Η αρχή έγινε με τη δήλωση ότι οι πρόσφατες δημοτικές εκλογές είναι οι τελευταίες στις οποίες ψηφίζει ως ενεργός πολιτικός, ακολούθησε η σκληρή κομματική και προσωπική αυτοκριτική για το εκλογικό αποτέλεσμα, με πιο πρόσφατο σταθμό τη δήλωση του Ερντογάν «Είμαστε φιλοξενούμενοι των νέων».
Ολα δείχνουν ότι προτεραιότητά του είναι μια ελεγχόμενη-χειραγωγημένη διαδοχή που πρώτα από όλα θα μηδενίσει το κοντέρ θωρακίζοντας τον απελθόντα και το περιβάλλον του από διώξεις για κατάχρηση εξουσίας και διαφθορά.
Βέβαια, για να χορέψεις τανγκό χρειάζονται πάντα δύο και στη συγκεκριμένη περίπτωση η συναίνεση, ρητή ή σιωπηλή, του Ιμάμογλου και του CHP να μη δυσχεράνουν την αλλαγή φρουράς στην ηγεσία του ΑΚΡ.
Το πρώτο εύλογο ερώτημα που τίθεται είναι πώς και πότε στον ορίζοντα της τετραετίας που απομένει για την ολοκλήρωση της θητείας Ερντογάν θα κινηθούν οι διαδικασίες διαδοχής στο ΑΚΡ και στην Προεδρία.
Το δεύτερο ερώτημα είναι πώς θα τοποθετηθούν οι Ιμάμογλου – CHP απέναντι στη σουλτανική Προεδρία που θεσμοθέτησε ο Ερντογάν.
Το ότι η σημερινή αντιπολίτευση έχει δεσμευτεί για την επιστροφή στο κοινοβουλευτικό καθεστώς δεν σημαίνει ότι ο Ιμάμογλου θα απαρνηθεί τις υπερεξουσίες που θέσπισε ο προκάτοχός του. Οταν το 1958 στη Γαλλία ο Ντε Γκολ έδωσε στη δημοσιότητα το σχέδιο του νέου Συντάγματος που προέβλεπε υπερεξουσίες για τον μέχρι τότε διακοσμητικό Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο Μιτεράν το χαρακτήρισε «διαρκές πραξικόπημα». Οταν εξελέγη πρόεδρος το 1981 όχι μόνον δεν τροποποίησε το Σύνταγμα, αλλά το εφάρμοσε στην πιο συγκεντρωτική–προσωποκεντρική εκδοχή του.
Τα παραπάνω είναι μια υπόθεση εργασίας, καθώς η ομαλή μετάβαση είναι ένα ανοιχτό στοίχημα, το πλαίσιο και τους όρους του οποίου θα ορίσουν μελλοντικοί συσχετισμοί και ισορροπίες.
Το σημερινό Σύνταγμα επιτρέπει στον πρόεδρο να προκηρύξει πρόωρες προεδρικές και βουλευτικές εκλογές όποτε θέλει, δηλαδή όποτε νομίζει ότι μπορεί να είναι οι συνθήκες ευνοϊκές για το κόμμα του.
Υπάρχει περιθώριο για μια συμφωνία κυρίων Ερντογάν – Ιμάμογλου για ομαλή εναλλαγή στην εξουσία; Στο παιχνίδι διαδοχής, που τώρα μοιάζει να ανοίγει, τι θα κάνουν το πάλαι ποτέ κραταιό κεμαλικό κατεστημένο, αλλά και τα πολυπλόκαμα δίκτυα του ιμάμη της Πενσιλβανίας Φετουλάχ Γκιουλέν;
Η απόφαση του Ερντογάν να χειραγωγήσει τη διαδοχή του δημιουργεί περισσότερα ερωτηματικά από τις απαντήσεις που δίνει.
