Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους μας έκανε σοφότερους σε σχέση με τα Εθνικά μας θέματα.
Πρώτα από όλα από στόματος Πρωθυπουργού μάθαμε ότι η Ελλάδα δεν είναι καταδικασμένη να έχει κακές σχέσεις με την Τουρκία. Σύσσωμη η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει ήδη ξεκινήσει να επικοινωνεί την υπόψη θεώρηση.
Δεύτερο είναι ότι, το θέμα της διαφοράς μας με την Τουρκία είναι γεωπολιτικό και όχι τεχνικό/γεωγραφικό όπως ευκρινώς καθορίζουν οι σχετικές Συμβάσεις του 1958 και η ισχύουσα του 1982 για το δίκαιο της θάλασσας που η μεν πρώτη αναφερόταν στο βάθος των 200 μέτρων από την γραμμή βάσης, δηλαδή τη γραμμή που προσδιορίζει τα εσωτερικά ύδατα της χώρας, αναφερόμενη ευκρινώς στο θέμα της εκμετάλλευσης του θαλασσίου βυθού και η ισχύουσα τα 200 μίλια επεκτεινόμενα από το ίδιο σημείο προς την ανοικτή θάλασσα.
Τρίτο είναι ότι ο πρωθυπουργός άφησε ανοικτό το θέμα της εξέλιξης της προμήθειας F-16 από την Τουρκία, μια από καιρό χαμένη υπόθεση, στην οποία η κυβέρνηση είχε κτίσει το αφήγημά της σχετικά με τα «σκαμπίλια που έτρωγε», υποτίθεται, ο πρόεδρος Ερντογάν από τον «φιλέλληνα» Μενέντεζ αρχιτέκτονα της άρνησης του Αμερικάνικου Κογκρέσου για τη μη (μέχρι πρότινος) αδειοδότησή της. Ο Έλληνας πρωθυπουργός, προφανώς, έχει λόγω των στενών επαφών του με το περιβάλλον του Κογκρέσου, κάποιες σχετικές πληροφορίες που θα του επιτρέψουν να διατηρήσει του προεκλογικό αφήγημά του και να μην διαψευστεί (φευ).
Ωστόσο για να καλύψει και αυτή την περίπτωση χρησιμοποίησε κατά την λήξη της Συνόδου στο Βίλνιους το ευφυολόγημα : «…….. Νομίζω ότι είναι κοινός τόπος ότι οι εξοπλισμοί που δίνονται σε χώρες μέλη του ΝΑΤΟ, δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται κατά άλλων χωρών μελών της Συμμαχίας, αλλά αυτό δεν είναι όπως σας είπα (Σ. Σ. η προμήθεια της Τουρκίας με F-16), δεν αφορά άμεσα την Ελλάδα….».
Τέταρτο και σχετικό με προεκλογικό του αφήγημα που συνδέεται και με την προηγούμενη δήλωσή του, είναι η υπόθεση με την απόκτηση από την Ελλάδα των F-35. Προφανώς η λογική της προηγούμενης δήλωσης ισχύει και για την συγκεκριμένη προμήθεια. Ωστόσο θυμόμαστε ότι η προμήθεια αυτή του F-35 από την Ελλάδα λειτουργούσε σε αντιδιαστολή με τον «αποκλεισμό» της Τουρκίας από το πρόγραμμα για να δηλώσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη ότι η Χώρα μας βρίσκεται σε πλεονεκτική στρατιωτικά θέση, έναντι της γείτονος.
Η δήλωση του Πρωθυπουργού μεταφράζεται με τεχνικούς όρους, στο ότι η Ελλάδα δεν θα αιτηθεί σε συνέχεια της απόκτησης των F-35, τα σχετικά εργαλεία που θα προγραμματίζουν αυτό που ονομάζεται Φόρτος Δεδομένων Αποστολής η Mission Data Load (MDL) που θα επιτρέπουν αποστολές αυτών των αεροσκαφών εναντίον μιας συμμάχου χώρας. Άλλωστε και να διέθετε αυτή τη δυνατότητα δεν θα είχε την δυνατότητα να ελέγξει την εκτέλεσή της, καθότι δεν διαθέτει την κατάλληλη υποδομή, το αναγκαίο δίκτυο δορυφόρων κλπ.
Από τα παραπάνω προκύπτει ότι το F-35 δεν δύναται να χρησιμοποιηθεί με όρους στρατιωτικής αποτελεσματικότητας εναντίον της Τουρκίας.
Από την άλλη πλευρά η πεποίθησή μου είναι ότι η Τουρκία ενσυνείδητα και οικιοθελώς απομακρύνθηκε από το πρόγραμμα F-35, καθότι όπως στο παρελθόν είχαν δηλώσει αξιωματούχοι της, θα αναγκάζονταν να χρησιμοποιήσουν στρατιωτικά ένα αεροπλάνο το οποίο στηρίζεται σε μια τεχνολογία, της οποίας δεν είχαν τον έλεγχο.
