Ανθρωποι και φώτα

Πηγαίνοντας προς την άκρη της πόλης λιγοστεύουν τα φώτα, αφού τελειώνουν τα σπίτια και μπαίνεις στην περιοχή του κάστρου. Επαρκεί το φως του φεγγαριού ώστε να φαίνονται τα τείχη με τις πολεμίστρες, οι γερμένοι πύργοι. Η αντίθεση με τα σκιασμένα μέρη δημιουργεί ένα γιγάντιο φυσικό φιλμ, το οποίο είναι ταυτόχρονα θετικό και αρνητικό. Ακολουθείς την ελικοειδή διαδρομή, πάνω από τα αναστηλωμένα σπίτια του κάτω κάστρου, πίσω από το χαμάμ. Σταματάς στη μικρή μεταλλική γέφυρα. Από κάτω βρίσκεται το αρχαιότερο τμήμα του τείχους· η απόληξή του ακουμπά στη θάλασσα.

Πάνω της αχνοφέγγουν μικρά φωτάκια. Είναι από τις βάρκες που βγήκαν για το βραδινό ψάρεμα καλαμαριών. Ακούς τον ήχο των κουπιών καθώς ακουμπάνε στη θάλασσα. Πηγαίνουν μπρος-πίσω τραβώντας την καλαμαριέρα· την πετονιά με την οποία ψαρεύονται τα καλαμάρια. Προσώρας κάποια βάρκα χάνεται από μπρος σου. Εχει γυρίσει στο πλάι κι ο ψαράς και κρύβει το μικρό φως του σκαριού του. Μετά από λίγο έρχεται κάθετα προς τη στεριά, οπότε φαίνονται τα δυο χρωματιστά φωτάκια της πλεύσης· το πράσινο και το κόκκινο. Σε λίγο ακούγεται μια φωνή από τη στεριά: «Ε! Γιάννη, πήγαινε πιο μέσα γιατί έχω ρίξει πετονιά». «Δεν μπορώ, ρε Μανώλη, γιατί είμαι με τα κουπιά. Εσύ να τραβήξεις την πετονιά», έρχεται η ανταπάντηση από τη βάρκα.

Αυτό το πηγαινέλα συνεχίζεται για αρκετή ώρα. Οι πετονιές ρίχνονται και τραβιούνται συνεχώς. Τα φωτάκια στη θάλασσα χάνονται και εμφανίζονται. Αλλά και στη στεριά φαίνονται μικρές αναλαμπές. Είναι από τους μικρούς φακούς που έχουν στο κεφάλι τους όσοι ψαρεύουν απ’ έξω. Για ώρα ακούγονται μόνο ο ήχος των κουπιών καθώς ακουμπάν στη θάλασσα κι ο παφλασμός των κυμάτων που φτάνουν στα βράχια. Μετά αρχίζει νέος διάλογος των ψαράδων. Μαθαίνεις ότι σήμερα δεν πιάσανε αρκετά καλαμάρια, ίσα που βγάλανε τον μεζέ του ούζου. Κι ότι μετά τη βροχή που θα ’ρθει, όπως λένε τα δελτία, θα βγουν προς τον γιαλό τα καλαμάρια. Τα φωτάκια κατευθύνονται προς το βόρειο λιμάνι, να δέσουν· τέλειωσε το σημερινό ψάρεμα, αύριο πάλι.

Το βραδινό αγιάζι πέφτει ολούθε. Κάθομαι σε ένα παγκάκι που το προστατεύουν τα κλαδιά ενός αρμυρικιού. Ρίχνω τη ματιά μου απέναντι. Μετά τη μεγάλη λωρίδα σκοταδιού που αφήνει η θάλασσα φέγγουν αμέτρητα φώτα, σαν μια τεράστια γιορτινή γιρλάντα. Είναι ο φωτισμός των παραλιακών πόλεων της μικρασιατικής γης. Σε δυο-τρία σημεία είναι εντονότερος. Στην επιστροφή αντικρίζεις τα φώτα της πόλης σου. Σαν να στέλνουν σιωπηλό χαιρετισμό στους ανθρώπους απέναντι· και τους λένε καλό βράδυ.

*Συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας