Οι Κουμπαράδες

Σταμάτησα μπροστά στη «Μαργαρίτα».

Γνώριζα πως δεν λειτουργούσε εδώ και χρόνια, το αγαπημένο σινεμά με την ωραία γραμματοσειρά του απλωμένη σα καλλιγραφία και τη μαργαρίτα, μίσχο, έμβλημα μιας νεότητας άτρωτης στο χρόνο. Όμως η «Μαργαρίτα» επιζεί, όπως επιζούν και τα υπόλοιπα παλαιά σινεμά της Αθήνας. Τρέφονται απο τις αναμνήσεις, τις προσωπικές, ανθρώπινες, ιστορίες όλων εμάς που μια στο τόσο, όταν η πραγματικότητα το επιτρέπει, επισκεπτόμαστε και εμείς μια «Μαργαρίτα»…Θυμάμαι όταν ημόυν πιο μικρή, τότε που η αθώα μου ακόμα φύση δεν είχε κηλιδωθεί πλήρως από την αυστηρότητα της ενηλικίωσης, να φαντάζομαι τους κινηματογράφους σα μεγάλους, μαγικούς, κουμπαράδες (προφυλάξτε τα παιδιά σας από τον καπιταλισμό). Οι κουμπαράδες έχοντας δεχτεί με τη γνωστή αδηφαγία τη χρηματική αποζημίωση, προσέφεραν απροκάλυπτα στο θεατή τη μαγεία της εικόνας και του ήχου.

Καθώς περνούσε ο καιρός και οι γενιές άλλαζαν γούστα, οι παλαιοί κουμπαράδες πέρασαν στο κινηματογραφικό χρονοντούλαπο. Ο θεατής μετατράπηκε σε καταναλωτή. Τα λευκά, βελούδινα καθίσματα στην πλατεία, ο εξώστης με τα πλευρικά θεωρεία, το κλασικό ύφος του κινηματογράφου ξεθώριασε. Και μαζί του άρχισε να ξεθωριάζει και η ανθρώπινη υπόσταση. Χωρις ιδιαίτερη προσπάθεια και με υποτυπώδες το αίσθημα της ντροπής, μετατρέψαμε την ίδια μας τη ζωή σε ένα καλοταϊσμένο κουμπαρά, πουλώντας και παζαρεύοντας συναισθήματα και αξίες, έχοντας την εντύπωση οτι κάνοντας αναξιοπρεπή πράγματα θα ζήσουμε αξιοπρεπώς. Και έτσι οι νέοι, πιο εξελιγμένοι, πιο ανήθικοι κουμπαράδες άρχισαν να αντικαθιστούν τις ψυχές των ανθρώπων.

* Η Μαρίνα Κούβαρη είναι φοιτήτρια Νομικής στο ΕΚΠΑ.