωής.

Ελλάδα και ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός, βίοι παράλληλοι… Μνημονιακή μέγγενη. Σε καιρούς που κανένας δεν θα επενδύσει αν δεν εξασφαλίσει στοιχειώδες κέρδος, το Αλαφούζειο συμμάζεμα είναι η μόνη λύση. Τα πορτοφόλια των «μεγάλων» έκλεισαν, το υστέρημα των πολλών έχει προφανώς άλλες προτεραιότητες/ανάγκες. Και ο Παναθηναϊκός; Θα πρέπει να περιμένει το κατέβασμα του χρέους στα επίπεδα του διαχειρίσιμου, δηλαδή εκεί που κάποιος υποψήφιος επενδυτής δεν θα το αντιμετωπίζει ως ουσιαστικό βραχνά. Και όσον αφορά στο αγωνιστικό κομμάτι; Tι μένει στους «πράσινους»; Η απόκτηση συνοχής, η καλύτερη δυνατή αξιοποίηση του «υπό ανάγκη ενίσχυσης» έμψυχου υλικού, η σταθερή ανταγωνιστικότητα, η διεκδίκηση του Κυπέλλου (οι τίτλοι κρατάνε ψηλά το φρόνημα και φέρνουν νέους υποστηρικτές…) και -επιτέλους- μια σοβαρή ευρωπαϊκή παρουσία. Αλλιώς, η υπομονή θα εξαντληθεί εντελώς, τα «όργανα θα αρχίσουν για τα καλά», και το χρέος θα αργήσει να μειωθεί τόσο όσο χρειάζεται για να βρεθεί χρηματοδότηση ουσίας… Κανένας που βρίσκεται σε μνημόνιο δεν μπορεί να αναπνεύσει ελεύθερα…]

H Lady Hope, πραγματικά, ένιωσε την έλλειψη ενός ισχυρού ανταγωνισμού που θα κράταγε μέχρι Απρίλη για τη διεκδίκηση του εγχώριου τίτλου. Όπως παλιά, τότες που ο κάθε ουδέτερος συμμεριζόταν με προσωπική ευχαρίστηση τα άγχη των διεκδικητών και γέμιζε με χρήσιμες και πλούσιες παραστάσεις το αποθηκευτήριο της συνείδησης του….