Μία (αιματοβαμμένη μεν) ευκαιρία, που δεν πρέπει να σπαταληθεί

«Ένας συμβατικός στρατός χάνει, αν δεν νικήσει. Οι αντάρτες νικούν, απλά, όταν δεν χάνουν»
(Χένρι Κίσινγκερ)

Δυστυχώς, πλέον στα ανθρώπινα λαμβάνουν χώρα κοσμοϊστορικά γεγονότα τέτοιας υφής και έμπρακτης βαναυσότητας, έτσι ώστε να έχουμε χάσει μάλλον προ πολλού την όποια αθωότητά μας. Ή τέλος πάντων, να πασχίζουμε να διατηρήσουμε οτιδήποτε μπορούμε από αυτήν, σαν τον άνθρωπο που κρατιέται από έναν πάσσαλο ενώ γύρω του λυσσομανούν άνεμοι πολλών μποφόρ. Παλιότερα, μάλλον αντιμετωπίζαμε παρόμοιες καταστάσεις μονάχα υπό το πρίσμα του ιδεολογικού μας φανατισμού. Και τώρα έχουμε άποψη, κοντινή σε πολλά με παλιά, αλλά τα φιλτράρουμε αλλιώς τα πράγματα. O πόλεμος χωρίς φτιασιδώματα δείχνει πώς λειτουργεί ο άνθρωπος, και το εκάστοτε είδος πολέμου μέχρι που μπορεί να το φτάσει… Όταν τα πράγματα σκληραίνουν, κάνεις σκέψεις που παλιότερα απέφευγες…

Πάντα προέχουν τα ανθρώπινα και μετά έρχονται τα γεωστρατηγικά. Δεν μπορούμε να ξεπερνάμε αβασάνιστα το ανθρώπινο δράμα, ούτε να το χρησιμοποιούμε ως προπαγανδιστικό ατού. Το ανθρώπινο δράμα έχει τη δική του αυτοτέλεια, και πρέπει να είναι η κυρίαρχη αναζήτηση των πολλών γιατί αλλιώς κάθε τι που εφεξής θα συμβαίνει θα έχει απο-ανθρωποποιηθεί, άρα θα έχουμε μπει όλοι στον αεροδιάδρομο για την όψιμη απογείωση στους ουρανούς της «διαρκούς κολάσεως». Σε περιστάσεις στις οποίες η νηνεμία θα είναι απλό (περισσότερο τυπολατρικό) διάλειμμα. Μην κρίνουμε από το σχετικά ήπιο κλίμα που επικράτησε από το 1945 κι ύστερα. Το τι γινόταν μέχρι τότε είναι ενδεικτικό πολλά πραγμάτων και ψηλαφίζοντας την ουσία δεν πρέπει να κάνουμε αναδρομές μονάχα στα βολικά ιστορικά παραδείγματα και διαστήματα…

Μπαίνοντας επιτέλους σε αυτό το κείμενο στη γεωστρατηγική και πολεμική υφή των δρώμενων της επικαιρότητας, καλό είναι να διερευνήσουμε την κατάσταση με τη μέθοδο της «βήμα-βήμα» προσέγγισης. Στη συγκεκριμένη κρίση που ξέσπασε αιφνιδίως (;) στην ολοκλήρωση της πρώτης εβδομάδας του Οκτώβρη του 2023, η Xαμάς έκανε πρώτη επίθεση και με τέτοιο σκληρό και προκλητικό τρόπο, ώστε το Ισραήλ να μην μπορούσε με τίποτα να δικαιολογήσει στο εσωτερικό του πιθανή απάθεια. Τώρα οι νυν διαχειριστές της ισραηλινής κρατικής εξουσίας ετοιμάζονται να επέμβουν στη Γάζα. Όλοι παίρνουν θέση και υπολογίζουν τα μετέπειτα. Μία τέτοια χερσαία επέμβαση θα προκαλέσει κατά πώς φαίνεται ενεργοποίηση της Χεζμπολάχ, δηλαδή ένα ακόμα αντικειμενικά δύσκολο και άκρως επικίνδυνο μέτωπο για το Ισραήλ. Παράλληλα, μπαίνει στο κάδρο και το Ιράν. Και σε μία τέτοια υποθετική εξέλιξη, την επόμενη πίστα καλό είναι να μην τη μελετάμε καν…

