Η Λεπέν και η Φον ντερ Λάιεν έχουν καταλήξει για διαφορετικούς λόγους στο ίδιο συμπέρασμα, ότι δηλαδή η συνεργασία με την πρωθυπουργό της Ιταλίας Μελόνι υπόσχεται την ενίσχυση των εκλογικών τους ποσοστών.
Για τη Λεπέν η μέχρι τώρα θητεία της Μελόνι είναι το ζωντανό παράδειγμα ότι η Ακρα Δεξιά μπορεί να αναλάβει τη διαχείριση της εξουσίας χωρίς να διαταραχτεί η εθνική και η ευρωπαϊκή κανονικότητα.
Για τη Φον ντερ Λάιεν το παράδειγμα της Ιταλίας δείχνει ότι η αποφυγή πολιτικής καραντίνας σε βάρος της Ακροδεξιάς είναι η καλύτερη δυνατή αντιμετώπισή της.
Ετη φωτός μοιάζουν να μας χωρίζουν από την 21.4.2002, όταν ο Λεπέν πέρασε στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών.
Εχοντας αποκλείσει τον τότε πρωθυπουργό Ζοσπέν, ο Λεπέν πέρασε στον δεύτερο γύρο προκαλώντας συνολική συσπείρωση του δημοκρατικού τόξου, με τον Σιράκ να συγκεντρώνει ποσοστό 83%.
Η προεκλογική ζήτηση της Μελόνι είναι αψευδής μάρτυρας μιας νέας ευρωπαϊκής κανονικότητας, όπου η συσπείρωση των δυνάμεων του δημοκρατικού τόξου απέναντι στην Ακρα Δεξιά αποτελεί ολοένα και περισσότερο μακρινό παρελθόν.
Το 2007 στη Γαλλία ο Σαρκοζί διεμβόλισε την εκλογική βάση του υιοθετώντας σκληρή κατασταλτική ρητορική.
Βέβαια, ο πρώτος διδάξας την παραπάνω μέθοδο ήταν ο επί δεκαετίες αρχηγός της Δεξιάς στη Βαυαρία, που πίστευε ότι δεν πρέπει να υπάρχει πολιτικό κενό στα δεξιά της Δεξιάς.
Πόσο καιρό θα αντέξει η Μελόνι τον ρόλο του Ιανού, που είναι ο ήσυχος και χωρίς εκπλήξεις για το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες εταίρος και που φαίνεται να έχει ξεχάσει την προεκλογική ρητορική της;
Θα προλάβουν η Λεπέν και η Ντερ Λάιεν να προσεγγίσουν τη Μελόνι πριν διαγράψει πορεία διάττοντος αστέρος, κατά το προηγούμενο του Ματέο Ρέντζι και του Μπέπε Γκρίλο;
Πού φτάνουν οι αντοχές του πολιτικού συστήματος της Ιταλίας, που μοιάζει με θέατρο σκιών που δεν έχει σχέση με τη σκληρή πραγματικότητα, η οποία δεν είναι άλλη από τη διαπίστωση ότι η χώρα ασφυκτιά στο πλαίσιο του Συμφώνου Σταθερότητας;
