Και ξαφνικά, ενώ η ανθρωπότητα ακόμα ταλανίζεται από τα δεδομένα που προκύπτουν από τα όσα γίνονται στην Ουκρανία, σε ανύποπτο (για τους πολλούς) χρόνο ξεκινάει καινούριο σοβαρότατο πολεμικό μέτωπο σε μία από τις πιο διακεκαυμένες ζώνες της ιστορίας της ανθρωπότητας, τη Μέση Ανατολή. Το μίσος που εκδηλώνεται και από τις δύο πλευρές είναι ενδεικτικό των συναισθημάτων που φωλιάζουν και σε περιπτώσεις ένοπλων συγκρούσεων παίρνουν τα ηνία και «ζωγραφίζουν τους πίνακες μονάχα στα δικά τους χρώματα». Όχι σε όλους βέβαια, αλλά σε πολλούς και σίγουρα σε αρκετούς για να ανάβουν κατά καιρούς επικίνδυνες φωτιές… Που κάποιες φορές μπορούν να αποδειχθούν πολύ καταστροφικές…
Δεν χρειάζεται να επεκταθούμε παραπάνω. Μιλάνε οι εικόνες. Από την άλλη, όσοι εντάσσουν τον εαυτό τους στις φίλα προσκείμενες στο Ισραήλ δυνάμεις, θα πουν τα δικά τους. Θα προτάξουν εκείνα που πιστεύουν πως τους δίνουν το ηθικό επιχειρηματολογικό πλεονέκτημα και θα συσπειρωθούν. Το ίδιο θα κάνουν και όσοι αισθάνονται κοντά στα δίκαια του παλαιστινιακού λαού. Στην Ελλάδα αυτοί δεν είναι καθόλου λίγοι, αν και δεν είναι όσοι ήταν τη δεκαετία του 1980 και λίγο αργότερα. Όμως, τα αδιέξοδα δεν κάνουν καλό σε κανέναν. Αν η βία γίνει μέσο πυροδότησης για να δοκιμαστούν αντοχές, για να περάσουν μηνύματα, για να αποτραπούν διακρατικές συνεργασίες, για να πιεστούν κάποιοι να πάρουν θέση, για να επιλυθούν ακόμα και εσωτερικές πολιτικές διαμάχες, το πρόβλημα θα διογκώνεται.
Για τις εξελίξεις στο στρατιωτικό μέτωπο και την έκβαση των μαχών πρέπει να περιμένουμε. Και μάλιστα καιρό. Μπορεί μία αρχική εντύπωση να ανατραπεί, μπορεί να εδραιωθεί, μπορεί να οδηγηθούμε σε καταστάσεις που θα ηττηθούν επί της ουσίας και οι δύο πλευρές, μπορεί πολλά… Σε τέτοιες περιστάσεις πρέπει να έχουμε πρόσβαση σε όσο το δυνατόν περισσότερες πηγές ενημέρωσης. Η Ουκρανία είναι ένα πολύ καλό μάθημα πως η αλήθεια στο τέλος βγαίνει μπροστά και βασιλεύει. Πάντα, προέχουν τα γεγονότα. Το πώς εξελίσσονται και ποιοι είναι οι άμεσοι εμπλεκόμενοι. Από εκεί και πέρα, χωράνε διαφορετικές ερμηνείες, γιατί οι μη (άμεσα) εμπλεκόμενοι είναι αρκετοί και (επιλέγουν να) «αρκούνται» στο να παρακολουθούν εκ του μακρόθεν τις εξελίξεις και να «νουθετούν». Δηλαδή, στη σύγκρουση Ισραήλ-Χαμάς, οι ΗΠΑ, η Ρωσία, το Ιράν, είναι απλοί παρακολουθητές και καταγραφείς ή προετοιμαστές χειρισμών; Η ιστορία θα δείξει…
Η ιστορία της ανθρωπότητας, μάλλον, γράφεται από συνεχόμενες χαμένες ευκαιρίες. Οι τεράστιες δυνατότητες του είδους σπαταλιούνται και μετασχηματίζονται σε ευρεσιτεχνίες αντιθέσεων, διαβολής, αίματος και θανάτου. Πλέον δεν έχουμε πολλά περιθώρια. Ανεξάρτητα από το ποιο στρατόπεδο υποστηρίζει ο καθένας και η κάθε μία από εμάς, μπαίνει επιτακτικά το μεγάλο ζητούμενο, η μοναδική λύση που θα εξασφαλίζει ουσιαστική παγκόσμια εκεχειρία και θα παρέχει ευνοϊκές συνθήκες για να πραγματωθεί η αστείρευτη ανθρώπινη δημιουργικότητα προς όφελος των πολλών και σίγουρα όχι εις βάρος τους…
