Μετά την κυβέρνηση Μητσοτάκη

Αρκεί η μνήμη των Τεμπών και η εκκρεμότητα στην απόδοση δικαιοσύνης να μας οδηγήσει σε μια νέα εποχή με καινούργια αιτήματα και διαφορετικούς εκπροσώπους; Δεν είναι εύκολο και ασφαλές να προβλέψουμε κάτι τέτοιο, όσο δεν αποκρυσταλλώνονται οι κοινωνικές επιδιώξεις και δεν διαμορφώνονται καθαρά νέοι πολιτικοί συσχετισμοί. Ωστόσο, η διατύπωση του κινδύνου «αστάθειας» αντί μιας προοπτικής αλλαγών από την κυβέρνηση δείχνει και την αδυναμία της να συνεχίσει να προσφέρει προοπτική στην ελληνική κοινωνία.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης υποσχέθηκε αποτελεσματικό επιτελικό κράτος και έφτιαξε μια δομή ημετέρων και χρήσιμων, η οποία απέδειξε ότι πέρα από την άνιση διανομή πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης δεν οδηγεί τη χώρα σε ποιοτικά καλύτερες μέρες. Πλειοδότησε στους ελεύθερους επαγγελματίες για να τους φορολογήσει για υποθετικά έσοδα, αρνείται πεισματικά την ισότητα στο επίδομα αδείας για τους δημόσιους υπαλλήλους βαφτίζοντας «μπόνους παραγωγικότητας» την επίτευξη στόχων που ενίοτε εκχωρούνται σε ιδιώτες και υπόσχεται ασφαλείς σιδηροδρόμους στην επόμενη διετία, παρότι κυβερνά ήδη έξι χρόνια και έχουμε βιώσει ένα τραγικό δυστύχημα.

Τι ζητά η κοινωνία, όμως, μετά τις πρόσφατες διαδηλώσεις και δεν μπορεί να της προσφέρει ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Η κοινωνία ζητά δικαιοσύνη. Η κυβέρνηση έχει αποδείξει ότι δεν έχει κανένα τέτοιο μέλημα. Κρύβει όσο μπορεί τις διοικητικές της ευθύνες και διευθύνει ή τουλάχιστον δεν αποτρέπει την αλλοίωση του τόπου του δυστυχήματος παρουσία υπουργού παρά τω πρωθυπουργώ. Διαλαλεί ότι θα πέσει άπλετο φως στην υπόθεση των υποκλοπών και δυόμισι χρόνια μετά ακόμα δεν ξέρουμε τους λόγους παρακολούθησης.

Συγχρόνως, οι δημόσιες υποδομές συνεχίζουν να βρίσκονται στο έλεος της εγκατάλειψης. Τρένα γλιτώνουν τη σύγκρουση στο παρά πέντε, διαγωνισμός για τη συντήρηση του μετρό της Αθήνας κηρύσσεται άγονος, στην Υγεία το προσωπικό υπηρετεί στα όριά του, αξιωματικοί παραιτούνται από Ενοπλες Δυνάμεις και πλήθος δημόσιων λειτουργών σταδιακά περιορίζεται στον ρόλο των μελών επιτροπών παραλαβής για έργα που εκχωρούνται πολύ ακριβά και πρόχειρα σε ιδιωτικά συμφέροντα.

Η κοινωνία ζητά ένα ισχυρό Δημόσιο που με διαφάνεια και αξιοκρατία αποδέχεται την ευθύνη. Δείχνει διατεθειμένη να υπηρετήσει έναν συλλογικό στόχο για ασφάλεια στην καθημερινότητα, στην εργασία, στις υποδομές, για ισότητα στην πρόσβαση σε ποιοτικές υπηρεσίες Υγείας, σε σχολεία που λειτουργούν ωφέλιμα για τους πολίτες τού αύριο, σε ευκαιρίες για την ανάπτυξη του κάθε ενός και της κάθε μιας από εμάς. Από εκεί οφείλει η πολιτική να πιάσει το νήμα. Να διατυπώσει ένα ξεκάθαρο πρόγραμμα για οικονομικά αποδοτική διαχείριση των δημόσιων πόρων, για ένα κράτος που δεν επιχορηγεί τα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα, αλλά ενισχύει έμμεσα το εισόδημα και άμεσα την ποιότητα ζωής των πολιτών.

Περίπου έξι χρόνια με τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο τιμόνι της χώρας παραμένουμε ευάλωτοι ενεργειακά, μεγάλες επενδύσεις βασίζονται κυρίως στη δυναμική των ενωσιακών πόρων, η οικονομία μας, παρά τους θετικούς δείκτες, παραμένει εύθραυστη και επιρρεπής σε διεθνείς πιέσεις, η Υγεία σπατάλησε τη δυνατότητα αναβάθμισης στη συνθήκη του κορονοϊού και η Παιδεία δεν δείχνει να λειτουργεί ως μηχανισμός ανοδικής κοινωνικής κινητικότητας.

Μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας κατηγορεί το πολιτικό σύστημα ότι βάζει τα κέρδη πάνω από τους ανθρώπους και εν μέρει έχει δίκιο. Η επόμενη μέρα μετά την κυβέρνηση Μητσοτάκη οφείλει επιτέλους να μας βρει με τα κέρδη στη διάθεση των ανθρώπων. Να χτίσουμε ένα κράτος που θα παρέμβει για μια ανθεκτική οικονομία, για ασφάλεια σε συνθήκες πολλαπλών και πολύπλοκων κρίσεων. Ενα κράτος το οποίο ακριβώς επειδή βασίζεται στην αρχή της λαϊκής κυριαρχίας θα κάνει τα κέρδη κοινωνική υπόθεση και όχι υπόθεση λίγων και ισχυρών που στηρίζουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

* Δρ Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας ΕΚΠΑ, απόφοιτος ΕΣΔΔΑ, μέλος της Γραμματείας του Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης, ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.