Μόλις πληροφορήθηκα τον θάνατο του Σόιμπλε, η πρώτη και άμεση αντίδρασή μου ήταν να χαρώ όπως το μικρό παιδί που απελευθερώνεται από την τυραννία ενός αυταρχικού κηδεμόνα! Στη συνέχεια όμως άρχισα να σκέπτομαι νηφάλια και εγκατέλειψα τις διονυσιακές εκρηκτικές εμμονές μου. Ικετεύω τον θεό, εάν υπάρχει, να τον συγχωρέσει για το πολιτικό αμάρτημα που έκανε εις βάρος της χώρας μου.
Κατά την ιστορική φάση της τελευταίας δεκαετίας (2013-2023, ενδεικτική είναι η αναφορά) η Ελλάδα ως πολιτική κοινωνία και ως οικονομικό σύστημα βρέθηκε στο «χείλος του γκρεμού». Θυμάμαι την αγωνία του Jürgen Habermas όταν κατά τις δραματικές στιγμές του Ιουλίου του 2015 με ρωτούσε «τι θα κάνετε ως χώρα εάν οδηγηθείτε στην έξοδο από την ευρωζώνη;». Αυτόν τον δρόμο της εξόδου επιδίωξε με απίστευτο πολιτικό πάθος ο Σόιμπλε.
Τότε η Γερμανία χωρίστηκε σε δύο δρόμους: στον δρόμο που περπάτησε ο Habermas με την περιώνυμη δήλωσή του στη βρετανική εφημερίδα Guardian και στον δρόμο του Σόιμπλε που τελικά οδηγεί την Ευρώπη στον αφανισμό.
Η μανία του Σόιμπλε για τους πολιτικούς αριθμούς είχε δύο αποτελέσματα: πρώτον, ο ίδιος να εγκλωβιστεί ως πολιτικός σ’ αυτήν την ποσοτική λογική της ευρωπαϊκής κοινωνίας μας και, δεύτερον, τώρα, δέκα χρόνια μετά, θεσμοθετήθηκε η πολιτική λύση που πρότεινε τότε (δηλαδή την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη) ως τεχνοκρατική μέθοδο δημοσιονομικής πειθαρχίας.
* Πολιτικός φιλοσόφος
