Αντλώ τον τίτλο μου, σήμερα, από τον αντίστοιχο μιας επιφυλλίδας του Γιάννη Μαρίνου στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» της 6ης Ιανουαρίου. Προφανώς, τα Θεοφάνια έπαιξαν τον ρόλο τους στην προφανή διαύγεια και εμβρίθεια του πονήματος.
Το πράγμα, μάλιστα, γίνεται πολύ περισσότερο ενδιαφέρον λόγω του γεγονότος ότι η ιδέα τού δόθηκε από τον Αθανάσιο Παπανδρόπουλο και την ιστοσελίδα Lycabitos.gr.
Δύο, λοιπόν, από τους ιδεολογικούς κέρβερους της Δεξιάς στην Ελλάδα ανακάλυψαν πως ο Μαρξ δεν ήταν μόνο πολιτικός εγκληματίας, αλλά και εξυμνητής του κοινού, όπως λέγεται, εγκλήματος. Το κακό είναι πως η φώτιση τούς ήρθε σε προχωρημένη ηλικία κι έτσι δεν θα μπορέσουν να την αξιοποιήσουν όσο της αξίζει.
Ο Μαρξ υμνούσε τους εγκληματίες.
Οποιος μείνει στον τίτλο -άλλωστε, είναι τόσο περιεκτικός- και δώσει την οφειλόμενη εμπιστοσύνη στην αδιαμφισβήτητη «αξιοπιστία» των κέρβερων, αποκομίζει την ιδέα πως ο Μαρξ εκθειάζει αδιάντροπα τους βιαστές, τους κλέφτες, τους δολοφόνους… Ο αντικομμουνισμός, επομένως, εκτός όλων των άλλων αγαθών που μας προσφέρει, προστατεύει την κοινωνία από ακατονόμαστα κακά. Ο αντικομμουνισμός είναι ανάγκη και καθήκον, αν είναι να προστατευτούμε από τις εγκληματικές ύαινες. Η αναφορά των δύο δεξιών κηνσόρων, μα και θεραπόντων, είναι το κείμενο του Μαρξ με τίτλο «Εγκώμιο του εγκλήματος».
Μεταφέρω ένα απόσπασμα:
«Ο εγκληματίας δεν παράγει μόνο εγκλήματα, αλλά και το ποινικό δίκαιο και τον καθηγητή που διδάσκει ποινικό δίκαιο και, συνάμα, το αναπόφευκτο σύγγραμμα με το οποίο ο ίδιος καθηγητής ρίχνει στη γενική αγορά τις παραδόσεις του εν είδει “εμπορεύματος”. Ετσι πολλαπλασιάζεται ο εθνικός πλούτος. Για να μην αναφέρουμε την ατομική απόλαυση που παρέχει το χειρόγραφο του συγγράμματος στον δημιουργό του […]
»Πέραν τούτου, ο εγκληματίας παράγει ολόκληρη την αστυνομία και την ποινική δικονομία, κλητήρες, δικαστές, δήμιους, ενόρκους και λοιπά. Ολοι αυτοί οι ποικίλοι επαγγελματικοί κλάδοι, που αποτελούν ισάριθμες κατηγορίες του κοινωνικού καταμερισμού της εργασίας, αναπτύσσουν διάφορες ικανότητες του ανθρώπινου πνεύματος, φτιάχνουν νέες ανάγκες αλλά και νέους τρόπους για την ικανοποίησή τους. Και μόνο τα βασανιστήρια έγιναν αφορμή για τις ευφυέστερες μηχανικές εφευρέσεις, ενώ πλήθος τίμιοι χειρώνακτες απασχολούνται στην παραγωγή των σχετικών εργαλείων.
