Η διήγηση της Ελλάδος από τον Δεκέμβριο του 2014, η οποία προσφέρθηκε στους Ελληνες ψηφοφόρους και στο διεθνές κοινό για τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, ήταν η αλύγιστη θέληση για άρνηση των Μνημονίων και μια ελληνική πορεία της οικονομίας πέρα από τη λιτότητα που επέτασσε η Γερμανία.
Επειτα από διεργασίες και διαπραγματεύσεις είχαμε μια νέα διήγηση για να στηρίξουμε τη μητέρα όλων των αποφάσεων, το δημοψήφισμα. Και, ω του θαύματος, όλα γύρισαν ανάποδα και μέσα σε λίγες εβδομάδες έχουμε μια νέα διήγηση, αυτή των επικείμενων εκλογών στις 20 Σεπτεμβρίου.
Θα ήταν όντως αξιόλογο αν αυτή η τρίτη διήγηση έλυνε ένα μέρος τουλάχιστον από το ελληνικό δράμα το οποίο εξακολουθεί να ταλανίζει Ελληνες και Ευρωπαίους. Οι πιθανότητες για λύση είναι πολύ μικρές, παρ’ όλα αυτά υπάρχουν.
Ποιες θα ήταν αυτές; Η εκλογή του κ. Τσίπρα ως πρωθυπουργού με στόχο να πετύχει αυτό που δεν θέλησε να κάνει ο Ανδρέας Παπανδρέου: να προσφέρει μια νέα διήγηση έξω από το πεπαλαιωμένο και χωρίς τη μυθολογία του χαμένου παραδείσου της αριστερής παράδοσης, η οποία αδυνατεί να καταλάβει τι θα μπορούσε να είναι μια σύγχρονη Αριστερά, όπως δεν δύναται να καταλάβει ούτε η ελληνική «Δεξιά» τι θα μπορούσε να σήμαινε αυτό στον σημερινό κόσμο.
Αν πράγματι μια νίκη του κ. Τσίπρα στη νέα διήγηση που πουλάει τώρα η Ελλάδα εντός και εκτός συνόρων θα οδηγούσε σε μια νέα διήγηση του κοινωνικού-οικονομικού φαντασιακού της χώρας, τότε θα βρισκόμασταν μπροστά σε μια ιστορική μεταρρύθμιση μιας χώρας που δεν είχε την εμπειρία μιας μεταρρύθμισης.
Αλλά δυστυχώς υπάρχουν ορισμένες παράμετροι οι οποίες αυτή τη στιγμή λειτουργούν ως συνθήκες ισορροπίας ή μάλλον ανισορροπίας μέσα στην τελευταία αυτή διήγηση, η οποία φαίνεται να έχει κατακυριεύσει τη φαντασία των Ελλήνων -ή μήπως έχουμε λάθος στον όρο «κατακυριεύσει»;
Οι εκλογείς δεν φαίνονται και πολύ ενθουσιασμένοι με αυτή την τρίτη διήγηση. Τουλάχιστον δεν το δείχνουν, αν και ακόμη βρίσκονται στις παραλίες. Η συντομότατη προεκλογική περίοδος δεν προδικάζει τη μεγέθυνση αυτού του χαμηλού ενθουσιασμού, αλλά ούτε και οι εμφανείς παλινωδίες της κυβέρνησης. Επιπρόσθετα ο μεγάλος αριθμός κομμάτων -όπως πάντα αλλά τώρα περισσότερο από ποτέ, με έμφαση στο διαφορετικό από το παρελθόν- συντείνει στη μεγαλύτερη σύγχυση των εκλογέων σχετικά με τη θετική ή την τιμωρητική τους ψήφο.
Αυτή όμως η τρίτη διήγηση βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε άμεση ακολουθία με άλλες διηγήσεις, οι οποίες δεν προδικάζουν ή δεν μεταφέρουν παρά συνεχείς προκλήσεις και αναταράξεις στο διεθνές σκηνικό οικονομικά, πολιτικά και γεωστρατηγικά.
