Από τα μέσα της δεκαετίας του 90 η κρίση στο πολιτικό σύστημα όχι μόνο της χώρας μας, αλλά και όλης της Ευρώπης, θόλωσε τις διαχωριστικές ιδεολογικές διαφορές, και οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν έδιναν την αίσθηση ότι όλοι είναι το ίδιο και τα κόμματα πλέον έχουν ρόλο διεκπεραιωτή!
Χρειάστηκε πολύς χρόνος και πολύ προσπάθεια για να ανασυγκροτηθεί το κίνημα και να ορθώσει ανάστημα η κοινωνία, στις πολιτικές που κατεδάφιζαν κοινωνικό κράτος, κατακτήσεις και την ίδια την δημοκρατία.
Το ίδιο και εδώ στην χώρα μας ο ΣΥΡΙΖΑ σαν κύριος εκφραστής αυτής της λαϊκής συσπείρωσης πέρασε από διάφορα στάδια και επίπεδα ολοκλήρωσης, διάσπαση μετά την εκλογή Τσίπρα και ανασυγκρότηση του χώρου μέσα από μετακινήσεις στελεχών αλλά και απλών πολιτών που έβλεπαν τον ΣΥΡΙΖΑ σαν την μόνη εναλλακτική.
Φυσικά και τότε ευκαιριακά και χωρίς να λαμβάνουν υπόψιν τις προτροπές της κοινωνίας πολλά στελέχη της ευρύτερης αριστεράς μπήκαν στον πειρασμό της διάσπασης της δημιουργίας αλλού φορέα, την συγκυβέρνηση με την δεξιά αλλά και την Ακροδεξιά και φυσικά η κατάληξη είναι γνωστή και πως διαλύθηκαν στα εξόν συν ετέθη.
Η περίοδος διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ και η ήττα το 19 έφεραν με πολύ έντονο τρόπο τις παθογένειες της αριστεράς που πάντα περιόριζαν και την κοινωνική και ιδεολογική της ηγεμονία.
Εάν εξαιρέσουμε την περίοδο της αλλαγής και την κυβέρνηση της που ήταν όντως η τελευταία αριστερή διακυβέρνηση μέχρι το 15 η αριστερά συσπειρώθηκε γύρω από το ΠΑΣΟΚ εκείνης της περιόδου γιατί και οι πολιτικές της ήταν αριστερόστροφες και η κοινωνία είχε κατανοήσει ότι ο αγώνας πολλών χρονών δικαιωνόταν .
Η ήττα του 19 όμως από τον Μητσοτάκη δεν αντιμετωπίστηκε σαν μια ευκαιρία αυτοκριτικής ανασυγκρότησης αλλά σαν μια ευκαιρία εσωκομματικών διευθετήσεων με τις ομαδοποιήσεις να ασχολούνται με τους εσωκομματικούς αντίπαλους και όχι με τον Μητσοτάκη την κυβέρνηση του και τις πολιτικές που ασκούσε.
Η δεύτερη όμως ήττα το 23 άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου και φάνηκε ότι το κόμμα και η ηγετική ομάδα ούτε ήθελε ούτε μπορούσε να οδηγήσει το κόμμα ξανά στην κυβέρνηση.
Η εσωστρέφεια, η παραίτηση του Τσίπρα και οι εσωκομματικές εκλογές έδειξαν τι ακριβώς ζητάει η βάση από τον ΣΥΡΙΖΑ τι ακριβώς καταδίκασε και πως απάντησε αλλά και πως τιμώρησε την αλαζονεία.
Και αντί αυτό να γίνει αντιληπτό από το σύνολο του κόμματος ξαφνικά και ενώ είμαστε στην διαδικασία ανασυγκρότησης εμφανίστηκαν σωτήρες και διαφωνούντες να ζητάνε πάλι αλλαγή ηγεσίας.
Γιατί; Μόνο αυτοί γνωρίζουν και φυσικά αδιαφορούν για τη βάση μιας και του δίνεται βήμα στα συστημικά κανάλια για να ρίξουν τον Κασσελάκη.
Και πότε; Τώρα που το κόμμα μπαίνει στη διαδικασία για το καταστατικό συνέδριο και αφού δεν έχουν κάνει ούτε ίχνος αυτοκριτικής για την δική τους συνεισφορά στην ήττα.
Ο Τσίπρας είχε το θάρρος και παραιτήθηκε αναγνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να προσθέσει κάτι ακόμα στην πορεία του ΣΥΡΙΖΑ και με παρρησία είπε βρείτε άλλον .
Αυτοί όμως που ήταν διπλά του και του δίνανε συμβουλές πληροφορίες και συναποφάσισαν την στρατηγική δεν έπρεπε να πουν το ίδιο;
Οποιαδήποτε προσπάθεια αποδόμησης και ανατροπής του Κασσελάκη είναι σαν να πυροβολούν το ίδιο το κόμμα και αντί να περιφέρονται και να αυτοαναφερονται στα φιλόξενα κανάλια της διαπλοκής ας δείξουν ότι πρώτα μας ενδιαφέρει η ανατροπή του Μητσοτάκη και της πολιτικής του και μετά ο εαυτός τους
Αν δεν συνεχίσει να υπάρχει το κόμμα σαν συλλογικό υποκείμενο, αν δεν σεβαστούμε τις διαδικασίες τότε μοιραία θα γυρίσει ο ΣΥΡΙΖΑ σε συρρίκνωση και αποσύνδεσης από την κοινωνία.
Χρειάζεται μια νέα επανεκκίνηση με σεβασμό στην ηγεσία και συλλογική δράση αλλά και καλοπροαίρετη κριτική, και όπως ήταν το σύνθημα κάποτε ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΕΛΕΓΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ!
*μέλος της Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ -ΠΣ
