Σε μια πρόσφατη παρέμβασή μου με τίτλο «Ο μετασχηματισμός του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.» («Εφ.Συν.», 6.10.2023) επισήμανα, ότι η ιδεολογικοπολιτική διαμάχη που διεξάγεται στη «χώρα» (κατά τον Πλάτωνα) που ονομάζεται ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. ανάμεσα σε δύο διαφορετικές μεταξύ τους ιδεολογικο-πολιτικές ομάδες και τάσεις μπορεί μέχρι το συνέδριο του Νοεμβρίου 2023 να οδηγήσει στην επανίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. ως πολιτικού κόμματος της Αριστεράς στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης.
Από την άλλη βλέπουμε όλοι μας ότι το ελληνικό σύστημα ενημέρωσης και πληροφόρησης ακριβώς επειδή οι ιδιοκτήτες του είναι ιδιώτες, παίζει τα δικά του πολιτικά παιχνίδια. Το αποτέλεσμα είναι να μη διεξάγεται μια δημόσια διαβούλευση η οποία θα μπορούσε να είχε όλα τα χαρακτηριστικά του «επικοινωνιακώς πράττειν» (κατά τον Habermas). Ο δημόσιος διάλογος για τον μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. υπονομεύεται από τα ιδιωτικά συμφέροντα των κυρίαρχων κοινωνικών ομάδων (ελίτ). Δεν πρόκειται για έναν διάλογο ελεύθερο και ανεξουσίαστο.
Μπροστά σε αυτά τα επικοινωνιακά δεδομένα θα πρέπει να παραδεχθώ ότι νιώθω αδύναμος στην προσπάθειά μου να βρεθεί μια πολιτική λύση στο υπαρξιακό πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. μετά την εκλογή του νέου προέδρου. Δεν φιλοδοξώ να σχεδιάσω εγώ τη μελλοντική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.
Ο Στέφανος Κασσελάκης, όμως, ως δημιούργημα της ψηφιακής κοινωνίας δεν μπορεί να ηγηθεί ενός κόμματος της Αριστεράς. Θα εξηγήσω πώς και γιατί δεν μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο. Οπως εξελίσσονται τα πράγματα στο πολιτικό κόμμα της Αριστεράς, θα οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια όλους τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. στις εθνικές εκλογές σε εξω-πολιτικούς δρόμους. Ο Κασσελάκης θα παραμείνει μέσω των αρχικών τυπικών διαδικασιών νομιμοποίησης (εννοώ τις εκλογές που έγιναν για την ανάδειξή του) πρόεδρος του κόμματος, αλλά δεν θα υπάρξει ποτέ ως πολιτική προσωπικότητα. Από την «κατασκευή» του ο ψηφιακός άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα: δεν μιλάει τη γλώσσα του ανθρώπου και της πολιτικής.
Μπροστά σε αυτή την «τεχνοκρατική μέθοδο Κασσελάκη» ο Αντώνης Λιάκος κλείνει τα μάτια. Παραπέμπει στο άρθρο του σε ένα απόσπασμα που υπογράφει ο Κασσελάκης σε μια συνέντευξή του σε εφημερίδα της Νέας Υόρκης. Δεν θα ανατυπώσω επί λέξει τα λόγια του νέου προέδρου, για την οικονομία της δικής μου παρεμβάσεως στις φιλόξενες στήλες της «Εφ.Συν.». Αλλά όποιος διαβάσει το σχετικό απόσπασμα θα καταλάβει δύο πράγματα: πρώτον ότι δεν υπάρχει ομιλητής! Οπως ο Κασσελάκης «μάζεψε» κατά τον προεκλογικό του αγώνα χιλιάδες χρήστες του διαδικτύου και τους «ονόμασε» ψηφοφόρους του, το ίδιο γίνεται και σε αυτό το απόσπασμα του οποίου υποτίθεται ότι ο συντάκτης είναι ο Κασσελάκης και στο οποίο παραπέμπει ο Λιάκος για να μας «δείξει» τον σπουδαίο πολιτικό!
Επειδή πιστεύω σ’ αυτό που λέει ο Νίτσε, ότι δηλαδή «κανείς γίνεται αυτό που είναι», ο Κασσελάκης ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. δεν μπορεί να γίνει ποτέ πολιτικός. Ο ψηφιακός σωλήνας, που τον γέννησε, τον έφτιαξε με τα δικά του υλικά. Μπορεί οι κοινωνικοί αγώνες που γέννησαν τους ηγέτες της Αριστεράς να είναι ξεπερασμένοι, αλλά η ίδια η Αριστερά ως παγκόσμιος φάρος θα υπάρχει εσαεί!
Γράφει λοιπόν ο Κασσελάκης σ’ αυτό το άρθρο του (παραπομπή του Λιάκου) επί λέξει τα εξής: «Αυτό που μπορεί να κάνει η πολιτική είναι να δημιουργήσει κατάλληλα εργαλεία και κίνητρα καθώς και κανόνες, ώστε από τη δραστηριότητα του ιδιωτικού τομέα να ενισχυθούν κοινωνικές προτεραιότητες». Αυτή τη φράση, αυτή την πρόταση, θα ήθελα να την ακούσω επιτέλους και εγώ ως πολιτικός φιλόσοφος. Αλλά από τον Κασσελάκη θα ήθελα να μου τη στείλει ως μήνυμα στο κινητό μου τηλέφωνο!
Κλείνοντας τις σκόρπιες αυτές σκέψεις μου για την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., θα ήθελα όλοι μας να σκεφθούμε σοβαρά το εξής: Πράγματι όλοι μας, δηλαδή ολόκληρη η κοινωνία, όλοι οι άνθρωποι στον τόπο μας ενδιαφερόμαστε για την κοινή πορεία μας και για τη συνοχή στον κοινωνικό βιόκοσμο; Ο Κασσελάκης θα ξεφουσκώσει, αλλά το ερώτημα τι θα γίνει με την Αριστερά στην Ελλάδα θα παραμένει αναπάντητο;
*Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
