Ιλιάς Π`, 302- 450
Πορφύρεος θάνατος καὶ μοῖρα κραταιή. Π`, 334
Το ελληνικό στρατόπεδο πήρε μια ανάσα αλλά ο πόλεμος κρατούσε αφού οι Τρώες με την καθοδήγηση του Έκτορα δεν γύριζαν πλάτη στον εχθρό, όμως πισωγύριζαν λίγο – λίγο. Θέλανε να βρίσκονται κοντά στα μελανά πλοία για να μπορούν, όταν τους δοθεί η ευκαιρία να τα κάψουν και να λήξει ο αντροφόνος πόλεμος.
Ο κάθε αρχηγός, κι απ’ όλους πρώτος άτρομος, ο γιος του Μενοιτίου απ` έναν σκότωσαν εχθρό στης μάχης την αντάρα. Κατόπιν ο Μενέλαος τον Θόα στο στήθος βρίσκει. Ο Μέγης κτυπά τον Άμφικλο και τον αφήνει στον τόπο. Ο πρώτος γιος του Νέστορα Αντίλοχος σκοτώνει τον Ατύμνιο. Ο Μάρης αδελφός του νεκρού επιτίθεται στον Νεστορίδη Αντίλοχο αλλά τον προφταίνει ο Θρασυμήδης και τον σκοτώνει. Έτσι με λίγες στιγμές διαφορά πέθαναν τα δύο αδέλφια που ήταν δεινοί ακοντιστές και πιστοί σύντροφοι του Σαρπηδόνα. Ήταν γιοι του Αμισωδάρου που είχε αναθρέψει την Χίμαιρα, το φοβερό το τέρας, που σκότωσε πολλούς ανθρώπους.
Ο Αίας του Οιλέα γιος σκοτώνει τον Κλεόβουλο με μια σπαθιά στο σβέρκο. Τα μάτια του τα έκλεισε η Μοίρα η αισχίστη που έχει τόση δύναμη που κι οι θεοί την τρέμουν. Δίπλα στην Μοίρα την τρανή παράστεκε ο Χάρος, ο πορφυρός ο θάνατος που όλα τα τελειώνει.
Μάχη με σπαθιά έδιναν ο Πηνέλαος με τον Λύκωνα. Ο Πηνέλαος σκοτώνει τον Λύκωνα με μια σπαθιά στο λαιμό. Το κεφάλι του κόπηκε και κρατιόταν μόνο από το δέρμα στο άψυχο σώμα.
Ο κρητικός Μηριόνης σημάδεψε με το κοντάρι και σκότωσε τον Ακάμαντα την ώρα που εφορμούσε πάνω στο άρμα του.
Ο Ιδομενέας, αρχηγός των Κρητικών, κτυπά με το κοντάρι τον Ερύμα. Τον πέτυχε στο στόμα. Η αιχμή του δόρατος διαπέρασε το κεφάλι και ξετρύπησε από το πίσω μέρος.
Π`, 350. ‘Όλοι οι αρχηγοί των Ελλήνων σκότωσαν από ένα δυνατό αντίπαλο με την ορμή και το κουράγιο που τους έδωσε η άφιξη των Μυρμιδόνων. Θύμιζαν αγέλη πεινασμένων και αφηνιασμένων λύκων που ορμούν να κατασπαράξουν ένα κοπάδι αμνοερίφεια.
Έτσι, σαν λύκοι πέσανε οι Αχαιοί στους Τρώες κι αυτοί τρομοκρατήθηκαν και το βαλαν στα πόδια σκληρίζοντας και χάνοντας όλο τους το κουράγιο.
Ο Αίας ο ασύγκριτος ο γιος του Τελαμώνα με αγωνία έψαχνε νε βρει τον Πριαμίδη, τον αρχηγό τον Έκτορα και να τον ακοντίσει. Ο ‘Εκτορας εγνώριζε την τέχνη του πολέμου και κάλυπτε το σώμα του κάτω απ` την ασπίδα κακό κοντάρι μην το βρει ή βέλος από τόξο. Έβλεπε πλέον καθαρά πως χάνονται οι μάχες από την ώρα που φτασαν εδώ οι Μυρμιδόνες. Όμως σαν μέγας στρατηγός που νοιάζεται για όλους φρόντιζε μ` άλλες τακτικές να σώσει το στρατό του.
Στην άτακτη υποχώρηση των Τρώων πολλά άρματα τσακίστηκαν στον χάνδακα, γύρω από το κατεστραμμένο τείχος των Αχαιών. Οι αναβάτες άφηναν το άρμα και έτρεχαν να περάσουν το χαντάκι και να πάνε να κλειστούν στα ασφαλή τείχη της Τροίας.
Μπροστάρης από τους Αχαιούς ήταν ο Πάτροκλος που η παρουσία του, στο ρόλο του Αχιλλέα, γέμιζε κουράγιο και αισιοδοξία όλους τους Έλληνες που μάχονταν εκεί.
Πολλά άρματα τρωαδίτικα από τον πανικό και τη βιασύνη έχαναν τον έλεγχο, εκτροχιάζονταν και αναποδογύριζαν.
