Εξ αρχής δηλώνω ότι, μολονότι το πρόβλημα με το οποίο θα ασχοληθώ σ’ αυτό το κείμενό μου είναι εξαιρετικά σοβαρό, θα ασπαστώ μια άλλου τύπου γραφή, η οποία και αυτή θα μας ανοίξει τους ορίζοντες του προβληματισμού. Ποιο είναι λοιπόν το πρόβλημα; Με απλά λόγια θα ήθελα να συζητήσω με τους αναγνώστες τον ρόλο τον οποίον παίζει ο Ιλον Μασκ στις συνθήκες της παγκόσμιας διακυβέρνησης.
Θα αναπτύξω υποθέσεις εργασίας, οι οποίες θεμελιώνονται όχι μόνον στην ιστορική συγκυρία της εποχής μας, αλλά και σε ιστορικές συνθήκες του παρελθόντος. Εδώ και δεκαετίες, μετά το έτος-τομή 1989, σε παγκόσμιο επίπεδο εκτυλίσσονται διαδικασίες, σύμφωνα με τις οποίες, στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης, θα οδηγηθούμε στην ενιαία καθολική παγκόσμια διακυβέρνηση. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως όπως το χρήμα πέτυχε την οικονομική και χρηματοπιστωτική ολότητα, το ίδιο θα μπορούσε να συμβεί και με το άλλο επικοινωνιακό μέσο της νεωτερικότητας, δηλαδή την εξουσία. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι η πολιτική νεωτερικότητα ως ιστορική εποχή και συγκυρία (1650-1989) επινόησε (ανακάλυψε) δύο επικοινωνιακά μέσα: την εξουσία και το χρήμα. Απ’ αυτά το ένα, δηλαδή η εξουσία, εδώ και αιώνες καθ’ όλη την ιστορική διάρκεια της νεωτερικότητας τίθεται υπό έλεγχο. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με το χρήμα.
Οι ισχυρές σε οικονομικό επίπεδο κοινωνικές ομάδες (οι περιώνυμες ελίτ) επεξεργάστηκαν κατά τις τελευταίες δεκαετίες σχέδια και προγράμματα ενιαίας καθολικής διακυβέρνησης. Δυστυχώς γι’ αυτές τις ελίτ το σχέδιο της παγκόσμιας διακυβέρνησης δεν καρποφόρησε, έμεινε ημιτελές. Ας σημειωθεί ότι αυτές οι ελίτ σε παγκόσμιο επίπεδο αναφέρονταν στον Διαφωτισμό και τον ορθολογισμό. Δεν είχαν όμως συμπεριλάβει στον σχεδιασμό τους ένα παγκόσμιο γεγονός, που δεν είναι άλλο από την επικυριαρχία (την ηγεμονία) του οικονομικού στοιχείου επί του πολιτικού.
Σήμερα, στο πρώτο ήμισυ του εικοστού πρώτου αιώνα, σε μια ιστορική συγκυρία που όλοι μας θέλουμε να καταλάβουμε πού βρισκόμαστε ως παγκόσμια πολιτική κοινωνία, ενέσκηψε ο Ιλον Μασκ ως διαχειριστής της πολιτικής εξουσίας. Η «γέννηση» του Ιλον Μασκ στις συνθήκες της παγκόσμιας διακυβέρνησης είναι ιστορικό ατόπημα της δημοκρατικής διεθνούς τάξης των πραγμάτων. Για να καταλάβουμε όλοι μας το πρόβλημα για το οποίο μιλάμε, θα χρησιμοποιήσω μια μεταφορά: μια ομάδα οικοδόμων (π.χ. οι πολιτικοί ηγέτες μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο) καλούνται να «χτίσουν» το σπίτι τους (π.χ. την Ευρωπαϊκή Ενωση) αλλά γύρω τους γκρεμίζονται τα πάντα. Ενας οντολογικός γίγαντας που ονομάζεται χρηματοπιστωτικό σύστημα ορθώνεται μπροστά στον «άνθρωπο» και αυτοί οι οικοδόμοι της μεταφοράς μας ενδιαφέρονται μόνον να επιβιώσει το δημοκρατικό πολιτικό πνεύμα τους, αποκομμένοι από τους ευρωπαϊκούς λαούς. Το τελικό συμπέρασμα είναι το εξής: Ο Ιλον Μασκ «τους πήρε την μπουκιά από το στόμα τους»! Σταδιακά και με συστηματικό τρόπο αναποδογυρίζει το μεταπολεμικό δημοκρατικό πολιτικό πνεύμα και ο ίδιος καθίσταται «ηγεμόνας» στο παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης.
Συνοψίζοντας τις σκέψεις μου τονίζω το εξής: Ο Ιλον Μασκ υποστασιοποιεί την κατεξοχήν υπαρξιακή απειλή κατά του ανθρώπου. Η παγκόσμια διακυβέρνηση τον «γέννησε», αλλά και η ίδια αυτή πραγματολογική δυναμική τάση μπορεί να τον τοποθετήσει στο «περιθώριο της ανθρώπινης Ιστορίας». Αυτές είναι οι πρώτες συνειρμικές σκέψεις μου πριν μπω στο «ερευνητικό εργαστήριό» μου για το σχετικό ζήτημα.
*Πολιτικός φιλόσοφος
