Στη νέα φάση του πολέμου στη Μέση Ανατολή, μετά τον θάνατο των τριών Αμερικανών στρατιωτών στην Ιορδανία, το επόμενο θύμα είναι η αναλογικότητα των πληγμάτων στην οποία μας είχαν συνηθίσει τους τελευταίους τέσσερις μήνες οι δύο αντίπαλες πλευρές.
Πόσο θα συνεχιστούν τα πλήγματα των ΗΠΑ κατά ιρανικών και φιλοϊρανικών στόχων στη Συρία και στο Ιράκ;
Η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα σχετίζεται με τους στόχους των αμερικανικών επιθέσεων στη Συρία και στο Ιράκ.
Αν η αναλογικότητα των πληγμάτων είναι το πρώτο θύμα της κλιμάκωσης του πολέμου, όλα τα βλέμματα στρέφονται στο κατά πόσον θα υπάρξουν αμερικανικά πλήγματα εντός του Ιράν, όπως υπονόησε ο σύμβουλος Ασφαλείας του Λευκού Οίκου Σάλιβαν.
Το κλίμα παραπέμπει, τηρουμένων των αναλογιών, στο διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα στη δολοφονία του διαδόχου της Αυστροουγγαρίας στο Σεράγεβο και την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου τον Αύγουστο του 1914.
Οι αρχειακές έρευνες που ακολούθησαν επιβεβαίωσαν ότι καμιά πλευρά δεν ήθελε να διακινδυνεύει γενικευμένο πόλεμο.
Οι απειλές, τα τελεσίγραφα και οι κόκκινες γραμμές της μιας πλευράς διαβάζονταν σαν μπλόφες από την άλλη.
Ενα είναι βέβαιο, ότι εδώ και τέσσερις μήνες κάθε μέρα που περνά γίνεται ακόμα ένα βήμα διολίσθησης προς μια γενικευμένη περιφερειακή σύγκρουση.
Η κρίσιμη στιγμή είναι μπροστά στα μάτια μας με ένα και μοναδικό ζητούμενο, αν οι διαβουλεύσεις για τον τερματισμό του πολέμου στη Γάζα θα βραχυκυκλωθούν από μια μετωπική σύγκρουση των ΗΠΑ με το Ιράν.
Αν δεχτούμε ότι η Τεχεράνη θα πρέπει να απαντήσει στα πλήγματα των ΗΠΑ σε Συρία και Ιράκ, τότε όλα τα ενδεχόμενα παραμένουν ανοιχτά.
Χειρότερη στιγμή για εμπλοκή των ΗΠΑ σε περιφερειακή σύγκρουση δεν θα μπορούσε να υπάρξει, με δεδομένα τα ανοιχτά μέτωπα με τη Μόσχα και το Πεκίνο, αλλά και μια προεκλογική εκστρατεία με αβέβαιο το κατά πόσον θα διεξαχθεί σε συνθήκες κανονικότητας.
Ο κίνδυνος είναι ορατός καθώς πλήγματα σε στόχους εντός του Ιράν θα αλλάξουν τον χαρακτήρα του πολέμου, με το Παλαιστινιακό να μην είναι πλέον η προτεραιότητα, αλλά να έπεται της αντιμετώπισης μιας γενικευμένης περιφερειακής αποσταθεροποίησης.
Η μεταψυχροπολεμική εποχή με τις ΗΠΑ μόνη υπερδύναμη είναι πολύ πιθανόν να τελειώσει εκεί που άρχισε: στη Μέση Ανατολή.
