Ο Μπάιντεν, όταν διεκδίκησε το χρίσμα των Δημοκρατικών το 2020, αυτοπροσδιορίστηκε σαν η γέφυρα μιας συνολικής αλλαγής φρουράς, ηλικιακής και όχι μόνον.
Πολλοί είναι όσοι πίστευαν ότι σε κάποιο σημείο της θητείας του θα παραδώσει τη σκυτάλη στην αντιπρόεδρο Κάμαλα Χάρις.
Ο Τραμπ ανακοίνωσε λίγο μετά τις ενδιάμεσες εκλογές του 2022 την υποψηφιότητά του για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών το 2024.
Με τη Βουλή υπό τον έλεγχο των Ρεπουμπλικανών ο Μπάιντεν, που είχε ήδη μιντιακά προβληθεί ως πρόεδρος μιας θητείας, θα δυσκολευόταν στην άσκηση των καθηκόντων του ως πολιτικός που τερματίζει την καριέρα του και που δεν έχει νόημα μια επένδυση στη στήριξή του με προσδοκία αντισταθμιστικού οφέλους.
Από τη μεριά του ο Τραμπ είναι σαφές ότι έσπευσε για δύο λόγους να εξαγγείλει την υποψηφιότητά του στο μέσον της τετραετίας:
● Πρώτον, η υποψηφιότητα εκ των πραγμάτων θα περιορίσει και ίσως να παγώσει το μπαράζ των δικαστικών διώξεων που εκκρεμούν σε βάρος του.
● Δεύτερον, η πρόωρη υποψηφιότητα περιορίζει την ευχέρεια προβολής και προώθησης ανταγωνιστικής εσωκομματικής υποψηφιότητας.
Το τέχνασμα της πρόωρης υποψηφιότητας είναι πολύ πιο επικίνδυνο για τον Μπάιντεν απ’ ό,τι για τον Τραμπ.
Ο Μπάιντεν, δεύτερη φορά υποψήφιος, που στην εκκίνηση της εκστρατείας θα είναι 82 ετών, δεν έχει ως μόνο μειονέκτημα την προχωρημένη ηλικία του, αλλά μια άχρωμη διαχείριση που δεν μπορεί να προβληθεί ως ορθολογική εναλλακτική επιλογή απέναντι στον αντισυστημικό λαϊκισμό του Τραμπ.
Η ιδεολογική και προγραμματική αμηχανία των Δημοκρατικών είναι κάτι παραπάνω από φανερή, καθώς στην πρόκληση της πολιτικής ανθεκτικότητας του Τραμπ κινδυνεύουν να κάνουν ένα remake της προεκλογικής εκστρατείας του 2020 με αιχμή του δόρατος την αξιακή, ηθική και αισθητική απαξίωση του Τραμπ.
Ετσι επιχείρησε η Κεντροαριστερά στην Ιταλία να αντιμετωπίσει το φαινόμενο Μπερλουσκόνι με αποτέλεσμα ο «Καβαλιέρε» να κυριαρχήσει στην πολιτική σκηνή για μία εικοσαετία.
Ο λαϊκιστής πολιτικός προβάλλει και καταγράφεται εξ ορισμού ως παραβάτης της πολιτικής ορθότητας, μια δυναμική η οποία, εκ των πραγμάτων, δίνει πολιτικό άλλοθι στην όποια ποινική ατομική του παραβατικότητα.
Οταν ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Αργεντινή κάλεσε τους ψηφοφόρους να μην ψηφίσουν τον πρόεδρο της χώρας Χουάν Περόν γιατί είναι κλέφτης, το οργισμένο πλήθος περικύκλωσε την πρεσβεία των ΗΠΑ στο Μπουένος Αϊρες με το σύνθημα «Ladron o no ladron queremos a Peron» (Κλέφτης, ξεκλέφτης εμείς θέλουμε τον Περόν!).