Οι μεγάλες δυνάμεις οφείλουν να συμφωνήσουν σύντομα στα βασικά. Να προνοήσουν να κάνουν κάποια βήματα πίσω, να ξεκαθαρίσουν με τον εαυτό τους ποιο είναι το ταβάνι των απαιτήσεών τους, να συνεργαστούν εκεί που απαιτείται άμεσα (π.χ. κλιματική κρίση) και να ακολουθήσει ο καθένας το δρόμο του μονάχα εκεί που δεν μπορεί να επιτευχθεί συμφωνία, χωρίς όμως να βάζει ο ένας όψιμες τρικλοποδιές στον άλλον. Η ενδυνάμωση του μπλοκ της Ρωσίας και της Κίνας μπορεί να βάλει ουσιαστικό φραγμό στον αγγλοσαξονικό μονοπωλισμό, αλλά αυτό δεν θα έχει κάποιο απτό νόημα αν οδηγήσει σε κλιμάκωση των αντιθέσεων και σε διαρκείς αναμοχλεύσεις διαξιφισμών σε όλους τους τομείς (μέχρι και στην εξερεύνηση του διαστήματος…). Δεν πρέπει να είναι σκοπός το «να γίνουν όλα Κούγκι», αλλά να εφαρμοστεί μία μακρόπνοη συμφωνία που θα τηρηθεί απαρέγκλιτα. Οι ενδιάμεσοι δεν οφείλουν να διαλέξουν στρατόπεδο, αλλά να πιέσουν τα δύο κυρίαρχα μπλοκ να ηρεμήσουν και να συμπεριλάβουν στις επιδιώξεις τους το κοινό καλό. Ουτοπίες όλα όσα γράφω; Ίσως, αλλά κάθε άλλος δρόμος σηματοδοτεί άσχημες εξελίξεις και κυρίως πολλά θύματα…
Κάθε τι άλλο, είναι σχεδόν σίγουρο πια, θα φέρνει στο προσκήνιο τους ακραίους και τις άμετρες συμπεριφορές τους (η ιστορία διδάσκει πως τα ορμέμφυτα πάντα ποδηγετούνται πιο εύκολα). Θα ανακατεύεται η τράπουλα απότομα και η εκάστοτε διευθέτηση θα είναι πρόσκαιρη (και ολίγον τι υποκριτική…), αλλά και ενισχυτική κάθε περαιτέρω διαιώνισης των κρίσεων και των εξειδικευμένων κάθε φορά προεκτάσεων τους. H Δικαιοσύνη δεν πραγματώνεται μέσα από το ανέφικτο ή το μαξιμαλιστικό, αλλά μέσα από τη βαθιά καλλιέργεια και υπερίσχυση της λογικής και της ικανοποίησης των δίκαιων αιτημάτων όλων.
Μαθαίνουμε να συνυπάρχουμε για να μπορούμε να υπάρχουμε. Η άνοδος και άλλων «φιλόδοξων διεκδικητών του παγκόσμιου θρόνου» και η αντίστοιχη ανάπτυξη «πρωτοβουλιών» (μακιαβελικής υφής) θα εντείνει τις εντάσεις, τα «επιτακτικά», τα «επίκαιρα», τα κομβικά και τα περίεργα, ελπίζω ειλικρινέστατα (και με τη δέουσα ανησυχία για το μέλλον του πλανήτη μας) πως κάποια στιγμή θα επέλθει μία απαραίτητη ισορροπία… Για το καλό όλων, γιατί την ανθρωπότητα την απαρτίζουν και οι ισχυροί και οι υπόλοιποι… Το μέλλον ή θα είναι πανανθρώπινο ή αντι(εξω) ανθρώπινο…
Η Μέση Ανατολή ή θα γίνει το σημείο καμπής του μεγάλου συμβιβασμού ή η δεύτερη πιο καταλυτική εστία μίας δυστοπίας που δεν θα αρέσει σχεδόν σε κανέναν… Όσον αφορά στο ποια είναι κατά τη γνώμη μου η πρώτη πιο καταλυτική εστία; Ας το αφήσουμε αυτό για την ώρα έξω από τις αναζητήσεις μας…