Η πρώτη άμεση διήγηση, η οποία αρχίζει να αναδύεται στην Ε.Ε. ως μεγαλύτερο ζήτημα από το «ελληνικό», είναι το μεταναστευτικό ή και προσφυγικό όπως αναγνώρισε η ίδια η ελληνο-μίσητη Μέρκελ, το οποίο έχει καθηλώσει τις κυβερνήσεις της Ε.Ε. σε ατέρμονες αντεγκλήσεις, αλληλοκατηγορίες και αντιφάσεις.
Η Ελλάδα εν μέσω της εκλογικής διήγησης βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του προβλήματος δίχως να μπορεί να προβάλει καμία αντίδραση ως συνεπή πολιτική ασφάλειας και οικονομικών επιπτώσεων, όπως και η Ιταλία. Βρισκόμαστε ανάμεσα σε δύο διηγήσεις, τις εκλογές και την εισροή χιλιάδων ανθρώπων, των οποίων τη μοίρα δεν προδικάζει ούτε η καλή θέληση ούτε η οποιαδήποτε νομική κατοχύρωση.
Αλλά οι εκλογές-απορία δεν αποτελούν μια διήγηση η οποία από μόνη της μπορεί να οριοθετήσει το μέλλον της χώρας. Η Κίνα, η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, με μια υποτίμηση και ένα χρηματιστηριακό κραχ ανέτρεψε υπολογισμούς και οικονομικές πολιτικές και αν και η κατάσταση τις τελευταίες τρεις ημέρες φαίνεται να βρίσκεται υπό έλεγχο, στην πραγματικότητα η παγκόσμια οικονομική αβεβαιότητα προσθέτει μεγαλύτερα βάρη στην τόσο εύθραυστη ελληνική οικονομία και κάνει ακόμα πιο δύσκολη την καλή θέληση των εταίρων μας προς εμάς.
Βέβαια υπάρχει και η αντίθετη άποψη, πως μια τόσο επικίνδυνη συγκυρία δεν επιτρέπει μια εκτροπή του ελληνικού οικονομικού προβλήματος και ως εκ τούτου οι εταίροι μας θα είναι δύο φορές πιο προσεκτικοί και ανεκτικοί προς το ελληνικό αδιέξοδο.
Δυστυχώς το οικονομικό θολό σκηνικό δεν αποκωδικοποιείται εύκολα γιατί ακολουθεί το πρόβλημα των επιτοκίων και των χρηματιστηρίων της Δύσης, τα οποία βρίσκονται επίσης σε κατάσταση φούσκας των αποτιμήσεων των στοιχείων ενεργητικού τραπεζών, ασφαλειών, εταιρειών, ακόμα και ακινήτων.
Υπάρχουν και άλλες ακόμα διηγήσεις που τρέχουν παράλληλα με τη διήγηση των εκλογών και της αοριστίας τους και αυτές είναι οι εκλογές στην Τουρκία την 1η Νοεμβρίου και οι εκλογές σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες -Ισπανία, Πορτογαλία- καθώς βέβαια και το δημοψήφισμα της Βρετανίας για το 2016. Τα αποτελέσματα όλων αυτών των εκλογών θα παίξουν ρόλο, ίσως και πολύ σημαντικό, για το μέλλον μας πέραν των αποτελεσμάτων των εκλογών-απορία της 20ής Σεπτεμβρίου.
Η τρίτη διήγηση για το 2015 θα ήταν ευχής έργον να μη συμπορευόταν με τόσες άλλες απροσδιόριστες και κρίσιμες διηγήσεις για την παγκόσμια οικονομία και πολιτική. Δυστυχώς η Ιστορία δεν γράφεται από μας ούτε περιμένει τις όποιες αποφάσεις μας για να γράψει τη δική της διήγηση.
