ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Ηλίας Καραβόλιας
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Δεν γέρνουν τυχαία προς τα άκρα οι κοινωνίες· δεν φλερτάρουν έτσι ξαφνικά οι πολίτες με τον εθνικισμό και τη θρησκοληψία.

Δεν πρόκειται ακριβώς για συντηρητικοποίηση, αλλά για «κοινωνική αντιδραστικοποίηση».

Αυτό που συμβαίνει εκλογικά στην Ευρώπη –εσχάτως και στην Ελλάδα– είναι απότοκο του συστήματος.

Ανισότητες, ακρίβεια, μεταναστευτικό, χαμηλά εισοδήματα, εγκληματικότητα, υπέρμετρος δικαιωματισμός.

Ολα αυτά έχουν όνομα στις νεοφιλελεύθερες μιλιταριστικές ολιγαρχίες: καπιταλισμός.

Η δε βιοπολιτική της πανδημίας παρήγαγε το κοινωνικό λογισμικό για διαρκή προσαρμογή και συμμόρφωση των υποκειμένων με τη συλλογική ενοχή και την ατομική ευθύνη, το έσχατο δηλαδή στάδιο του νεοφιλελευθερισμού.

Στην οικονομία, το αόρατο χέρι της αγοράς έκανε αναγκαστική χρήση του σιδερένιου χεριού του κράτους.

Η γκρίζα και κατακερματισμένη Αριστερά –και η μελαγχολία της– χάθηκε μέσα σε αυτή τη χειραψία και μέσα στην ιδεολογική ταλάντωση του απολιτίκ ακραίου Κέντρου.

Ο λαϊκισμός και ο εθνικισμός βρήκαν διέξοδο στην αντισυστημική ψήφο, αλλά στην πραγματικότητα βολεύτηκαν κάτω από το νεοφιλελεύθερο πρόταγμα διακυβέρνησης και τον συνεχή εθνικό μιλιταρισμό (που τελικά καταλήγει να θρέφει τον εθνικισμό και να απωθεί τον ιστορικό «μπαμπούλα» της παγκοσμιοποίησης).

Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η ανάδυση του νεοσυντηρητισμού, δηλαδή η θωράκιση και η ενίσχυση του κύριου σημαίνοντος στο ιδεολογικό οπλοστάσιο του συστήματος.

Αυτό το οξύμωρο σχήμα σχεδόν μαζικής κοινωνικής επιλογής (η αντισυστημική ψήφος να ενισχύει τελικά το σύστημα) είναι το colpo grosso, η «τεχνητή νοημοσύνη», ο έξυπνος αλγόριθμος του καπιταλισμού…