Με ποιο ΠΑΣΟΚ;

Βρισκόμαστε σε μια εσωτερική πολιτική διαδικασία αναδιάταξης των πολιτικών δυνάμεων στη χώρα. Και έχουμε λόγο ανεξάρτητα αν ευφορούμαστε από τις απόψεις του φορέα που βρίσκεται στην διαδικασία αυτή.

Αύριο γίνονται πανελλαδικά εκλογές για την εκλογή του “Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ).

Δεν είμαι μέλος του, αλλά έχω συνεργαστεί πολλές φορές με μέλη του και βεβαίως είχα προσωπικές επικοινωνίες με τον Πρόεδρό του, Πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου την περίοδο της Δικτατορίας αλλά και στην μεταπολίτευση πολύ λιγότερο βέβαια, μια και οι υποχρεώσεις του και οι απόψεις μας είχανε απόσταση.

Για το γεγονός αυτό κάποιες σκέψεις με “τυραννούν” γι’ αυτές τις εκλογές του ιστορικού κόμματος.

Όμως εκείνο που δεν εγκατέλειψε ποτέ ήτανε ο πυρήνας της σκέψης, του για την Ελλάδα: “Η Ελλάδα στους Έλληνες”. Και οφείλω να ομολογήσω ότι είχε απόλυτο δίκιο. Και ήταν η προσπάθειά του να φτιάξει μια Ελλάδα που να απομακρυνθεί όσο γίνεται από τη Δυτική κηδεμονία. Σκληρός με το NATO, διαμόρφωσε μια μόνιμη συνάντηση με τους πρωθυπουργούς κρατών που τότε δεν ήταν στο NATO και μια φιλική σχέση με τον Αραβικό κόσμο ο οποίος, όμως, κατ’ εκτίμησή μου, του απαγόρευσε η Δυτική Επιτροπεία με τις τότε συνθήκες να αναγνωρίσει το Παλαιστινιακό κράτος.

Προσπάθησε να στηρίξει την Ελληνική οικονομία σε Έλληνες, όμως η επιλογή του να διαμορφώσει ένα νέο αστικό στίγμα στο πολιτικό σύστημα που θα το απεξαρτούσε από την έντονη αλλοδαπή κυριαρχία, “ένωσε” φίλους και εχθρούς του με επικεφαλής τον πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού σε δράσεις τους, που ανταγωνίζονταν το υφιστάμενο υποτελές πολιτικό σύστημα (π.χ. υπόθεση Κοσκοτά) και να οδηγήσουν, τηρουμένων των αναλογιών, έναν από τους καλύτερους Πρωθυπουργούς της Ελλάδας, όχι μόνο μεταδικτατορικά, αλλά ίσως και μεταπολεμικά, στο Ειδικό Δικαστήριο (!!!!), γεγονός πρωτοφανές για τα πολιτικά δεδομένα της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης ειδικότερα. Βέβαια αθωώθηκε και τιμωρήθηκε ο “αδύνατος κρίκος”, Δημ. Τσοβόλας για να δικαιολογηθεί η αποδόμηση του Ανδρέα Παπανδρέου.

Όμως το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου δεν έχει ως συνέπεια και ουσιαστικά στοιχεία της πολιτικής του, όταν αντικαταστάθηκε από τον Κώστα Σημίτη, ο οποίος παρά τις αντιρρήσεις του ιδρυτού του ΠΑΣΟΚ εξελέγη διάδοχός του, που έφερε την “αλλαγή” προς τα πίσω, ανεξαρτήτως των “εκσυγχρονισμών” του νεοφιλελευθερισμού, κατά τη γνώμη μου κατ’ εντολή της αλλοδαπής Επιτροπείας. Ποιος ξεχνάει την πρώτη του μέρα στη Βουλή με τις ευχαριστίες του στις ΗΠΑ για το επεισόδιο στα Ίμια με δυο νεκρούς Έλληνες αξιωματικούς. Η θητεία του διακρίνεται καθοριστικά από την επιβεβαίωση της αλλοδαπής κηδεμονίας με ανταλλάγματα, κυρίως στον οικονομικό τομέα με την αποδυνάμωση της ελληνικής οικονομίας με την ένταξη της Ελλάδας στο ευρώ χωρίς να έχουμε τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις, και προκειμένου να τις διαμορφώσει μετέφερε ως κομμάτι του κεντρικού προϋπολογισμού του κράτους τα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων και άρχισε η πτώχευση του ασφαλιστικού συστήματος της χώρας.

Ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει και τις προσφορές του Κώστα Σημίτη (Κυπριακό με την ουσιαστική νίκη του Νίκου Κρανιδιώτη).

Κάτι που επαναλαμβάνει σε πολλά σημεία και η συμπεριφορά του κυρίου Μητσοτάκη (Ναι, της οικογένειας Μητσοτάκη κι αυτός).

Και είναι γεγονός ότι ο πρόεδρος που θα εκλεγεί πρέπει να πείσει τον ελληνικό λαό, πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έχει καταφέρει αυτά τα οποία εποικοινωνιακά λέει, άρα δεν κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση που είναι συμβιβαστική στήνοντας καλύτερα τον καμβά του νεοφιλελευθερισμού, που άνοιξε ο Κώστας Σημίτης.

Το βέβαιο είναι ότι στο ΠΑΣΟΚ υπήρξαν δύο διαφορετικές πολιτικές. Άρα το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου δεν είναι το ίδιο με το ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη.

Για τη σημερινή κατάσταση ο Ανδρέας Παπανδρέου στις αρχές του ’90 τοποθετήθηκε ως ακολούθως:

«Εάν, ειλικρινά, μιλώντας και σαν οικονομολόγος, που επιτέλους πιστεύω μπορώ να πω μερικά πράγματα, εάν έχουμε νεοφιλελεύθερη λύση στην Ελλάδα, πορευόμενοι προς το ’92 και μετά, τότε η ελληνική οικονομία θα υποστεί πραγματικά μια βαρβαρότατη επίθεση από γίγαντες, θα παραδοθούμε θέλουμε δε θέλουμε, αν οι νόμοι της αγοράς και μόνον αυτοί ισχύσουν, σε ξένα συμφέροντα  και πράγματι η Ελλάδα θα μεταβληθεί σε ένα ξενοδοχείο της Ευρώπης, εφόσον λύσουμε το πρόβλημα του νέφους και το θέμα της οικολογικής ισορροπίας στη χώρα μας. Είναι οι ώρες κρίσιμες…..»

Κι αυτό αποτελεί και το σημερινό πρόβλημα της καταστροφικής πολιτικής για την Ελλάδα που ονομάζει εκσυγχρονισμό τον σκληρό και βάρβαρο καπιταλισμό, τύπου Θάτσερ («δεν υπάρχει δημόσιο χρήμα, υπάρχουν μόνο φορολογούμενοι πολίτες», Μ. Θάτσερ, γκουρού στην οικονομική πολιτική του Πρωθυπουργού μας).

Με αυτές τις εκλογές Προέδρου του ΠΑΣΟΚ μπορεί να μας πει κάποιος εκ των υποψηφίων τι θα κάνει, Ποιος εφαρμόζοντας την πολιτική του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου θα ανατρέψει συνολικά το ξεπούλημα της χώρας μας που η προβαλλόμενη επικοινωνιακά άποψη ονομάζει “ανάπτυξη των αριθμών”, ενώ «ξηλώνεται» συνεχώς το πουλόβερ που θωράκισαν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις μεταπολεμικά στη διεθνή θέση και συμβιβαζόμαστε με ό,τι πάρουμε χαμογελώντας.

Ο Αντρέας Παπανδρέου πράγματι προφήτευσε, και βγαίνει σήμερα αληθινός.

Όποιος κι αν εκλεγεί δεν θάναι στο πολιτικό στίγμα του ιδρυτή του Αντρέα Παπανδρέου. Δεν ζητάμε την πολιτική του ευφυΐα αλλά την πολιτική του λογική του για την Ελλάδα.

Ερωτώ όλους αυτούς που συνωθούνται για μια καλύτερη θέση στο σημερινό πολιτικό σύστημα, με χρήση το ιστορικό ΠΑΣΟΚ. Είδα συνεντεύξεις, debates, έψαχνα τον Αντρέα, όχι της εποχής του, αλλά το στίγμα της πολιτικής του και την τόλμη του για το “άλλο”.

*Οικολόγος, τέως περιφερειακός σύμβουλός Αττικής__