ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Ηλίας Καραβόλιας
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Η εκλογίκευση του θανάτου ξεκίνησε από καιρό, όπως και ο οικονομισμός ως μεζούρα του ανθρώπινου πόνου.

Πρόκειται για εργαλεία που επιστρατεύονται όταν το σύστημα αντιληφθεί την ευκαιρία, δηλαδή όταν οι μάζες αυταπατώνται.

Και λέω «οι μάζες αυταπατώνται», διότι έτσι χαρακτηρίζεται το μυωπικό πλήθος όταν συνειδητά αγνοεί την κοινωνική μηχανική πίσω από την κατάργηση οποιουδήποτε κοινωνικού κόστους.

Οι Ελληνες δεν θέλουν να μπερδεύουν στο web banking του νου τους μεγάλα ποσά για κοινωνικό κράτος: θέλουν τα απλά, το δικό τους ταμείο, το νοητικό λογιστήριο που «πληρώνει» και «ρυθμίζει» καθημερινούς λογαριασμούς (αυτό κάνει ο νεοφιλελευθερισμός: σε μετατρέπει σε λογιστή των δικών σου ροών, όχι των συλλογικών πόρων).

Αυτή η καλά δουλεμένη νοητική λογιστική μάς κάνει δυστυχώς ανίκανους να διακρίνουμε την τιμή από την αξία (ειδικά σε ό,τι αφορά το κοινό όφελος), το χρέος από το χρήμα και εν τέλει το ιδιωτικό από το δημόσιο αγαθό.

Αυτή η εγγενής ανικανότητα του νου είναι που μας χωρίζει κατά καιρούς. Οχι μόνο σε ιδεολογικοπολιτικό επίπεδο, αλλά σε πολιτισμικό, όπως και σε επίπεδο αντιληπτικής νοημοσύνης και κοινωνικής ενσυναίσθησης.

Και γι’ αυτόν τον λόγο δυσφορούμε με όρους και την πολιτική φιλοσοφία πίσω από αυτούς.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι συνειδητά επιλέγουμε ως κοινωνίες να μας κυβερνούν τελικά οι γνήσιοι νεοφιλελεύθεροι, αυτοί που νομίζουμε ότι «διώχνουν» καλύτερα το χρέος, τη μιζέρια, τον φόβο, δηλαδή απωθούν καλύτερα τον θάνατο, αφού μιλούν «για το μέλλον», για ανάπτυξη από επενδύσεις…

Με αυτούς νιώθουμε ευημερία στο φαντασιακό, αλλά κυρίως νιώθουμε «ελεύθεροι να υπακούμε», ώστε να πιστεύουμε ότι μόνο έτσι θα χωθούμε καλύτερα στο σύστημα.

Τι γινόμαστε τελικά; Τέλεια γρανάζια της κοινωνικής μηχανικής. Αυτής που αναδύεται από την κρυπτοφασιστική συσχέτιση του νεοφιλελευθερισμού και της βιοπολιτικής. Είναι αυτή η μηχανική που δήθεν παράγει ασφάλεια και φυσικά τονώνει τα ιδεώδη (πατρίς, θρησκεία, οικογένεια), ενώ στην πραγματικότητα παράγει μικροσυμφέρον, ιδιοκτησία, ιδιοτέλεια, κέρδος και παρασιτισμό.

Ολα αυτά αυτοί τα ξέρουν καλά. Γι’ αυτό και τους εμπιστευόμαστε…