Μια φλούδα γης

Ευριπίδης, « Αντιόπη». Άπαντα τίκτει χθών πάλιν τε και λαμβάνειν. ‘Όλα τα γεννά η γη και πάλι τα παίρνει πίσω.

Νίτσε: Η γη έχει επιδερμίδα και αυτή η επιδερμίδα , αυτή η φλούδα, έχει ασθένειες. Μια από αυτές τις αρώστιες είναι ο «άνθρωπος».

Γιόμο Κενυάτα: Όταν ήρθαν οι ιεραπόστολοι, οι Αφρικανοί είχαμε τη φλούδα της γης και οι ιεραπόστολοι κρατούσαν τη Βίβλο. Μας έμαθαν να προσευχόμαστε με μάτια κλειστά.

Όταν τα ανοίξαμε, εκείνοι είχαν τη γη κι εμείς κρατούσαμε τη Βίβλο.

Γαλλικό γνωμικό: Η Γεωγραφία είναι το πορνείο της Ιστορίας.

Anne Sexton: Ο Θεός έχει τον ουρανό αλλά λαχταράει τη γη.

Όταν οι παλιές μοχθηρές δυνάμεις,  νικήθηκαν, με αρχηγό τους τον Κρόνο, οι τρεις γιοί του έριξαν κλήρο για την εξουσία του Σύμπαντος Κόσμου. Στον Δία κληρώθηκε ο Ουρανός, στον Ποσειδώνα τα νερά και οι θάλασσες και στον Άδη ο κάτω κόσμος, ο κόσμος των νεκρών. Ο Ποσειδών δεν έχανε ευκαιρία να αμφισβητήσει την αρχηγία και την ανωτερότητα του μεγαλύτερου αδελφού του Δία.

Η επιφάνεια της γης , μια φλούδα γης, έμεινε εκτός κλήρου. Αυτό δικαιολογεί την ανησυχία θεών και ανθρώπων για τη «φλούδα» αυτή που έμεινε στους ανθρώπους και όλο πολεμούν μεταξύ τους για ένα μεγαλύτερο κομμάτι γης. Οι θεοί σ` αυτούς τους πολέμους βοηθούν και τις δύο παρατάξεις. Συνήθως ο Ποσειδών βοηθά αυτούς που δεν στηρίζει ο Δίας.

Στον Τρωϊκό πόλεμο ετάχθη υπέρ των Ελλήνων αφού δεν ξέχασε ποτέ ότι ο βασιλιάς της Τροίας Λαομέδων δεν τον εξόφλησε για το χτίσιμο των ισχυρών τειχών της πόλης.

-Επίκαιρη (1) η μυθολογική εκδοχή για ολέθρια πλημμύρα στην Θεσσαλία από υπερχείλιση του Πηνειού που μετέτρεψε τον θεσσαλικό κάμπο σε μια τεράστια λίμνη. Επενέβη σωτήρια ο Ποσειδών που κτυπώντας την Τρίαινα του άνοιξε τεράστια έξοδο, χύθηκαν τα νερά και έτσι σώθηκε η Θεσσαλία. Το θέμα των πλημμυρών στον θεσσαλικό κάμπο διαπερνά τα ιστορικά και προϊστορικά χρόνια και εισέρχεται στην  μυθολογία. Τόσο παλιό είναι.

(1) Σεπτέμβριος 2023. Καταστροφικές πλημμύρες στην Θεσσαλία.

Τσάμικος.
Στα κακοτράχαλα τα βουνά
με το σουράβλι και το ζουρνά
πάνω στην πέτρα την αγιασμένη
χορεύουν τώρα τρεις αντρειωμένοι.
Ο Νικηφόρος κι ο Διγενής
κι ο γιος της Άννας της Κομνηνής.
Δική τους είναι μια φλούδα γης
μα εσύ Χριστέ μου τους ευλογείς
για να γλιτώσουν αυτή τη φλούδα
απ’ το τσακάλι και την αρκούδα.
Δες πώς χορεύει ο Νικηταράς
κι αηδόνι γίνεται ο ταμπουράς.
Από την Ήπειρο στο Μοριά
κι απ’ το σκοτάδι στη λευτεριά
το πανηγύρι κρατάει χρόνια
στα μαρμαρένια του χάρου αλώνια.
Κριτής κι αφέντης είν’ ο Θεός
και δραγουμάνος του ο λαός.

Από το L.P. «Αθανασία», 1976, Μουσική: Μάνος Χατζιδάκης. Ποίηση: Νίκος Γκάτσος. Τραγούδι: Μανόλης Μητσιάς.

1*. Αρχιτέκτων. Ιστορικός Αρχιτεκτονικής. Ιστορικός Τέχνης.
2*. Αφιερωμένο στη φίλη διακεκριμένη ιατρό, Υβόννη Δημουλά, που γνωρίζει άριστα το λεχθέν από τον πατέρα της ιατρικής, Ιπποκράτη:
«Ουκ ένι ιατρικήν είδέναι, όστις μη οίδεν ό τι εστίν άνθρωπος». Ελεθερη απόδοση: Για να ξέρεις καλά την ιατρική πρέπει να ξέρεις καλά τον ΄΄ανθρωπο.