♦ Υπ’ όψιν αρμοδίων υπουργών!
Πολλά τελευταία τα γεγονότα με τις παράνομες δραστηριότητες μαφιόζικου – εγκληματικού επιπέδου σε πολεοδομία, Εφορία, Δήμο Αθηναίων και βάλε! Τώρα που βουλιάξαμε, τώρα που η χώρα έμεινε με τα γερόντια, βγήκε η σκληρή παραγγελία της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου: έρευνα μέχρις εσχάτων για τη δράση της Μαφίας της Μυκόνου. Φυσικά και ο Προστασίας από πίσω που δεν κάνει τίποτα άλλο χρόνια τώρα από το να διαβιβάζει εκατοντάδες, χιλιάδες φακέλους. Αγριο ξύλο, πολύ ξύλο, εκβιασμοί του κερατά γιατί με τον υπερτουρισμό των νησιών μας και το πολύ χρήμα και τη χλιδή στα κυκλαδονήσια το πράγμα ξέφυγε. Με την καταστροφή -άσε τα όσα θρυλούνται για τη μεγάλη εισφορά στο ΑΕΠ και τις θέσεις εργασίας-, με τα εγκλήματα, το ξέπλυμα μαύρου χρήματος, χτύπησε καμπάνα, γίναμε ρεζίλι σε όλον τον ντουνιά και διερωτάται κανείς τι σόι ανάπτυξη είναι αυτή με τόσα προβλήματα.
Ξεκινάει άμεσα η προσπάθεια να βρουν τα στελέχη εκείνα, τους ηθικούς αυτουργούς, γιατί λέει ότι σε κάθε σπείρα διαφθοράς είναι όλοι τους συνδεδεμένοι, είναι οι κρίκοι με την εκάστοτε πολιτική εξουσία. Αντί αυτή να δείχνει το καλό παράδειγμα δυστυχώς πέφτει στο «κόρακας κοράκου μάτι», δυστυχώς μόνο στις συνεντεύξεις και στην πράξη μηδέν. Ταυτόχρονα έχουμε και τους συνδικαλιστικούς κρίκους. Το ανακάλυψαν τώρα άκουσον!
Αιώνες τώρα ανακάλυψαν το «είναι δικός μας αυτός». Μάλιστα όλα γινόντουσαν στο φως! Μεγάλη και κύρια εδώ η ευθύνη αυτών που τους επέλεγαν κάθε φορά για τα καίρια πόστα των ελέγχων όπου έχουμε τους εκβιασμούς με τη μάσα. Και αυτά συνιστούν μια Λερναία Υδρα και απαιτείται πάλη ταυτόχρονα με επανασχεδιασμό όλου του παραγωγικού μοντέλου. Και με άμεσα μέτρα και τομές! Δεν είχαν προφανώς υπολογίσει τις σοβαρές επιπτώσεις από τη μεταπήδηση από τον πρωτογενή τομέα στη μονοκαλλιέργεια του τουρισμού, γκαρσόνια και παράνομο χτίσιμο πάνω στα βράχια, μες στο γιαλό!
Για να σοβαρευτούμε, διερωτάται κανείς, όπως είναι δομημένο αυτό το κράτος με την εξέλιξη της τεχνολογίας (τα παιδιά της πληροφορικής σχεδόν όλα στα ξένα -τεράστιες διαφορές στις απολαβές) που προχωράει τόσο πιο γρήγορα από την εξέλιξη των θεσμών και το νέο κοινό δημόσιο ήθος να μη φαίνεται στον ορίζοντα. Οι τελευταίες αποκαλύψεις για τις δραστηριότητες των μαφιών σε δήμους – πολεοδομίες και τις άλλες στιγματισμένες υπηρεσίες (Εφορία, υγειονομικού ενδιαφέροντος κτλ) πρέπει επιτέλους να προβληματίσουν σοβαρά την κυβέρνηση. Ειδικά τη Δικαιοσύνη και την ΕΛ.ΑΣ. γιατί πώς είναι δυνατόν να ασχολούμαστε όλο με τους ίδιους -σεσημασμένους. Πώς θα είναι άραγε η κάθε Μύκονος όχι τον 22ο αιώνα, αλλά τα επόμενα χρόνια; Και με όσα έζησα στο πετσί μου 40 και πλέον χρόνια (παλαίμαχος του χώρου σήμερα) κλείνω εδώ με την όποια απογοήτευσή μου με τα περί αξιολόγησης που εκλαμβάνεται ως τιμωρία και το μπέρδεμα της αξιοκρατίας με τον κοινωνικό στιγματισμό των «αποτυχημένων».
