Η παλινδρόμηση των διμερών σχέσεων Ισραήλ – Τουρκίας στην ψυχροπολεμική αντιπαράθεση του πρόσφατου παρελθόντος ήταν αναμενόμενη, καθώς η επιλογή Ερντογάν για πλήρη στήριξη, αν όχι υιοθέτηση, της Χαμάς ήταν από την αρχή ξεκάθαρη.
Ετσι το ερώτημα που διαμορφώνεται για την πολιτική της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή είναι οι επιπτώσεις της υιοθεσίας της Χαμάς στις σχέσεις της με την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα.
Η Χαμάς, η οποία προέκυψε το 1947 από τους κόλπους της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, είναι κόκκινο πανί για το καθεστώς Σίσι που διαμορφώθηκε μετά την ανατροπή Μόρσι το 2013.
Αν η Αίγυπτος, που εκ των πραγμάτων θα δεχτεί το μεγαλύτερο μέρος της πίεσης του νέου προσφυγικού κύματος από τη Γάζα, υποχρεωθεί να διαπραγματεύεται με μια φιλοξενούμενη στην Τουρκία ηγεσία της Χαμάς, τότε όλα τα βήματα προσέγγισης που έγιναν από τον Ερντογάν τα τελευταία δύο χρόνια κινδυνεύουν να ακυρωθούν.
Το ίδιο κατά μείζονα λόγο ισχύει για τις σχέσεις της Τουρκίας με τη Σαουδική Αραβία, καθώς η επιστροφή της Αγκυρας στη διεκδίκηση της ηγεσίας του Σουνιτικού Ισλάμ θίγει ευθέως το Ριάντ που είναι ο φύλακας των Ιέρων Τόπων της Μέκκας και της Μεδίνας.
Η προτεραιότητα που δίνει ο Ερντογάν στην υπεράσπιση της Χαμάς δείχνει προς την κατεύθυνση στρατηγικής επιλογής και όχι τακτικού ελιγμού.
Σε κάθε περίπτωση ο Ερντογάν δυσκολεύει τις λεπτές ισορροπίες που τηρούν τους τελευταίους μήνες το Κάιρο και το Ριάντ ανάμεσα στην κοινή γνώμη του αραβομουσουλμανικού κόσμου και τη Δύση.
Το αφήγημα Ερντογάν προς τον αραβικό κόσμο δεν είναι μόνο θρησκευτικό, αλλά κυρίως πολιτικό.
Παρασυρθήκατε το 1916 από τον Λόρενς και εξεγερθήκατε κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μοιάζει να λέει ο Ερντογάν, και έτσι άνοιξε η πόρτα στην αποικιοκρατική παρουσία της Βρετανίας, της Γαλλίας και των σιωνιστών.
Το Χαλιφάτο του Σουλτάνου στην παραπάνω οπτική όχι μόνο δεν είναι τουρκική κατάκτηση του αραβικού κόσμου, αλλά ασπίδα προστασίας από τους Σταυροφόρους της Δύσης.
Αυτόν τον ρόλο διεκδικεί ο Ερντογάν στη Μέση Ανατολή, της περιφερειακής δύναμης χωρίς τη συμμετοχή της οποίας δεν μπορεί να υπάρξει σταθεροποίηση, έναν ρόλο που διεκδίκησε με επιτυχία το Ιράν τις τελευταίες δεκαετίες.
Θα ήταν ιστορικό παράδοξο αν ο αραβικός κόσμος αποδεχόταν, στο όνομα της αντιμετώπισης του Ισραήλ και των νέων Σταυροφόρων, την επικυριαρχία της Τουρκίας και του Ιράν.
