Το ξεθώριασμα του «Ελεύθερου Κόσμου»

Οι ΗΠΑ και η Δύση συνολικά διεκδικούν τις τελευταίες δεκαετίες με αλαζονική αυταρέσκεια ένα συγκριτικό πλεονέκτημα στην παγκοσμιοποίηση, το δημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης.

Αποστολή της Δύσης, σύμφωνα με την παραπάνω θεώρηση, είναι να πιέζει τα αυταρχικά καθεστώτα για εκδημοκρατισμό ο οποίος θα φέρει εσωτερική σταθεροποίηση και πολιτικά ορθή συμπεριφορά στη διεθνή σκηνή.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Μπάιντεν στην αρχή της θητείας του συγκάλεσε τηλεδιάσκεψη κορυφής των χωρών του «Ελεύθερου Κόσμου» από την οποία απουσίαζαν σημαντικοί σύμμαχοι των ΗΠΑ, όπως η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία.

Τέσσερα χρόνια μετά την τηλεδιάσκεψη, ο «Ελεύθερος Κόσμος» δεν πάει καλά.

Στις ΗΠΑ φαίνεται πολύ πιθανή η επιστροφή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο, στη Γαλλία ουδείς αμφισβητεί την πρωτιά της παράταξης της Λεπέν στις επικείμενες πρόωρες βουλευτικές εκλογές, ενώ η Ιταλία της Μελόνι μεσολαβεί στην κατεύθυνση στροφής της Λεπέν προς μια ευρωπαϊκή Ρεαλπολιτίκ.

Η στροφή της Δύσης προς την Ακροδεξιά δείχνει να ξεθωριάζει το όραμα ενός «Ελεύθερου Κόσμου» που προωθεί τη δημοκρατία και μάχεται τον αυταρχισμό.

Στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο, καθώς η Δύση επιλέγει ολοένα και πιο αυταρχικά μοντέλα διακυβέρνησης ως μονόδρομο για την πολιτική σταθεροποίηση.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Μελόνι που προβάλλει πλέον ως ιδανικός συνομιλητής των Βρυξελλών.

Με εξαίρεση την Εναλλακτική στη Γερμανία, το κλίμα στην υπόλοιπη Ε.Ε. ευνοεί την αποδοχή της Ακροδεξιάς ως κανονικότητας.

Τι σημαίνουν όλα αυτά στην ωμή γλώσσα των παγκόσμιων συσχετισμών;

Πολύ απλά, ότι ο «Ελεύθερος Κόσμος» όχι μόνο δεν έχει συγκριτικό πλεονέκτημα απέναντι στα αυταρχικά καθεστώτα, αλλά βρίσκεται σε φάση συνολικής αναδίπλωσης στον αυταρχισμό και περιχαράκωσης στην ταυτότητα.

Τις τελευταίες δεκαετίες πληθαίνουν οι προειδοποιήσεις για την επερχόμενη τρικυμία, με τις πολιτικές ηγεσίες να μην μπορούν ή να μη θέλουν να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Σήμερα, η εποχή στην οποία η Γαλλία του Σιράκ υποχρέωνε την Ε.Ε. των 15 να επιβάλει κυρώσεις στην Αυστρία όταν η Ακροδεξιά έγινε κυβερνητικός εταίρος, φαντάζει ως μακρινό παρελθόν.