«Και τώρα οι δυο μας» είναι σαν να λέει στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ το απογοητευμένο από το χάλι του ΣΥΡΙΖΑ κομμάτι του εκλογικού σώματος, που αδημονεί να ρίξει πίσω του τη μίζερη καθημερινότητα, την απογοήτευση και τη διάψευση των προσδοκιών. Μικρό ή μεγάλο, αυτή τη στιγμή δεν έχει σημασία, όμως είναι εκείνο που δεν δεσμεύεται από κομματικές εξαρτήσεις, ψάχνεται και μέσα στα νέα κάθε φορά δεδομένα δίνει το βάρος του στις εξελίξεις.
Δεν έχει ακόμα κάνει το γκελ, να δείξει πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει και να πάρει αυτό που του προσφέρει ευγενικά η χορηγία του σπαρασσόμενου όμορου χώρου. Ο,τι δημοσκοπικά κερδίζει είναι από τα διαβολοσκορπίσματα των αυτοκαταστροφικών ενοίκων του επταώροφου της Κουμουνδούρου. Μέχρι εκεί. Δεν διαθέτει ιδεολογική φρεσκάδα, δεν δείχνει να μπορεί να προφέρει έναν ανανεωμένο πολιτικό λόγο με ιδέες και στόχους για την ανασυγκρότηση της ελληνικής κοινωνίας και το κυριότερο είναι ότι δεν καταφέρνει να προσφέρει στους νέους την αίσθηση σιγουριάς για το μέλλον τους, που τόσο μεγάλη ανάγκη την έχουν.
Το επιπλέον ανησυχητικό είναι ότι δεν έχει μπορέσει να διαβάσει τις διεθνείς εξελίξεις για να επαναπροσδιορίσει τους στόχους της χώρας και της κοινωνίας. «Μπορεί;» είναι το ερώτημα. Μα αν μπορούσε θα το είχε κάνει ήδη και δεν θα περίμενε την ολική επαναφορά του Ντόναλντ Τραμπ για να επαναπροσδιορίσει την πολιτική σκέψη του. Τα πράγματα βοούν από καιρό αλλά από την άλλη πλευρά το μόνο που ακούγεται είναι το τραγούδι της ερήμου.
Δεν είναι μόνο ότι τα μηνύματα από την Ευρώπη (και τις ΗΠΑ) έχουν φτάσει προ καιρού. Είναι κυρίως που δεν έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να αναζητήσει και διατυπώσει λύσεις στην απογοήτευση της ελληνικής κοινωνίας, όπως αυτή αποτυπώθηκε στις εκλογές των τελευταίων χρόνων. Η επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη -και μάλιστα με ποσοστά μειοψηφίας- στις κάλπες του 2023, για την ανάδειξη της νέας Βουλής, και του 2024, για την εκπροσώπηση της χώρας στο Ευρωκοινοβούλιο, δεν αποδεικνύει μόνο τη μελαγχολική αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να κάνει το άλμα προς την εξουσία αλλά και την ανεπάρκεια του ΠΑΣΟΚ να μετατραπεί σε βασικό παίκτη της πολιτικής ζωής.
Οσο παραμένει ένας μικρός αριθμός χωρίς θετικό πρόσημο, τόσο χώρο θα αφήνει στη Ν.Δ. να φαντάζει ότι μόνο σ’ αυτή, έστω προς ώρας, συντελούνται κάποιες ενδιαφέρουσες διεργασίες για την επόμενη μέρα. Διότι ζητούμενο, τώρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης δείχνει να κλείνει τον κύκλο του, είναι η εναλλακτική στον ολέθριο νεοφιλελευθερισμό λύση με ενίσχυση των δοκιμαζόμενων στρωμάτων σε πολλά επίπεδα (αποδοχές, Υγεία, Παιδεία κ.λπ.), η διαμόρφωση κοινωνικο-οικονομικών ισορροπιών και η θωράκιση των συμφερόντων της χώρας.
«Και τώρα οι δυο μας» λοιπόν, δηλώνει το απογοητευμένο τμήμα της κοινής γνώμης κι ένα πρωινό ίσως ο Ν. Ανδρουλάκης ξυπνήσει με κάποια εντολή στα χέρια του, για τη διερεύνηση των δυνατοτήτων σχηματισμού κυβέρνησης. Ισως. Για να ανταποκριθεί ουσιαστικά, θα πρέπει να είναι έτοιμος να πάρει στροφή και να μην εξακολουθήσει κι αυτός στο αδιέξοδο που οδηγεί στην ουσιαστική κατάρρευση της δημοκρατίας.
.jpg)