»Ο εγκληματίας παράγει μια εντύπωση, εν μέρει ηθική, εν μέρει τραγική, αναλόγως, κι έτσι προσφέρει μια “υπηρεσία” στη διακίνηση των ηθικών και αισθητικών συγκινήσεων του κοινού. Δεν παράγει μόνο συγγράμματα ποινικού δικαίου, ούτε απλώς τους ποινικούς κώδικες και τους νομοθέτες, παράγει και τέχνη, ωραία λογοτεχνία, μυθιστορήματα, ακόμη και τραγωδίες, όπως αποδεικνύουν, όχι μόνο η “Ενοχή” του Μίλνερ και οι “Ληστές” του Σίλερ, αλλά και αυτός ο “Οιδίπους” και ο “Ριχάρδος ο Τρίτος”.
»Ο εγκληματίας σπάζει τη μονοτονία και την καθημερινή ασφάλεια της αστικής ζωής. Ετσι την προστατεύει από την τελμάτωση και προκαλεί την ανήσυχη ένταση και την κινητικότητα, χωρίς τις οποίες θα αμβλυνόταν ακόμη και η ορμή του ανταγωνισμού. Δίνει, λοιπόν, ένα κίνητρο στις παραγωγικές δυνάμεις. Το έγκλημα αποσύρει από την αγορά εργασίας ένα τμήμα του περιττού πληθυσμού, οπότε μειώνει τον ανταγωνισμό μεταξύ των εργατών, εμποδίζοντας, ώς έναν βαθμό, την πτώση του μισθού κάτω από το ελάχιστο όριο, ενώ παράλληλα ο αγώνας εναντίον του εγκλήματος απορροφά ένα άλλο τμήμα του ίδιου πληθυσμού. Αρα ο εγκληματίας αναδεικνύεται σε μια από εκείνες τις φυσικές “εξισορροπήσεις” που αποκαθιστούν το σωστό επίπεδο και ανοίγουν μια ολόκληρη προοπτική “ωφέλιμων κλάδων απασχόλησης”.
»Οι επενέργειες του εγκλήματος στην εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων θα μπορούσαν να αποδειχθούν ώς την τελευταία λεπτομέρεια. Οι κλειδαριές θα είχαν αποκτήσει τη σημερινή τους αρτιότητα, αν δεν υπήρχαν κλέφτες; Η νομισματοκοπία θα έφτανε στην τωρινή της τελειότητα, αν δεν υπήρχαν παραχαράκτες; Το μικροσκόπιο θα έβρισκε ποτέ τρόπο να περάσει στη συνήθη εμπορική σφαίρα, αν δεν γινόταν απάτη στο εμπόριο; Τέλος, η εφαρμοσμένη χημεία δεν οφείλει στη νοθεία των εμπορευμάτων και στην προσπάθεια ανακάλυψής της όσα ακριβώς οφείλει και στον τίμιο παραγωγικό ζήλο; Το έγκλημα επινοεί διαρκώς νέα επιθετικά μέσα για να προσβάλει την ιδιοκτησία, κι έτσι γεννά και νέα αμυντικά μέσα, οπότε επιδρά παραγωγικά στην ανακάλυψη νέων μηχανών – όπως ακριβώς και οι απεργίες».
Το καταπληκτικό αυτό κείμενο, που, μεταξύ πολλών άλλων, κάνει και μια προληπτική κριτική στην έννοια του ΑΕΠ, περίπου εβδομήντα χρόνια πριν από την εισαγωγή της από τον Simon Kuznets, θεωρήθηκε συνηγορία και επιβράβευση του εγκλήματος!
Είναι οι κέρβεροι βλάκες; Παρόλο, μάλιστα, που, από κοινού, διαθέτουν έξι κεφάλια;
Δεν νομίζω, χωρίς να είμαι βέβαιος. Το εκπληκτικό είναι πόσο τυφλωμένοι από ιδεολογικό μίσος είναι, που, ακόμη κι αν δεν είναι βλάκες, τους παριστάνουν.
Επιπλέον, ενδιαφέρον είναι πόσο ο Μαρξ, αλλά και τα κινήματα που αναφέρονται σε αυτόν προκαλούν τον φόβο, ακόμα κι αν, εδώ και καιρό, βιώνουν μια παρατεταμένη ήττα. Μάλλον, οι ορκισμένοι αντίπαλοι της Αριστεράς προβλέπουν κάτι που διαφεύγει από τους αριστερούς.
