Ο τρόμος του χυλού

Μα εμένα δεν με τρομάζουν αυτοί οι λίγοι και περιώνυμοι οι οποίοι λένε βλακείες και εκστομίζουν χαζομάρες που προσβάλλουν την κοινή νοημοσύνη. Εμένα με τρομάζουν αυτοί οι πολλοί και ανώνυμοι που χειροκροτούν τις βλακείες και τις χαζομάρες και ενθαρρύνουν αυτούς που τις εκστομίζουν να τις επαναλαμβάνουν στο διηνεκές.

Εμένα δεν με θλίβουν αυτοί που έχουν στα χέρια τους τα ηνία του κόσμου και διαχειρίζονται τις τύχες του δίνοντας λόγο στα μεγάλα συμφέροντα που τυφλά υπηρετούν. Με θλίβουν αυτοί που με την ατομική τους ψήφο τούς αναγορεύουν σε ηνίοχους και τους παρέχουν εν λευκώ το δικαίωμα να συμπεριφέρονται σαν ελέω θεού βασιλείς και αυτοκράτορες και να ενδιαφέρονται μόνο για τις δικές τους αυλές και τις δικές τους αγορές.

Εμένα δεν με εξοργίζει η βλακεία και η ασυδοσία των αρχόντων τους οποίους διορίζει το σύστημα. Με εξοργίζει η βλακεία και η ανεπάρκεια των αρχομένων που υμνολογούν το κατεστημένο και τους υπηρέτες του. Εμένα δεν μου φταίνε τα τραγούδια του λυράρη, μου φταίει η βλακεία του μαραζιάρη. Δεν τα βάζω με αυτούς που σήμερα κυβερνούν. Αυτοί θα φύγουν. Τα βάζω με αυτούς που τους ψηφίζουν. Κι αυτοί θα μείνουν.

Με ανησυχεί ο φίλος μου ο Λάκης, που ρουφάει το καφεδάκι του στην πλατεία και την καταβρίσκει με τις ασυναρτησίες που η κούτρα του κατεβάζει κατά πάντων και πασών, κάνοντας και τα κακεντρεχή σχόλιά του εναντίον αυτών που αγωνίζονται και κατεβαίνουν στους δρόμους και φωνάζουν συνθήματα.

Φταίνε τα τραγούδια του, φταίει κι ο λυράρης | μα φταίει κι ο ίδιος ο λαός γιατί είναι μαραζιάρης – Διονύσης Σαββόπουλος

Με ανησυχεί ο φίλος μου και γείτονας Τάκης, που τα έχει κονομήσει χωρίς να ιδρώσει και βρίζει συλλήβδην όλους τους πολιτικούς και όλα τα κόμματα, αλλά στο τέλος ψηφίζει τον πολιτικό του συστήματος και καμαρώνει γι’ αυτό κι από πάνω.

Με ανησυχεί ο παιδικός φίλος μου και κουμπάρος μου Μάκης, που μουρμουρίζει όλη μέρα πως τον κοροϊδεύουν οι κυβερνώντες και του αρπάζουν το εισόδημα, αλλά στην τελική ψηφίζει αυτούς που τον κοροϊδεύουν, ψιθυρίζοντας από μέσα του απλά πως το κάνει για τελευταία φορά.

Με ανησυχεί ο ξάδερφος Σάκης, που επιδίδεται, δοθείσης ευκαιρίας, σε βαθυστόχαστες πολιτικές αναλύσεις κάνοντας σωρηδόν αναφορές στους μεγάλους στοχαστές και ανακατώνοντας θεωρίες, ιδέες και σενάρια ανατροπής, αλλά τελικά δεν πάει να ψηφίσει, γιατί όλοι τους, λέει, είναι ίδιοι.

Με ανησυχεί η αυτάρεσκη και κομψευόμενη δασκαλίτσα που το παίζει ξύπνια, μπασμένη και με άποψη για το πώς θα ξεφύγουμε απ’ τα στενά της συντήρησης για να βγούμε στη λεωφόρο της προόδου, αλλά την ώρα της κρίσης αφήνει για λίγο στην άκρη την πρόοδο και ψηφίζει τον συντηρητικό βουλευτή που της τάζει αξιώματα και βολέματα.

Με ανησυχεί και με ισοπεδώνει η γηραιά εξέχουσα προσωπικότητα των γραμμάτων που δεν παραλείπει να επαναλαμβάνει πως αυτή είναι απ’ τη νεότητά της αριστερή, αλλά τώρα στα γεράματά της ψηφίζει δεξιά.

Και με ανησυχεί όλος αυτός ο χυλός μιας κοινωνίας που παραπαίει μεταξύ εντιμότητας και ευφυίας. Ή μεταξύ ανεντιμότητας και βλακείας. Που είναι μεν έντιμος και δεν επιδιώκει προσωπικά κέρδη, αλλά δεν ξέρει από πολιτική, γι’ αυτό ψηφίζει συντήρηση. Και αντιστρόφως: ξέρει μεν από πολιτική, αλλά επιδιώκει προσωπικά κέρδη, γι’ αυτό ψηφίζει συντήρηση, γιατί εκεί τον βολεύει καλύτερα, είναι επομένως εν γνώσει του ανέντιμος.

Μα με ανησυχούν περισσότερο ακόμα οι πρώην φίλοι, σύντροφοι και συναγωνιστές που βγήκαν απ’ τους δρόμους της υπεύθυνης δράσης και μπήκαν στα θολά μονοπάτια της βόλεψης για να έχουν την άνεση να κρίνουν αλλά να μην κρίνονται.

Με ανησυχούν οι πρώην επαναστάτες που μέσα σε όλη αυτή τη σκληρή δοκιμασία, αντί να αναζητούν την ενότητα και τη θέση, εξακολουθούν να υποδεικνύουν με φανατισμό τη διαίρεση και την άρνηση ως τρόπο διαχείρισης των κοινών, επιμένοντας έτσι πως η ζωή προχωρά με τα λόγια και δεν τη νοιάζουν τα έργα.

Με ανησυχούν αυτοί που προχωρούν στο κενό βέβαιοι πως βρίσκονται σε καλό δρόμο, χωρίς να συλλογίζονται πως η αμφιβολία -γι’ αυτά κυρίως που επιλέγουμε οι ίδιοι να κάνουμε- είναι το οξυγόνο της ύπαρξής μας. Γιατί σε κάθε περίπτωση έχει μια ιδιαίτερη σημασία να ξέρεις τι θέλεις να κάνεις ή τι θέλεις να γίνει. Μα μεγαλύτερη σημασία έχει να ξέρεις τι μπορείς να κάνεις και τι πρέπει να γίνει.

Και με ανησυχεί και με τρομάζει όλο αυτό το σημερινό σκόρπιο τοπίο των πολιτικών παρατάξεων και των ώριμων πολιτών, που μπορεί κάποια στιγμή να τους αναγκάσει η ζωή να βρουν τον κοινό παρονομαστή τους, αλλά ίσως τότε να είναι αργά.

* Φιλόλογος, συγγραφέας