Οι Συντηρητικοί παραδίδουν μεθαύριο Παρασκευή την εξουσία στους Εργατικούς μετά από δεκατέσσερα χρόνια στην Ντάουνινγκ Στριτ.
Η αλλαγή φρουράς έχει προεξοφληθεί και έτσι το ενδιαφέρον συγκεντρώνεται στα πρώτα μέτρα της νέας κυβέρνησης.
Σε αντίθεση με τη νίκη του Μπλερ το 1997, που είχε προαναγγελθεί από το 1995 ως μεγάλη ανατροπή, με το Εργατικό Κόμμα να μεταλλάσσεται σε Νέο Κέντρο, σήμερα η επικείμενη κυβέρνηση μοιάζει να διαφημίζει την ικανότητά της να διαχειριστεί τις τρέχουσες υποθέσεις.
Οι Εργατικοί επιστρέφουν στην εξουσία με το Ηνωμένο Βασίλειο εκτός Ε.Ε. και με την πιθανή προοπτική οι ΗΠΑ του Τραμπ να πάρουν αποστάσεις από το ΝΑΤΟ.
Η Βρετανία έχασε μια Αυτοκρατορία και ακόμη ψάχνει να βρει ρόλο, είχε αποφανθεί ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Ατσεσον στις αρχές της δεκαετίας του ‘50.
Σήμερα ενδεχόμενη εκλογή του Τραμπ θα διαλύσει ό,τι είχε απομείνει από την Ειδική Σχέση ΗΠΑ – Βρετανίας που θεμελίωσαν το 1941 ο Ρούσβελτ και ο Τσόρτσιλ με τον Χάρτη του Ατλαντικού.
Ανεξάρτητα από το μέλλον των σχέσεων της Βρετανίας με την Ε.Ε., το Λονδίνο έχει το περιθώριο βαρύνοντος ρόλου σε μια ευρωπαϊκή αμυντική δομή και πρώτα απ’ όλα ως εξισορροπητικός ενδιάμεσος ανάμεσα στη Γαλλία και τη Γερμανία.
Η Βρετανία του Μπλερ υπήρξε για χρόνια μοντέλο των νέων κοινωνικο-οικονομικών ισορροπιών της Γηραιάς Ηπείρου.
Ποιος θυμάται σήμερα ότι στο τέλος της πρώτης θητείας του ο Μπλερ δεσμεύτηκε να εξετάσει ενδεχόμενο δημοψήφισμα για την προσχώρηση ή όχι της χώρας στην ΟΝΕ;
Η νέα κυβέρνηση αναλαμβάνει τα καθήκοντά της στη σκιά των εξελίξεων στη Γαλλία που παραπέμπουν στην τιμωρητική ψήφο του δημοψηφίσματος για το Brexit το 2016.
Το θηριώδες δημοσκοπικό προβάδισμα των Εργατικών, εάν δεν υπάρξει στρατηγική άμβλυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων, θα αποδομηθεί.
Οι Εργατικοί δεν έχουν περίοδο χάριτος καθώς οι πληγές που άνοιξε πριν από σαράντα και πλέον χρόνια η Σιδηρά Κυρία είναι ανοιχτές.
Εγκλωβισμένες σε μια βαθιά φτώχεια οι βιομηχανικές ζώνες της χώρας στοιχειώνουν τη φιλελεύθερη θύελλα της Θάτσερ.
