«Χωρίς μια ελάχιστη ελπίδα δεν μπορούμε καν να ξεκινήσουμε τον αγώνα.
Αλλά χωρίς τον αγώνα η ελπίδα εξανεμίζεται, χάνει τη συνέπειά της και μεταστρέφεται σε απελπισία»
Πάουλο Φέιερ – «Η αγωγή της ελπίδας».
Μήνυμα ελπίδας έστειλαν και οι πλημμυρισμένοι δρόμοι και πλατείες από πολίτες όλων των ηλικιών και ανεξαρτήτως ιδεολογίας όλων των πόλεων της πατρίδας μας και πολλών πόλεων στο εξωτερικό στις 26 Ιανουαρίου 2025 με πάνδημο αίτημα την απονομή δικαιοσύνης για τη φοβερή τραγωδία των Τεμπών, η οποία επί μία διετία, φευ, στραγγαλίζεται στην αδόκητη και απροσδόκητη κατεύθυνση της απεχθούς συγκάλυψης που είναι η εσχάτη πλάνη των εξουσιαστών.
Αυτή η παλλαϊκή κραυγή δημιούργησε πρωτόγνωρη δυναμική και περιμένει κάποιον καταλύτη να τη βοηθήσει να ενεργοποιηθεί ξανά και ξανά.
Αυτό, δηλονότι, το τι θα επακολουθήσει π.χ. στην επέτειο της τραγωδίας στις 28 Φεβρουαριόυ 2025 εμποιεί φόβο, τρόμο και πανικό στους κρατούντες και στους παρατρεχάμενους τηλεβόες στα συστημικά και δυστυχώς ενσωματωμένα στην εξουσία ΜΜΕ. Εχει επικρατήσει μια συλλογική μιντιακή τύφλωση και ούτε καν κατονομάζουν το κακό και το έγκλημα.
Το «τι θα επακολουθήσει» είναι συνηθισμένο επιχείρημα των λεγόμενων «ρεαλιστών», που δεν θέλουν ή δεν έχουν τη δύναμη να ερευνήσουν στα κατάβαθα της συνείδησής τους για να βρουν την αλήθεια γυμνή, διαυγή και ανεπηρέαστη από κάθε υπολογισμό.
Ο πρωθυπουργός εμφανίζεται ως Πόντιος Πιλάτος, απεκδύεται κάθε ευθύνη, παραπέμπει στους «ειδικούς» στην καρκινοβατούσα Δικαιοσύνη, η οποία και αυτή είναι εξουσία (άρθρο 87 επ. Συντάγματος), και υπαινίσσεται ευθύνες σε αρμόδιους και αναρμόδιους, χωρίς να τους κατονομάζει, π.χ. ποιος ενέκρινε, υπέγραψε και εκταμίευσε το ιλιγγιώδες, για την περίσταση, ποσό των 700.000 ευρώ για το «μπάζωμα» και δη παραχρήμα, οπότε η εσχάτη πλάνη είναι χείρων της πρώτης.
Ξέρετε, εκείνος ο Ρωμαίος Πόντιος Πιλάτος, μετά τη σταύρωση του Ιησού, την οποία ενέκρινε και επικύρωσε (μετά το Συνέδριο των Ιουδαίων) και ένιψε και τα χέρια του από το αίμα του αθώου, έπρεπε, σύμφωνα με τον ρωμαϊκό νόμο (Dura lex sed lex – σκληρός ο νόμος αλλά νόμος) να αναφέρει εγγράφως στον αυτοκράτορα της τότε κραταιάς Ρώμης Τιβέριο τι ακριβώς έγινε. Στην επιστολή αυτή (απόκρυφη) προσπαθεί εναγωνίως να «πετάξει» την ευθύνη στον όχλο (άρον, άρον σταύρωσαν αυτόν), στους Γραμματείς, στους Φαρισαίους κ.λπ. Μάταια όμως, οι τύψεις είναι ακοίμητες και αενάως τον κυνηγούν, όπως γράφει ο σπουδαίος διανοούμενος Μιχ. Στασινόπουλος, πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας, στο βιβλίο του «Το πινάκιον φακής και ο Νόμος των Λύκων» (Εκδ. των Φίλων, σελ. 105).
Συνακόλουθα και οι υπουργοί του περί άλλα τυρβάζουν. Δηλώνει με προπέτεια και καύχηση κορυφαίος υπουργός –όχι αυτός που θα έγδερνε εισαγγελέα στην υπόθεση Novartis αλλά άλλος, από μεταγραφή από το σοσιαλιστικό στρατόπεδο: «Στην υπόθεση αυτή θα πρέπει από εδώ και πέρα να λέγονται καθαρά λόγια, καθαρές κουβέντες». Ωστόσο, διέλαθε την προσοχή του ότι το έγκλημα των Τεμπών παραείναι σοβαρή «υπόθεση» που δεν προσφέρεται για φιγούρες. Είναι απόκρυμνη βουνοκορφή. Ωκεανός. Παγετώνας. Φοβερός, αδιάβατος, απροσπέλαστος. Ναυαγίων ναυάγια, βάτος καιομένη και φλεγομένη όπως η πύρινη λαίλαπα που έκαψε τα παιδιά στα Τέμπη, συμφορά που δεν θα συνέβαινε εάν ο ίδιος και οι λοιποί συναρμόδιοι έκαναν το καθήκον τους και δεν έλεγαν μόνο «κουβέντες»!
Με τις «κουβέντες» τους, τις δηλώσεις, τους σχετλιασμούς και τον κυνισμό τους στα φιλόξενα γι’ αυτούς ΜΜΕ προσβάλλουν, πλήττουν και τιτρώσκουν ανεπανόρθωτα τους οικείους των θυμάτων, αλλά ταυτόχρονα παραβλέπουν και απαξιώνουν την οργισμένη κοινωνία, η οποία δείχνει να έχει αφυπνιστεί ακαθοδήγητα.
Οι κρατούντες, δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι, νομίζουν ότι η Iστορία είναι στράτευμα. Ομως δεν είναι, αλλά είναι ένας κάβουρας που κινείται πλαγιοδρομώντας, σταλαγματιές μαλακού νερού, που διαβρώνουν την πέτρα, είναι σεισμός που διαλύει παγιωμένες και σωρευμένες νοσηρές καταστάσεις. Κάποιες φορές ένα πρόσωπο εμπνέει κάποιο κίνημα. Αλλες φορές χιλιάδες ή και εκατομμύρια ευαισθητοποιούνται από την ίδια την εξοργιστική πράξη (έγκλημα συν συγκάλυψη) ή από το ίδιο ιδανικό (δικαιοσύνη) και οι αλλαγές επέρχονται όπως αλλάζει ο καιρός.
Κοινό αυτών των μεταμορφώσεων είναι η φαντασία και η ελπίδα και πρέπει να γνωρίζουμε ότι τα αμαρτήματα κατά της ελπίδας δεν επιδέχονται συγχώρεση ούτε σωτηρία.
* Δικηγόρος, τ. γεν. γρ. ΔΣΘ
