Επί δεκαετίες, οι ψηφοφόροι επέλεγαν δημοτικές αρχές με βάση την κομματική τοποθέτηση. Από τα μεταπολεμικά χρόνια και την κυριαρχία της Δεξιάς μέχρι και τα 80´s με την κυριαρχία του ΠΑΣΟΚ.
Ευτυχώς, υπήρχαν λίγες εξαιρέσεις και οι τοπικές κοινωνίες εξέλεγαν προσωπικότητες που δεν είχαν καμία πρόσβαση στον κρατικό μηχανισμό και τα κόμματα εξουσίας, αλλά άφησαν μεγάλο έργο. Εξαιρέσεις που ήδη έδειχναν έναν άλλο αναπτυξιακό δρόμο για τον τόπο.
Έπρεπε να φτάσουμε στα μέσα της δεκαετίας του ´90, για να αρχίσουν να γίνονται οι εξαιρέσεις κανόνας και η κομματική ταύτιση να περνάει σε δεύτερο πλάνο, με τα χαρακτηριστικά και τις ικανότητες των προσώπων να παίζουν όλο και πιο σημαντικό ρόλο.
Η ελπίδα που αναπτύχθηκε τότε ότι οι τοπικές κοινωνίες θα απαλλασσόντουσαν οριστικά από τον κομματισμό, με την οικονομική κατάρρευση, έδωσε δυστυχώς τη θέση της στην οπισθοδρόμηση.
Οδηγηθήκαμε ξανά σε μια νέα φάση κρατικής και κομματικής κυριαρχίας επί του αυτοδιοικητικού φάσματος και των στελεχών του. Μόνο τυχαίο δεν είναι ότι σήμερα στοιχίζονται στη ΝΔ 7 στους 10 δήμαρχοι και σχεδόν το σύνολο των περιφερειαρχών.
Το μείζον ερώτημα πια είναι εάν θα συνεχίσουμε να αναπαράγουμε τον αναχρονισμό των κομματικών ταυτίσεων και να αγνοούμε τις ουσιαστικές δυνατότητες των στελεχών που εκλέγουμε για να διοικήσουν τις πόλεις μας.
Θέλουμε να κερδίσει το κόμμα ή η πόλη μας; Θέλουμε Δημάρχους που να νοιάζονται για την κομματική τους θέση και καριέρα ή Δημάρχους που να νοιάζονται για την πόλη και τα πραγματικά της προβλήματα;
Τα κριτήρια για την ψήφο των αυτοδιοικητικών εκλογών δεν πρέπει και δεν μπορεί να παραμείνουν κομματικά.
Οφείλουμε να απομακρυνθούμε από το εγώ του μικροσυμφέροντος και να εστιάσουμε πολύ περισσότερο πια στη συλλογική πρόοδο.
Τα πολύμορφα περιβαλλοντικά προβλήματα που βιώνουμε και οι δραματικές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, που ανάγλυφα παρουσιάστηκαν στην πρόσφατη καταστροφή της Θεσσαλίας, είναι η πλέον κρίσιμη απόδειξη ότι έχουμε χρέος να αλλάξουμε «συνταγή».
Ζούμε στην εποχή της καθολικής κυριαρχίας της επικοινωνίας, με ορισμένες θετικές και (φευ) αρκετές αρνητικές πλευρές, ιδίως στο πολιτικό επίπεδο. Στις τοπικές κοινωνίες μας υπάρχει η εγγύτητα και η αναγκαία κλίμακα που μπορούμε και πρέπει να δράσουμε και πάλι ως κοινότητες που (οφείλουν να) συμμετέχουν, γνωρίζουν και αξιολογούν, πέρα από την εικονική πραγματικότητα. Με βάση το έργο, την αξιοσύνη, το ήθος και τη συγκρότηση υποψηφίων και όχι την κομματική τους ταυτότητα.
Να μην αφήσουμε μια ακόμα ευκαιρία να γίνει χαμένη.
Στις 8 Οκτώβρη εκλέγουμε εκείνους που αξίζουν και μπορούν.
*Υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Χαλανδρίου με τον Σ. Ρούσσο, Μέλος Δ.Σ. ΚΕΔΕ, Πολιτικός Επιστήμονας – Περιβαλλοντολόγος
