Θα οδηγήσει ο εν εξελίξει «πόλεμος των δασμών» μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας σε γενικευμένη σύγκρουση ή θα καταστήσει πιο σαφείς τις κόκκινες γραμμές των δύο αντιπάλων, πέραν των οποίων η αντιπαλότητα και ο ανταγωνισμός των δύο υπερδυνάμεων μεταλλάσσονται σε μη αντιστρέψιμη διολίσθηση προς τη σύγκρουση;
Η σύγχυση που εκπέμπεται από την Ουάσινγκτον δεν έχει προηγούμενο. Στην αρχή της προεδρίας Μπάιντεν το 2021 με πρωτοβουλία των ΗΠΑ και με τη συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου και της Αυστραλίας ιδρύθηκε η τριμερής στενή στρατηγική συμμαχία AUKUS ως ο μελλοντικός σκληρός πυρήνας μιας ευρύτατης αντικινεζικής συσπείρωσης στην περιοχή Ινδικού-Ειρηνικού.
Σήμερα από τη Νότια Κορέα, την Ιαπωνία, την Ταϊβάν, το Βιετνάμ, τη Μαλαισία μέχρι τις Φιλιππίνες οι τοπικές πολιτικές ηγεσίες και ελίτ ζουν μια κατάσταση στρατηγικής σχιζοφρένειας.
Από τη μια μεριά οι ΗΠΑ προωθούν μια αντικινεζική συσπείρωση με επίκεντρο τις περιοχές που διεκδικεί η Κίνα, από τη θάλασσα της Ιαπωνίας και τα Στενά της Ταϊβάν μέχρι τη Νότια Σινική Θάλασσα.
Από την άλλη οι ίδιες χώρες μαζί με την Κίνα στοχοποιούνται από τον Τραμπ για αθέμιτο εμπορικό ανταγωνισμό και τιμωρούνται με εξοντωτικούς δασμούς.
Το πρόσφατο ταξίδι του προέδρου της Κίνας, Σι Τζινπίνγκ, στο Βιετνάμ, την Καμπότζη και τη Μαλαισία πιστοποιεί ότι η δασμολογική ομοβροντία του Τραμπ πυροδοτεί μια δυναμική ανατροπής συμμαχιών.
Μετά τη νίκη του Κ.Κ. Κίνας το 1949 στον κινεζικό εμφύλιο πόλεμο, στην Ουάσινγκτον ξέσπασε διαμάχη για τις ευθύνες της αμερικανικής πολιτικής ηγεσίας. Η διαμάχη, που γρήγορα εξελίχθηκε σε κυνήγι μαγισσών, συμπυκνώθηκε στο ερώτημα «ποιος έχασε την Κίνα;» Ηδη στις ΗΠΑ δημοσιεύονται άρθρα με παρόμοιους τίτλους, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τον διαπιστωτικό τίτλο «Χάσαμε την Ασία».
Οποια συμβιβαστική λύση και αν βρεθεί μέχρι τα μέσα Ιουλίου, οπότε λήγει το τρίμηνο πάγωμα των δασμών που επέβαλε ο Τραμπ, το γυαλί έχει ραγίσει ανάμεσα στις ΗΠΑ και τις χώρες του Ινδικού-Ειρηνικού.
Το σκηνικό που διαμορφώθηκε μετά την «καταιγίδα» δασμών του Τραμπ είναι απαξιωτικό για τις ΗΠΑ και θριαμβευτικό για την Κίνα, η οποία φαίνεται ως η «ήρεμη δύναμη» που όχι μόνο δεν πλήττει τα συμφέροντα των συμμάχων της, αλλά προβάλλει ως εγγυήτρια της παγκοσμιοποίησης.
