Η απρόκλητη στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν εγγράφεται στην πορεία υιοθέτησης και εφαρμογής της χρήσης της ισχύος ως πρωτεύουσας, αν όχι αποκλειστικής μεθόδου επίλυσης υπαρκτών ή και κατασκευασμένων αντιπαραθέσεων σε γεωπολιτικό και κάθε άλλο επίπεδο.
Η κατίσχυση της ισχύος σε υποκατάσταση του δικαίου ως νομιμοποιητική πρακτική επίλυσης κάθε διακρατικού και κοινωνικού επίδικου μέσω της δυναμικής επιβολής των λύσεων του ισχυρού βασίζεται στον συντονισμένο συνδυασμό «δύναμης», «βίας», «υποβολής» και «αυταρχικότητας», στον οποίο προστίθεται υποστηρικτικά η ελεγχόμενη-νομιμοποιούσα κοινωνός παρέμβαση των ΜΜΕ σε ρόλο κατευθυνόμενων «εισαγγελέων» επιφορτισμένων με την επιβολή «δίκαιης τιμωρίας» των κατασκευασμένων περιστασιακών ενόχων (κρατών, κοινωνιών, φυσικών προσώπων).
Το δίκαιο ως «καύσιμο» των δημοκρατικών διαδικασιών αναστέλλεται ή και ακυρώνεται μπροστά στην επέλαση της ισχύος (πολεμικής η άλλης). Το δίκαιο του ισχυρού νομιμοποιείται ως δίκαιο εγκαθιδρύοντας ένα νέο αξιακό καθεστώς όπου η ηθική και η αξιοπρέπεια (χωρών, ατόμων) θα τελούν πλέον υπό καθεστώς «θεσμικού διωγμού».
Η διακριτική συγκρότηση των σχέσεων δικαίου και ισχύος στην καπιταλιστική νεωτερικότητα βάσει θεσμικών οργάνων εξισορρόπησής των εξερράγη ντε φάκτο. Ο υποβόσκων φετιχισμός του δικαίου από την πλευρά της Αριστεράς τής απαγόρευσε και της απαγορεύει ακόμα να συλλάβει αυτήν την τεκτονική ανατροπή που συντελείται σήμερα in vivo: η μετατροπή της ισχύος του δικαίου σε δίκαιο του ισχυρού είναι έμφυτη στις ταξικά διαιρεμένες κοινωνίες.
Η ένταξη των εξελίξεων των τελευταίων δεκαετιών στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, με επιστέγασμα την επίθεση στο Ιράν, στο παραπάνω ερμηνευτικό πλαίσιο προσφέρεται για την εκτίμηση των μελλοντικών προοπτικών λόγω της γεωπολιτικής βαρύτητάς των.
Κατ’ αρχήν η διαμόρφωση «ισχυρών παραδειγμάτων» ως υπόδειξη για την επίλυση διαφορών, όπου η «γοητεία» της «απόφασης», η στρατηγική του «απρόβλεπτου» και η αποτελεσματικότητα της δράσης επισκιάζουν και δικαιολογούν τις υπερβάσεις, παραβιάσεις, παρανομίες, εγκλήματα, γενοκτονίες και σφαγές, βρίσκοντας πρόθυμους σπόνσορες και αποδέκτες ιδιαίτερα στο επίπεδο των ταξικών συγκρούσεων στο εσωτερικό των χωρών της Δύσης.
