ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Θεόδωρος Γεωργίου*
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Στις 30 Ιουνίου (και τελικά στις 7 Ιουλίου) η Ευρώπη όπως τη ζήσαμε δεν θα υπάρχει! Μέχρι τον Μάιο του 2027 (τότε θα διεξαχθούν οι προεδρικές εκλογές στη Γαλλία) θα βαδίζουμε στα χορτάρια-ξένα μονοπάτια (Holzwege) που «κατασκεύασαν» οι Βρυξέλλες.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν στη θητεία του εργάστηκε με πάθος και με πείσμα τόσο για τα εθνικά συμφέροντά του όσο και για το μείζον θέμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Στην ιστορική εξέλιξη όμως προέκυψαν μείζονα κοινωνικά ζητήματα (όπως συμβαίνει σε κάθε ιστορική συγκυρία) και ο Μακρόν βρέθηκε μπροστά σε συνθήκες κυβερνητικής αμηχανίας. Ο ίδιος δεν κατανόησε (ως μαθητής του φιλοσόφου Paul Ricoeur) ότι από τη στιγμή που το «πάνω χέρι» στην παγκόσμια διακυβέρνηση αποκτούν οι οικονομικώς ισχυρές ομάδες, η πολιτική εξουσία «μεταμορφώνεται» σε υπηρέτρια αυτών των συμφερόντων.

Αλλά δεν χρειάζεται να αναπτύσσουμε ιδέες και επιχειρηματολογίες για θέματα που εκ των πραγμάτων καθίστανται αντικείμενα πολιτικών και κομματικών διενέξεων. Επί του προκειμένου βρισκόμαστε μπροστά σε μια σύγχρονη Σφίγγα: ο Μακρόν έκανε μια επιλογή. Οπως και οι πολίτες σε μια σύγχρονη δημοκρατική πολιτική μορφή ζωής θα κάνουν τις επιλογές τους.

Στις 30 Ιουνίου 2024 οι Γάλλοι πολίτες και ψηφοφόροι δεν αποφασίζουν μόνον για τη συγκρότηση και τη λειτουργία της εθνικής πολιτικής κοινωνίας τους. Αποφασίζουν προπάντων για το μέλλον της Ευρώπης. Η Νορμανδία (Ιούνιος του 1944) δεν μπορεί να επανιδρυθεί. Μπορεί, όμως, εάν και εφόσον ζει στις καρδιές μας, να είναι η εκάστοτε ιστορική συνθήκη υπεράσπισης του δημοκρατικού τρόπου ζωής όταν αυτός απειλείται.

Τελικά, κατά την άποψή μου, ο Μακρόν με την προκήρυξη των κοινοβουλευτικών εκλογών για τις 30 Ιουνίου έπαιξε «στα ζάρια» και την ίδια την εθνική πολιτική κοινωνία του και το μέλλον του προγράμματος της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Ας προσθέσουμε σ’ αυτές τις αναλύσεις μου ακόμη δύο ζητήματα: το γεγονός (factum) ότι ολόκληρη η ευρωπαϊκή κοινωνία δομείται και λειτουργεί σε συνθήκες «συντηρητικής αντεπανάστασης» (όρος της δεκαετίας του ’60). Ή μήπως ο Μακρόν (ως συνομιλητής αυτή τη φορά του Habermas) δεν κατανόησε ότι όσο περισσότερο ως πολιτικός ηγέτης εξαρτάσαι από τον Elon Mask (π.χ. ενδεικτική είναι η αναφορά αυτή) τόσο ακόμη πιο αδύναμος καθίστασαι ως πολιτικός ηγέτης;

Ο Μακρόν πράγματι έκανε ένα «χαρακίρι» και θα το πληρώσει αυτό που έκανε! Το ερώτημα όμως είναι το εξής: Γιατί όλοι εμείς οι Ευρωπαίοι πολίτες θα πρέπει να ακολουθήσουμε τον Μακρόν στην πολιτική «αυτοκτονία» του; Εμείς οι ελεύθεροι Ευρωπαίοι πολίτες τι θα κάνουμε μπροστά στην καταιγίδα της Λεπέν; Δεν χρειάζεται να γίνουν εκλογές. Αυτό που θέλουμε ως Ευρώπη (όχι ως ευρωζώνη) θέλουμε και επιμένουμε σ’ ένα σύνθημα που θεμελίωσε την Ευρώπη, «περισσότερη Ευρώπη».

Τελικά με την απόφασή του ο Μακρόν να προκηρύξει κοινοβουλευτικές εκλογές οδήγησε την Ευρώπη σε «πολιτική αυτοκτονία». Ο ίδιος ως πρόεδρος της Γαλλίας θα ζήσει στα βασιλικά ανάκτορα, αλλά όλοι εμείς οι Ευρωπαίοι πολίτες τελικά θα καταλήξουμε να είμαστε οι «περιπλανώμενοι» στα όρη και στις πεδιάδες της ευρωπαϊκής ηπείρου. Χωρίς ταυτότητα και χωρίς πολιτικό και κοσμοθεωρητικό προσανατολισμό.

* Πολιτικός φιλόσοφος