Ψιλά γράμματα για τον Ελληνα -ο εαυτούλης μου!
Η σκληρή πραγματικότητα
Από τη διεθνή βιβλιογραφία (Acemoglu Robinson «Why nations fail», 2021) ο όρος «αποτυχημένο κράτος» (failed state) σε ένα δημόσιο σύστημα που έχοντας απολέσει το μονοπώλιο της εξουσίας, αδυνατεί να επιβάλει τη νομιμότητα, χωρίς να μπορεί να εγγυηθεί τα αυτονόητα-θεμελιώδη αγαθά στους πολίτες του. Η αμφισβήτηση από τα γνωστά κέντρα, κόντρα στον πυρήνα της κυριαρχίας του, το εκθέτει σε αλληλοτροφοδοτούμενα προβλήματα, όπως εγκληματικότητα – διαφθορά με εκβιασμούς- ξέπλυμα μαύρου χρήματος – γραφειοκρατία και αναποτελεσματική Δικαιοσύνη (άλλοτε από διαφόρους φόβους και άλλοτε με τα εσωτερικά της -π.χ. ποιος θα την αξιολογεί!).
Δυστυχώς τα παραπάνω ήρθαν από τους πολέμαρχους και τα παραστρατιωτικά καρτέλ ναρκωτικών των τρίτων χωρών και στη χώρα μας, που νομίζαμε ότι ισορροπούσε ανάμεσα στην Ευρώπη και την «άγρια φύση» των πολεοδομικών (η τρόικα κατήργησε τις πολεοδομίες για να γλιτώσουμε και τελικά βούτυρο στο ψωμί! Βλέπε σήμερα πέντε μόνο όλοι κι όλοι πολεοδόμοι για όλα τα νησιά!), φορολογικών και τόσων επαγγελματικών πραγμάτων.
Και για τη μνήμη του πατέρα μου οι τελευταίες λέξεις του λίγο πριν φύγει (είχε ζήσει τόσο έντονα πολιτικά, δημοσιογραφικά και με πρωτοποριακή αγροτιά για εκείνα τα χρόνια -1/2 του αιώνα πίσω): «Ετσι θα σερνόμαστε, τα πάντα είναι θέμα νοοτροπίας». Ηθελε να μου πει ότι δεν γίνεται τίποτα αν είσαι ανεύθυνος και αδιάφορος με το μυαλό στη μάσα και να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα.
Δέκα χρόνια σήμερα μετανάστης στην Ιρλανδία ο γιος μου… «Και εδώ, πατέρα, λαμόγια, αλλά μικρά γιατί όταν πρόκειται για τη χώρα, το σύνολο, δουλεύουν οι νόμοι που δεν είναι φτιαγμένοι σαν τα λουκάνικα και εφαρμόζονται αυστηρά και όχι όπως στην πατρίδα με τις Αγροτικές Φυλακές – Σωφρονιστικό Σύστημα υπό το μηδέν, καλύτερα και από το σπίτι και με τα πιστόλια μαζί! -και τον τελευταίο φουκαρά αστυνόμο: «Εμείς τους πιάνουμε και αυτοί τους αφήνουν».
—
Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 22/07/2024.
