Πλάι πλάι με μία φυσαρμόνικα, αυτά τα διπλά, τα μεγάλα αστικά λεωφορεία. Κι ας θύμιζε περισσότερο όχημα χρηματαποστολής έτσι βαμμένο όλο άσπρο -όχι κάτασπρο, πώς να αντέξει κι αυτό κι εμείς με τόσο καυσαέριο- και μ’ ένα κόκκινο μπουκάλι γνωστού αναψυκτικού ζωγραφισμένο στα πλάγια. Και κάτι γράμματα, κόκκινα, που μιλούν για φιλιά κι αγάπες, από μια εταιρεία που όχι φιλιά δεν μοίρασε στους εργαζόμενους, αλλά τους άφησε από τη μια στιγμή στην άλλη στον δρόμο, επειδή αναζήτησε αλλού φτηνότερα εργατικά χέρια.
Πλάι πλάι λοιπόν με ένα λεωφορείο-φυσαρμόνικα, βαμμένο ολόκληρο, ακόμη και τα παράθυρα, κυρίως αυτά, βρέθηκα ένα βράδυ. Αργησα να καταλάβω τι είναι αυτό το λευκό θεριό πλάι στο αυτοκίνητό μου. Απίστευτο! Λεωφορείο, αστικό! Με καλυμμένα όλα τα παράθυρα, πίσω και στο πλάι. Αυτή η άθλια εν προκειμένω τεχνική στα τζάμια, αδιάφορο να εξηγηθεί και να αναλυθεί πώς γίνεται, που απ’ έξω δεν βλέπεις μέσα κι από μέσα ψιλοβλέπεις έξω.
Ενα πλέγμα… απαγορευτικό. Που εμποδίζει τη ματιά, αρπάζει την ανάσα. Οι επιβάτες του λεωφορείου δεν μπορούν να δουν εύκολα έξω, ε, ας κοιτάζονται μεταξύ τους, ή ας κοιτούν τα χέρια τους, τα πόδια τους, το κινητό τους, ας διαβάζουν επιτέλους. Το αναψυκτικό πρέπει να διαφημιστεί και τα λεφτά είναι πολλά…
Είναι η ίδια αίσθηση σαν να μπαίνεις σε κλούβα. Τα παράθυρα δεν ανοίγουν διότι υπάρχει κλιματιστικό, μια και το συγκεκριμένο όχημα, αυτό που με πήγαινε από κοντά στη Βασιλίσσης Σοφίας, κάνει δρομολόγιο από και προς αεροδρόμιο.
Και είναι αλήθεια, μια και λέμε του στραβού -που δεν μπορεί να δει έξω- το δίκιο, ότι τον ξένο, τον τουρίστα, τον φροντίζουμε. Ο,τι έχει να κάνει με το αεροδρόμιο, που το πληρώνουμε και κατιτίς παραπάνω, έχει ερκοντίσιον, είτε λεωφορείο είναι αυτό είτε τρένο του μετρό.
Δεν είναι γκρίνια. Είναι παράπονο, που δεν μπορείς και να το διατυπώσεις εύκολα, διότι αν το αποτολμήσεις τότε θα βρεθείς στην παραπομπή της παραζάλης: «Δεν είμαστε εμείς οι αρμόδιοι, καλέστε σ’ αυτό το νούμερο· δεν ξέρω τώρα, ο υπεύθυνος λείπει· τι να σας πω, έχετε δίκιο, αλλά…»
Είναι παράπονο, που μέσα σ’ όλα αυτά που καθημερινώς μας μειώνονται, κάποιοι για μια διαφήμιση μας μείωσαν και τη θέα – το αν είναι καλή ή όχι αφορά μόνο εμάς.
Πλάι πλάι με το λεωφορείο-χρηματαποστολή. Κάποιος επιβάτης σκάει κι ανοίγει το παράθυρο. Μια μικρή πολεμίστρα.
Τώρα τελείωσε η περίοδος αυτής της διαφήμισης και ίσως να ετοιμάζεται κάποια άλλη που θα μπει πάνω στα λεωφορεία, πάνω στα παράθυρα, πάνω στις ματιές μας.