Η μεθόδευση αυτή του αποκλεισμού της από το πρόγραμμα ένεκα της απόκτησης των S-400, χωρίς να προκύπτει υπαιτιότητά της, της δίνει τη δυνατότητα αίτησης σχετικής αποζημίωσης για τα δισεκατομμύρια δολάρια που έχει ήδη ξοδέψει, το ύψος της οποίας συμπτωματικά είναι ανάλογο του κόστους προμήθειας των Ρώσικων συστημάτων αεράμυνας. Ωστόσο εξακολουθώ να υποστηρίζω, όπως είχα αναλύσει και στο άρθρο μου τον Μάρτη του 2022 στην ΕΦΣΥΝ, ότι ο τελικός προορισμός των Τουρκικών σήμερα S-400 θα είναι η Ουκρανία. https://demo.efsyn.gr/stiles/apopseis/336634_oykrania-oi-toyrkikes-eggyiseis-odigoyn-sto-kainoyrgio-spiti-ton-toyrkikon-s
Επιπλέον οι λειτουργικές απαιτήσεις του F-35 περιορίζουν την χώρα που θα τα αποκτήσει και σε άλλες τεχνολογικές επιλογές φαινομενικά άσχετες με την προμήθειά τους, όπως για παράδειγμα η επιλογή του δικτύου 5G, που θα πρέπει να έχει συγκεκριμένες προδιαγραφές για να λειτουργήσει η πλατφόρμα του F-35. Έτσι το δίκτυο που επιλέγεται ΔΕΝ θα μπορούσε να είναι για παράδειγμα αυτό μιας Κινεζικής εταιρίας, όπως έχει επιλέξει η Τουρκία.
Πέμπτο και πλέον καθοριστικό, το οποίο προκύπτει και από το «Communiqué» που εκδόθηκε μετά το πέρας της Συνόδου και συνάδει με όλα τα παραπάνω, είναι ότι βασικός αντίπαλος της Συμμαχίας και κατ’ επέκταση της Ελλάδας, είναι η Ρωσία και στο βάθος η Κίνα. Οι χώρες λοιπόν πρέπει να προετοιμαστούν κατάλληλα στρατιωτικά, καταβάλλοντας το 2% του ΑΕΠ τους, τουλάχιστον, για την αντιμετώπιση αυτού του κινδύνου, γεγονός το οποίο η χώρα μας το πράττει και με το παραπάνω και οικονομικά, σε σχέση με τα διατιθέμενα ποσά και ποιοτικά, σε σχέση με την επιλογή αμυντικών προμηθειών, σύμφωνα με τις κατευθύνσεις της Συμμαχίας, ήτοι των Αμερικάνων.
Και εδώ ερχόμαστε στα ερωτήματα:
α. Τροποποιήθηκε η Πολιτική Εθνικής Άμυνας (ΠΕΑ) ώστε να συμπεριληφθεί η νέα απειλή; Προφανώς για μια ΠΕΑ ηλικίας πλέον των 10 ετών απαιτείται επικαιροποίηση, εκτός αν τα Υπουργεία Εξωτερικών και Άμυνας θεωρούν ότι την κρίσιμη στιγμή κάποιος «ἀπὸ μηχανῆς θεός» θα υποδείξει τον σχεδιασμό, τις επιλογές και τις ενέργειες της Χώρας μας. Ο Παναγιωτόπουλος είχε ενεργήσει προς αυτή την κατεύθυνση; Ο Δένδιας με τον Γεραπετρίτη έχουν λάβει την εντολή από τον πρωθυπουργό για την αναθεώρησή της, γιατί βάσει αυτής σχεδιάζεται η Εθνική Στρατιωτική Στρατηγική και το Γενικό Σχέδιο Άμυνας της Χώρας και προσδιορίζονται οι άμεσες και μελλοντικές στρατιωτικές προμήθειες της, αλλά και τα επιχειρησιακά σχέδια των Κλάδων των ΕΔ. Ή μήπως θα συνεχίσουμε αντ’ αυτής να στηριζόμαστε στα, κατά Καιρίδη, «εξαιρετικά αντανακλαστικά» του πρωθυπουργού μας.
β. Σε συνέχεια με τα παραπάνω, πώς σχεδιάζει επιχειρησιακά άραγε το ΓΕΕΘΑ και οι Κλάδοι των ΕΔ σήμερα; Σχεδιάζουν τις επιχειρήσεις τους βάσει της ΠΕΑ, ή η εμπλοκή της Συμμαχίας τις αναγκάζει να εντάξουν στον σχεδιασμό τους και άλλες επιπρόσθετες παραμέτρους που δεν έχουν σχέση με τις άμεσες Εθνικές μας απειλές.
Τα παραπάνω ερωτηματικά έρχονται αυτόματα, καθότι πρόδηλα πλέον, η χώρα μας με έναν πρωτόγνωρο τρόπο, έχει εναποθέσει σε σημαντικό βαθμό τις αμυντικές της προοπτικές σε «συμμάχους» συνάπτοντας και σχετικές συμφωνίες, με τους Γάλλους και τους Αμερικάνους, συνεργαζόμενη με το Ισραήλ, την Αίγυπτο, το ΝΑΤΟ κλπ, συνεργασίες και επαφές που η ιστορία έχει αποδείξει ότι έχουν κοντά πόδια και εξυπηρετούν περισσότερο τις χώρες προς τις οποίες εναποθέτουμε τις ελπίδες μας και φυσικά, πρόσκαιρα, το επικοινωνιακό αφήγημα της Κυβέρνησης που τις διαφημίζει σε κάθε ευκαιρία.
(*)Υποπτέραρχος (Ι) ε.α.
