Μια πολύχρονη σχέση ο ταχυδρόμος που μου έφερε το βιβλίο της Εβίτας Καραγεώργου «Επίδομα Παραμεθορίου – Συστημένο» (εκδόσεις Ελληνικά Ταχυδρομεία). Από τότε που οι σκανταλιές, τα σκιρτήματα και οι πολιτικές αναζητήσεις κρύβονταν επιδέξια κάτω από την μπλε ποδιά μας. Κι ήρθε την κατάλληλη στιγμή, τώρα που σε καμιά εικοσαριά μέρες πρόκειται να ψηφίσω.
«Το πλεονέκτημα της νεότητας να πετάει, να αλέθει με το χαμόγελο τα ανεπιθύμητα προβλήματα του εφήμερου, τις δυσχέρειες της επιβίωσης, τους καβγάδες και τα μαλώματα στο σπίτι, τις άχαρες και συχνά ακατανόητες τιμωρίες των δασκάλων, είναι εξαιρετικά επείγον να πάρει τη θέση που του αξίζει και του αναλογεί […] Αυτό το πέταγμα είναι που δίνει αλήθεια στο δικό μας ψέμα και βέλη στη φαρέτρα των παιδιών κεκαυμένα στην υγρή αθωότητα του ανυποψίαστου βλέμματός τους».
Διαβάζω και οι ενοχές, οι ευθύνες μου θεριεύουν. Αυτά τα παιδιά θα μας παραχωρήσουν για μια στιγμή τη σχολική τους αίθουσα δίνοντάς μας ακόμη μια ευκαιρία να μπαλώσουμε καμιά τρύπα της ζωής που τους δώσαμε.
Η Εβίτα, φιλόλογος πια, βρέθηκε ως σχολική σύμβουλος στο «ευλογημένο τρίγωνο στην άκρη του Αιγαίου, φωλιασμένο μέσα στην ποδιά της Μικράς Ασίας» – Ικαρία, Φούρνοι, Σάμος. Εκεί που «καμιά πόρτα, καμιά καρδιά δεν είναι κλειστή – χωρίς αυτό να σημαίνει οπωσδήποτε αγάπη». Της δόθηκε ο θησαυρός να νιώσει την Ελλάδα σ’ αυτά τα νησιά που οι περισσότεροι τα απολαμβάνουμε βιαστικά τα καλοκαίρια, για να έχουμε να λέμε για τις θάλασσες και για τα φαγητά τους ή για τη φιλοξενία τους˙ αυτά τα νησιά που ποτέ δεν ενδιαφερθήκαμε για τους χειμώνες τους.
«Κύματα πανύψηλα, παραζαλισμένα από το υγρό ταρακούνημα, εκτός κάθε τελωνειακού ελέγχου, αναιδείς δραπέτες στην ξηρά, χωρίς συστολή, προσπερνούν τον δρόμο, τον πνίγουν μεμιάς ακατανίκητα…». Που οι αστραπές μοιάζουν «με συνοφρυωμένα φρύδια πάνω από τα αλλοπαρμένα μάτια του θαλασσινού τέρατος».
Εκεί η Εβίτα, να μαθαίνει από τα παιδιά, να αγαπάει την καθημερινότητά τους και μέσα από τους μύθους του τόπου τους, να ξεχωρίζει τις ανάγκες τους από τα σχολικά προγράμματα και την ίδια στιγμή να τα συνταιριάζει. Παρακάλεσε να δανειστεί τις φωτογραφίες της αθώας τους ματιάς για να συνοδεύουν τις 17 προσωπικές της εξομολογήσεις, «θραύσματα εντυπώσεων στο συνεχές μακρινής, υπέροχης διαδρομής στη μεθόριο, ανάμεσα στους μεθόριους. Εκεί όπου ο ταχυδρόμος εξακολουθεί να αποτελεί τον ασφαλή μαντατοφόρο».
