Ποινές, ποινές οι ανακοινώσεις του υπουργού Δικαιοσύνης σχετικά με την ενδοοικογενειακή βία

Η άσκηση ενδοοικογενειακής βίας από τον γνωστό ποινικολόγο Απ. Λύτρα σε βάρος της συζύγου του Σοφίας Πολυζωγοπούλου έδωσε την ευκαιρία στον υπουργό Δικαιοσύνης, ως άλλο τιμωρό και ερήμην των συναρμόδιων υπουργείων, να προχωρήσει σε νέες εξαγγελίες για την αντιμετώπιση των θυτών. Μόνο που κατά κύριο λόγο πρόκειται για μία ακόμα, πολλοστή, παρέμβαση στον Ποινικό Κώδικα για περαιτέρω έλεγχο στην απονομή δικαιοσύνης και την κρίση των δικαστικών λειτουργών, με τιμωρητικές ποινές φυλάκισης για τους θύτες ενδοοικογενειακής βίας.

Η αναφορά του υπουργού Δικαιοσύνης στην ενσωμάτωση κατευθύνσεων της ευρωπαϊκής οδηγίας για την ενδοοικογενειακή βία φαντάζει κακόγουστο αστείο, γιατί η οδηγία δεν δημοσιεύτηκε ακόμα, γιατί κάθε χώρα-μέλος έχει περιθώριο μέχρι το 2027 για την ενσωμάτωσή της και γιατί θέτει συγκεκριμένες προϋποθέσεις: συνέργεια συναρμόδιων φορέων, εξειδίκευση μέτρων για την καλύτερη αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας και της ψηφιακής πορνογραφίας.

Να αποδεχθούμε τη δημιουργία αρχείου καταγραφής συμβάντων, να αποδεχθούμε μία-δύο ακόμα εξαγγελίες, αλλά δικαιούμαστε να ρωτήσουμε γιατί αγνοείται η υποβαθμισμένη Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων, ως η καθ’ ύλην αρμόδια για την υπεράσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων των γυναικών. Προφανώς η αποδόμηση της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων και η μετάλλαξή της ευνοεί τα κυβερνητικά σχέδια για επιστροφή των γυναικών στο σπίτι. Οποία οπισθοδρομική αντίληψη!

Γιατί επιδεικτικά αγνοούνται όσα προβλέπει ο νόμος κύρωσης της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης για την αντιμετώπιση των θυτών; Γιατί επιδεικτικά αγνοούνται οι συστάσεις της GREVIO προς την κυβέρνηση, όπου μία από αυτές προτείνει διάλογο με τις γυναικείες οργανώσεις που έχουν γνώση των προβλημάτων; Γιατί επανειλημμένα η κυβέρνηση αρνείται την ένταξη στον Ποινικό Κώδικα του όρου «γυναικοκτονία»;

Γιατί δεν εισάγονται στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Εθνικής Σχολής Δικαστών οι νόμοι για την ισότητα των φύλων, για την ενδοοικογενειακή βία, η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, αλλά αντίθετα εκπαιδεύονται οι μελλοντικοί λειτουργοί της Δικαιοσύνης στο ψευτοσύνδρομο γονεϊκής αποξένωσης, το απορριφθέν από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας; Και εν τέλει ποτέ οι γυναικείες οργανώσεις δεν απαίτησαν περισσότερες ποινές, αλλά εφαρμογή των όσων οι σχετικοί νόμοι προβλέπουν.

Απαίτησαν και απαιτούν να εισαχθούν σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης τα θέματα ισότητας των φύλων, τα ΜΜΕ να ασκήσουν τον παιδαγωγικό τους ρόλο και όχι το παιχνίδι της κλειδαρότρυπας για το κυνήγι του εντυπωσιασμού και την αύξηση της τηλεθέασης. Οταν όμως τα ζητήματα της πατριαρχίας εκπορεύονται από κυβερνητικά στελέχη και τον ίδιο τον πρωθυπουργό, δυστυχώς η μόνη αντιμετώπιση θα είναι οι ποινές και η φυλακή.

Ετσι όμως δεν αντιμετωπίζεται η βαθιά ριζωμένη στην κοινωνία συνολικά αντίληψη της πατριαρχίας. Χρειάζεται σοβαρή προσπάθεια μέσα από την εκπαίδευση, από την οικογένεια, τις σχολές των σωμάτων ασφαλείας, των ενόπλων δυνάμεων, το Σώμα των δικαστικών λειτουργών που θα δημιουργούν πρότυπα μίμησης ενάντια σε πατριαρχικές αντιλήψεις.

Χρειάζεται ένα άλλο μείγμα πολιτικής που θα στηρίζει την πλειονότητα των ανθρώπων και δεν θα δημιουργεί γκέτο και νησίδες ανασφάλειας. Ο αγώνας, όμως, συνεχίζεται ενάντια στην πατριαρχία και τη συντήρηση μέχρι οι γυναίκες να κατακτήσουμε την ίδια μεταχείριση με όλους/ες τους/τις ανθρώπους ανεξαρτήτως φύλου, φυλής, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού και να απολαμβάνουμε τα ίδια δικαιώματα.