Ο Πάτροκλος με το άρμα του και τα γρήγορα άλογα του που είχαν χαρίσει οι θεοί στον Πηλέα, πέρασε αβίαστα τον χάνδακα και πέρασε στην άλλη μεριά.
Έψαχνε το άρμα του Έκτορα όμως είχε απομακρυνθεί γιατί και εκείνος είχε πολύ γρήγορα άλογα.
Όπως ξεσπά φθινοπωρινή καταιγίδα, από τον οργισμένο για τους ανθρώπους Δία και πλημυρίζει η γη, τα ποτάμια φουσκώνουν και παρασέρνουν τα πάντα στο πέρασμα τους, τα ρέματα γίνονται μεγάλα ποτάμια και πάνε προς τη θάλασσα μουγκρίζοντας. Έτσι έτρεχαν και χλιμίντριζαν οι τρωικές φοράδες να τρέξουν να γλυτώσουνε αυτές κι οι αναβάτες.
Ο Πάτροκλος σκότωσε τον Πρόνοο με δόρυ.
Π`, 400. Έπειτα στόχευσε τον Θέστορα Ηνοπίδη που ήταν στο άρμα του και του κάρφωσε το δόρυ στο κεφάλι.
Με ασυγκράτητη ορμή ο Πάτροκλος σκοτώνει όποιον βλέπει μπροστά του ενεργώντας σαν φονική ασταμάτητη μηχανή: Τον Ερύμαντα, τον Πολύμηλο, Εύιππο, Επάλτη, Πύρη, Εχίο, Τληπόλεμο, Ιφέα.
Ο αρχηγός Σαρπηδών όταν είδε τους Λύκιους άντρες του να θερίζονται σαν στάχυα από τον Πάτροκλο, τους φώναξε μ` όλη του τη δύναμη.
«Ντροπή σας άντρες Λύκιοι, σας έπιασε ο φόβος και τούτος ο πολεμιστής το θάνατο σας φέρνει. Αμέσως τώρα θα τον βρω να μετρηθώ μαζί του να πάψει πια να μας ορμά σαν άγριο θηρίο. Θέλω να μάθω από κοντά ποιος κρύβεται στο κράνος πριν τον βροντήξω άψυχο κάτω στο μαύρο χώμα».
Ο Σαρπηδών πήδηξε από το άρμα μ` όλα τα βαριά άρματα και προχώρησε προς το άρμα του Πάτροκλου. Και αυτός πήδηξε από το άρμα του και έσπευσε να κτυπηθεί με τον επελαύνοντα αντίπαλο του. Σαν δυο τεράστιοι γύπες με γαμψές μύτες και ακράνυχα έμοιαζαν, που ορμάνε κρώζοντας ο ένας πάνω στον άλλο.
Ο Δίας είδε τη σκηνή και στράφηκε στη Ήρα:
« Γραφτό της Μοίρας ήτανε να πέσει ο Σαρπηδόνας που πιο πολύ τον αγαπώ απ` όλους τους ανθρώπους.
Ο Πάτροκλος αδίστακτα στον Άδη θα τον πέψει. Παλεύω Ήρα μου καλή στο νου και στην καρδιά μου. Τον Σαρπηδόνα τον τρανό τώρα να τον αρπάξω από την Μοίρα την κακή, τη ζήση να του σώσω και στην καλή πατρίδα του αμέσως να τον στείλω. Να μην αφήσω ο Πάτροκλος να πάρει τη ζωή του».
Η πολυσέβαστη θεά με τα μεγάλα μάτια, η Ήρα, του απάντησε σε όσα αυτός της είπε:
«Δία Κρονίδη αρχηγέ τι λόγια ξεστομίζεις; Ο Σαρπηδών είναι θνητός κι η Μοίρα θέλει τώρα ο Πάτροκλος ο άφοβος να πάρει τη ζωή του. Εσύ `σαι όλων αρχηγός και κάνεις ότι θέλεις μα γνώριζε πως οι θεοί έχουμε άλλη γνώμη.
Δία ξανασκέψου το, αν σώσεις τον γιο σου Σαρπηδόνα και τον στείλεις στο βασίλειο του στην πλούσια Λυκία, άβλαβο τι θα πεις στους άλλους θεούς που κυβερνάς, αν και αυτοί στις μάχες σώζουν τα παιδιά τους που πολεμούν. Σκέψου μόνο πόσοι γιοι θεών πολεμούν εδώ στην Τροία. Δεν θα σου άρεσε καθόλου να παραβιάσουν οι άλλοι θεοί της Μοίρας τα γραμμένα.
Π`, 440 – 442
αἰνότατε Κρονίδη ποῖον τὸν μῦθον ἔειπες.
ἄνδρα θνητὸν ἐόντα πάλαι πεπρωμένον αἴσῃ
ἂψ ἐθέλεις θανάτοιο δυσηχέος ἐξαναλῦσαι;
Αλήθεια τώρα αυτό το λες, σεβάσμιε Κρονίδη;
Άντρα θνητό, από καιρό κακομοιριάς σημάδι,
θες πάλι απ’ τον άθλιο να λευτερώσεις Χάρο;
1*. Αρχιτέκτων. Ιστορικός Αρχιτεκτονικής. Ιστορικός Τέχνης.
2*. Στον αγαπημένο φίλο Αργύρη Γιούτσα, τον μαχητή.