Στο διττό «παράδειγμα» Παλαιστίνη – Ιράν ο αντίπαλος-θύμα δεν ηττάται απλώς, αλλά στην περίπτωση της Παλαιστίνης χάνει ό,τι συνθέτει την ιστορική και βιολογική του ύπαρξη, τη ζωή, τα σπίτια, τα εδάφη, τη δυνατότητα πολιτικής εκπροσώπησης, την Ιστορία και κυρίως τη δυνατότητα αναπαραγωγής του. «Ρετάλια» της Ιστορίας, που σαν «μπάζα» καταλαμβάνουν παράνομα χώρο που ανήκει σε άλλους. Σε αυτή την περιγραφή μπορεί να ενταχθεί ενδεχόμενα και η δήλωση του Γερμανού καγκελάριου F. Mertz: «Αφήστε το Ισραήλ να κάνει τη βρόμικη δουλειά»…
Στην περίπτωση του Ιράν λόγω κλίμακας και γεωπολιτικών προσεγγίσεων επιχειρείται, μετά την καταστροφή υποδομών και την εξοπλιστική αποδυνάμωση, η «αλλαγή μυαλών και καθεστώτος» (mind and regime change). Αλλαγή μυαλών και συμπεριφορών επιχειρήθηκε και καθ’ ημάς δεκαετίες πριν μετατρέποντας τη Μακρόνησο σε «αναρρωτήριο ψυχών».
Η «εξαγωγή της δημοκρατίας» που επιχειρήθηκε σε άλλες χώρες της περιοχής (Ιράκ, Αφγανιστάν κ.λπ.) απέτυχε, όχι μόνο γιατί ο «εξαγωγέας» είχε σοβαρό έλλειμα ο ίδιος, αλλά γιατί η δημοκρατία δεν είναι εξαγώγιμο «εμπόρευμα». Αντίθετα, η εξαγωγή και η δημιουργία χάους, όπως συνέβη σε Αφγανιστάν, Ιράκ, Συρία, Λιβύη κ.λπ., χρησιμοποιείται σαν αποτελεσματικό νεο-αποικιακό εργαλείο καταπίεσης και ελέγχου των λαών.
Η Ευρωπαϊκή Ενωση θύτης και θύμα, τραγικός θεατής και της ανθρωπιστικής καταστροφής και της κατάρρευσης των (δικών της) θεσμών Δικαίου (Διεθνή Δικαστήρια κ.λπ.), αφού έχει προ πολλού εισέλθει σε καθεστώς ανυποληψίας και συνενοχής, οδεύει σταθερά στην καταστατική διάλυσή της μέσω της συγκρότησης μιας νέας ενωσιακής συνθήκης, αποτελούμενης από έναν περιορισμένο αριθμό κρατών σε κατεύθυνση εκ διαμέτρου αντίθετη από τις υποτιθέμενες αρχικές ιδρυτικές διακηρύξεις και αρχές της. Η εξοπλιστική-πολεμική ανασυγκρότηση (RearmEU) εντείνει τις διακρατικές ανισότητες, καταλύει ακόμα και την «ιδέα» του κοινωνικού κράτους, απορρίπτει όποιο πρόγραμμα κοινωνικής συνοχής και επιπλέον αντιπαρατίθεται στην πράσινη μετάβαση (Green Deal) για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης.
Η πολιτική διάσταση των εξελίξεων θα προσφέρει την ευκαιρία σε πολλές δεξιές και ακροδεξιές καραδοκούσες και σε λίγες εναπομείνασες αποδυναμωμένες κεντρώες κυβερνήσεις να υιοθετήσουν/φιλοξενήσουν στα προγράμματά τους πρακτικές που «εμπνέονται» από την επιβολή της ισχύος πάνω στο δίκαιο, με πρώτο σταθμό την επιταχυμένη διαδικασία μετατροπής την κοινωνικών εταίρων/αντιπάλων σε εσωτερικούς εχθρούς, την υποβάθμιση των κοινωνικών αγαθών υπέρ των «εθνικών έργων» σε περιβάλλον υστερικής «πατριωτικής» τοξικότητας από την οποία τρέφονται.
Σε διεθνές επίπεδο θα επιχειρηθούν γεωπολιτικές ανασυνθέσεις και ανασυγκροτήσεις συμμαχιών όπου η κυνική προσαρμοστικότητα συνάδει με την επιχειρουμένη εγκαθίδρυση της νέας συνθήκης: δυνατοί εναντίον αδυνάτων, άδικοι εναντίον δικαίων, αδίστακτοι εναντίον διστακτικών.
