Το μέτωπο των κομμάτων του «δημοκρατικού τόξου» στις προχθεσινές τοπικές εκλογές σε περιφέρεια της Θουριγγίας στην πρώην Ανατολική Γερμανία δεν μπόρεσε να αποτρέψει την εκλογική πρωτιά της Εναλλακτικής για τη Γερμανία.
Ετσι, η Γερμανία, η οποία από το 2010, από την έναρξη δηλαδή της κρίσης στην ευρωζώνη, επέβαλλε μια άκαμπτη περιοριστική δημοσιονομική πολιτική που αποσταθεροποίησε πολιτικά κυρίως τις χώρες του Νότου, καλείται τώρα να διαχειριστεί τις παρενέργειες εντός των συνόρων της.
Η Γερμανία αυτοπαγιδεύτηκε καθώς με τη ρητορική της απαξίωσης των τεμπέληδων και διεφθαρμένων του Νότου συνέθεσε ένα αφήγημα για την κρίση της ευρωζώνης με φυλετικά-ρατσιστικά σημεία αναφοράς.
Αν στα παραπάνω προσθέσουμε την έλλειψη διαφοροποίησης των κομμάτων εξουσίας στις κοινωνικοοικονομικές ισορροπίες, τότε θα καταλάβουμε την άνοδο της Ακρας Δεξιάς στην Ευρώπη.
Σε ένα γερμανικό και ευρωπαϊκό πεδίο που κυριαρχείται από το θατσερικό δόγμα της ΤΙΝΑ (Τhere Ιs Νo Αlternative – δεν υπάρχει εναλλακτική), ο ακροδεξιός αντισυστημικός λαϊκισμός αποτελεί τη μόνη δυνατότητα αμφισβήτησης.
Η κατασταλτική προσέγγιση, καθώς και η αισθητική και ηθική απαξίωση της Ακρας Δεξιάς, αλλά και η απομόνωσή της από τα κόμματα του «δημοκρατικού τόξου» δεν ανέκοψαν τη σταθερή της άνοδο.
Η Γερμανία, το βεβαρημένο παρελθόν τη οποίας την προφύλαξε επί δεκαετίες από την εμφάνιση ακροδεξιών μορφωμάτων, έχει μια ιδιομορφία σε σχέση με την Ιταλία, την Ισπανία και τη Γαλλία.
Στη Γερμανία, η απόφαση της πρώτης κυβέρνησης Μεγάλου Συνασπισμού το 2009 να μην επιτρέψει στην ευρωζώνη κοινό δανεισμό, αλλά και μεταφορά πόρων από τον πλεονασματικό Βορρά στον ελλειμματικό Νότο, γέννησε την ανάγκη εργαλειοποίησης της κοινής γνώμης ως άλλοθι για την ευρωπαϊκή ακινησία του Βερολίνου.
Τα εξώφυλλα του Focus και του Spiegel λειτούργησαν για πρώτη φορά μετά το 1945 ως αποφασιστικά βήματα νομιμοποίησης φυλετικών και ρατσιστικών προκαταλήψεων.
Αν σταθεροποιηθεί το σημερινό δημοσκοπικό ποσοστό που κατατάσσει την Εναλλακτική για τη Γερμανία ως δεύτερη πολιτική δύναμη, τότε οι επιλογές για κυβερνητική πλειοψηφία συρρικνώνονται δραματικά μεταξύ ακόμη ενός Μεγάλου Συνασπισμού Σοσιαλδημοκρατών-Χριστιανοδημοκρατών και μιας συνεργασίας των Χριστιανοδημοκρατών με την Εναλλακτική.
Η θρησκεία των μηδενικών ελλειμμάτων έκανε τον κύκλο της και αφού αποσταθεροποίησε τον Νότο με τη διόγκωση της Ακροδεξιάς, σήμερα πλήττει αποφασιστικά τη Γερμανία.
Η διαδρομή, άλλωστε, είναι γνωστή και πεπατημένη: συμμετοχή στις τοπικές κυβερνήσεις ομόσπονδων κρατιδίων, που λειτουργούν ως αίθουσες αναμονής της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.
