Πάνω από 100 στρατόπεδα κλείνουν και οι τοπικές κοινωνίες εκλιπαρούν για το αντίθετο. Το βαθύ κράτος της Δεξιάς δεν τα έχει πλέον ανάγκη. Τα είχε επιβάλει κατά τέτοιον τρόπο που να μην υπάρξει ούτε μία πρωτεύουσα νομών στην Πελοπόννησο που να μη διαθέτει κι ένα στρατόπεδο νεοσυλλέκτων. Αργότερα η χούντα πρόσθεσε –για βιτρίνα και στήριξη της οικονομικής ζωής– το «κάθε πόλη και στάδιο, κάθε πόλη και γυμναστήριο». Και οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις διέχυσαν την πανεπιστημιακή ζωή (που όταν είναι πολυπληθής και συμπαγής γεννά κινήματα για ανθρώπινα δικαιώματα) σε κάθε μεγάλη πόλη της χώρας αλλά μόνο με ένα ή δύο πανεπιστημιακά τμήματα, έτσι ώστε να «σπάσει» η φοιτητική ρώμη.
Σε λίγο τα στρατόπεδα θα ανήκουν στο παρελθόν. Αλλες ανάγκες αναφύονται και πάλι από τις κυβερνήσεις της Δεξιάς. Το έναυσμα της αντικατάστασης της «πεζικαρικής αντίληψης» δόθηκε με την εξαγγελία του τεράστιου εξοπλιστικού προγράμματος ύψους 25 δισ. για την επόμενη 12ετία, που αν δεν υπήρχε θα μπορούσε, π.χ., να οδηγήσει στην κατάργηση του ΕΝΦΙΑ (περίπου 2,1 δισ. τον χρόνο). Σε δεύτερη, τρίτη και ίσως τελευταία μοίρα οδηγούνται τα τουφέκια, οι ξιφολόγχες, οι σφαίρες, οι σκανδάλες. Το ίδιο δεν θα χρειάζονται οι φαντάροι, οι τυφεκιοφόροι, οι δακτυλογράφοι, οι στρατηγοί και οι στρατάρχες. Θα χρειάζονται, όμως, «σοφοί», «υπερεπιστήμονες», σούπερ μαθηματικοί, ακόμη και αστροφυσικοί στις Ενοπλες Δυνάμεις. Μια ιδέα για το τι θα χρειαστεί να αγοράσουμε παίρνουμε από το ρεπορτάζ της «Εφ.Συν.» (6-5-2025) σχετικά με την έκθεση αμυντικού υλικού που έγινε πρόσφατα στην Αθήνα: Δημιουργία «πολυστρωματικής άμυνας (Ασπίδα του Αχιλλέα, τι όμορφη αρχαιοπρεπής εμβάθυνση) και «σιδερένιου θόλου στο Αιγαίο, συστήματα αυτόνομων απειλών και σμηνών μη επανδρωμένων συστημάτων», δείγματα εξελίξεων «στους τομείς άμυνας στον κυβερνοχώρο και τα διαστημικά συστήματα» και άλλα ακατάληπτα για τους κοινούς θνητούς.
Εκείνο που αντιλαμβανόμαστε είναι ότι θα φορτωθούμε άλλο ένα βαρύ δημόσιο χρέος για να αντιμετωπιστούν πιθανοί και μάλλον απίθανοι κίνδυνοι, ότι θα θησαυρίσουν μεσάζοντες και εξωχώριες πολεμικές βιομηχανίες (αμελητέα ποσότητα η συμμετοχή της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας, όπως έχει δείξει η εμπειρία μας).
Εκείνο, όμως, που πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά είναι ότι κάπου μπορεί να προκύψουν οφέλη από τους μιλιταριστικούς σχεδιασμούς. Ενα από αυτά θα είναι ασφαλώς η σοβαρή μείωση της στρατιωτικής θητείας. Δεν θα χρειάζονται πια πεζικάριοι για την αποψίλωση-αποξήλωση των στρατοπέδων και για την πετρελαίωση των κρεβατιών εναντίον των κοριών (δηλαδή τα κύρια, μέχρι τώρα, καθήκοντα των φαντάρων). Δεν θα χρειάζεται να είμαστε φειδωλοί στο να εξομοιωθούν, π.χ., οι τρίτεκνοι με τους πολύτεκνους στους μήνες της θητείας, όπως άλλωστε έχει προταθεί από τα αρμόδια υπουργεία. Ας αποδεχτούμε και αυτήν ακόμη τη μικρή συνεισφορά στο μεγάλο δημογραφικό μας πρόβλημα. Και ας δούμε με καθαρή ματιά την επάνοδο των επιστημόνων μας από το εξωτερικό προκειμένου να λειτουργήσουν τα σύγχρονα και πολυδάπανα πολεμικά όπλα. Ολα αυτά μέχρις ότου ένα μεγάλο φιλειρηνικό κίνημα δημιουργηθεί και στη χώρα μας και στην ευρύτερη περιοχή απωθώντας αχρείαστες στρατοκρατικές επιλογές.