Αυτά όλα ως σενάρια απασχολούν τους αρμόδιους, και για κάθε ένα από αυτά πρέπει το κάθε κράτος να έχει λύσεις «διαφυγής» και αποτελεσματικής αντιμετώπισης. Βέβαια, την ίδια ώρα η λεγόμενη «κοινή γνώμη» ενεργοποιείται «απασφαλίζοντας τα αντανακλαστικά της». Βλέπουμε πως τα όσα έγιναν με τη γνωστή επίθεση στο νοσοκομείο κινητοποιούν τους Μουσουλμάνους σε πολλές χώρες. Ένας ακόμα παράγοντας επηρεασμού προστίθεται και αυτός είναι φυσικά προς όφελος της Χαμάς. Μακάρι να αποδειχθεί πως θα είναι και προς όφελος των παλαιστινιακών δικαίων, γιατί αυτός πρέπει να είναι ο πραγματικός στόχος κάθε προοδευτικού ανθρώπου…

Κοιτάμε με προσοχή το χάρτη της περιοχής. Το Ισραήλ για να μπορέσει (αρχικά να) επιβιώσει (ΒΑΣΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ) και ύστερα να διεκδικήσει την πραγμάτωση των θέσεων του (ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ) χρειάζεται μία σειρά προϋποθέσεων. Αν κάποια από αυτές δεν τηρείται, υπάρχει σοβαρό πρόβλημα… Τη στήριξη-συμπόρευση των ΗΠΑ και της συλλογικής Δύσης (στο μέτρο του εφικτού για τις πλην ΗΠΑ χώρες…), καλές ή απλά ήρεμες σχέσεις με δυνάμεις όπως η Αίγυπτος και η Σαουδική Αραβία, δυνατό στράτευμα και ακόμα πιο ισχυρούς αποτρεπτικούς μηχανισμούς. Αλλά, και την εύφημο καλή μνεία της παγκόσμιας κοινότητας, την οποία κατά καιρούς κατά γενική ομολογία, είτε αναγκάζεται, είτε το επιλέγει από μόνο του, δεν έχει στο βαθμό που θα του χρειαζόταν. Όχι χωρίς συνέπειες κάτι τέτοιο…

Κατά την προσωπική μου άποψη, έτσι όπως διαμορφώνεται η κατάσταση, και κυρίως στο ευρύτερο γεωστρατηγικό πεδίο, το μέλλον θα κριθεί από το αν το Ισραήλ και οι ΗΠΑ αποδεχτούν το είδος της συμφωνίας που (θα) προτείνει η (όποια) άλλη πλευρά. Όσο και αν φαίνεται στο σήμερα κάπως παράταιρο, θα τολμήσω να το πω: μέσα από τη φρικωδία των ημερών αναδύεται όσο τίποτα άλλο, και ίσως ποτέ τόσο επιτακτικά, η ανάγκη της εξεύρεσης μίας βιώσιμης λύσης. Το τώρα είναι μία (αιματοβαμμένη μεν) ευκαιρία, που δεν πρέπει να σπαταληθεί…

Για την όποια λύση, το επαναλαμβάνω…, θεωρώ πως θα χρειαστεί η συναίνεση του Ισραήλ. Όταν Σουνίτες και Σιίτες αφήνουν στην άκρη τις διαφορές τους, όταν Τουρκία και Ιράν εμφανίζονται να δημιουργούν ένα κοινό (και καθοριστικό) μέτωπο, όταν η Χαμάς αναλαμβάνει δράση δίχως να φοβάται τις συνέπειες των ακροτήτων της, όταν η Ρωσία και η Κίνα είναι τόσο ισχυρές όσο ποτέ τις τελευταίες δεκαετίες (και ο λόγος και οι επιθυμίες τους εισακούονται από την Αφρική μέχρι τη Λατινική Αμερική…), τότε μπορεί να τεθεί στο τραπέζι μία εφαρμόσιμη λύση. Θα την αποδεχτούν ΗΠΑ και Ισραήλ, Ισραήλ και ΗΠΑ; Την απάντηση δεν την γνωρίζω τόσο καλά όσο την ερώτηση…
 
ΥΓ. Όταν ο έμπειρος και πολύ καλός γνώστης της ουσίας των αντιπαραθέσεων εδώ και πολλές δεκαετίες σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη πρόεδρος Μπάιντεν στο διάγγελμά του επικαλείται (κατηγορώντας…) τον Πούτιν, δεν το κάνει ούτε τυχαία, ούτε για λόγους απλής επικοινωνιακής προπαγάνδας. Ενημερώνει δημόσια όσους θέλουν να διαβάσουν πίσω από τις λέξεις του πως αντιλαμβάνεται τι διακυβεύεται, αλλά πως δεν συμφωνεί με τη λύση που του προτείνεται… Επομένως και σε αυτό το μέτωπο, όπως και στο ουκρανικό, δυστυχώς τα όπλα θα ορίσουν το είδος και το χρόνο των τελικών διαπραγματεύσεων…