ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr , Θανάσης Βασιλείου
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Σήμερα ο πρωθυπουργός θα συναντηθεί με την Πρόεδρο της Δημοκρατίας και θα ζητήσει το τέλος της τρέχουσας κοινοβουλευτικής περιόδου, προκειμένου να οδηγηθεί η χώρα στις εκλογές της 21ης Μαΐου 2023.

Παρότι έχει ολοκληρωθεί ουσιαστικά η τετραετής θητεία της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ο πρωθυπουργός θα επικαλεστεί, για τη συνταγματική τάξη, έναν εθνικό λόγο της επίσπευσης των εκλογών.

Ωστόσο, μεταξύ της αιτίασής του για σταθερότητα της χώρας, αποτελεσματική κυβερνησιμότητα ως αντίδραση σε μεγάλες εθνικές, περιφερειακές και παγκόσμιες γεωπολιτικές προκλήσεις κ.λπ. κ.λπ. και των αιτιάσεων της αντιπολίτευσης για αλλαγή πλεύσης ή σελίδας -κρατηθείτε- για τους ίδιους περίπου λόγους, για πρώτη ίσως φορά δεν υπάρχει κάποια βεβαιότητα για το ποια θα είναι η επόμενη κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός της επόμενης μέρας.

Για να το πούμε αλλιώς, οι εκλογές της 21ης Μαΐου θα δώσουν απάντηση σε δυνατότητες διερευνήσεων και σε πολλά άλλα, δίχως να απαντήσουν στο μείζον: Ποια θα θέλαμε να είναι η Ελλάδα τού αύριο; Με ποιους όρους, ποιες πολιτικές, με ποιον προσανατολισμό και, κυρίως, με ποιο πολιτικό προσωπικό. Αυτά θα προκύψουν αναγκαστικά.

Η δυσκολία να έχουμε κάποια απάντηση στα παραπάνω συνδέεται με μια συνθήκη που δεν χαρακτηρίζει μόνον την Ελλάδα. Η αφετηρία για μια μεγαλύτερη, πιο ενεργή πολιτική συμμετοχή θα προϋπέθετε μια μεγαλύτερη θεσμική πολιτική εντιμότητα και σίγουρα τη συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών στις αποφάσεις και τις επιλογές. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Ούτε έχουν δημιουργηθεί οι προϋποθέσεις για να συμβεί. Το ότι τα ίδια γίνονται και αλλού, δεν είναι άλλοθι για εμάς.

Πέραν των κουρασμένων και γερασμένων πολιτικών κομμάτων -κάτι που δεν συζητείται-, οι εκφραστές των πολιτικών ομάδων εδραιώνουν ένα πολιτικό παράδοξο. Διαγκωνίζονται, πλατσουρίζουν στ’ απόνερα μιντιακών μονολόγων, αντιπαραθέσεων και άγονων τηλεοπτικών συζητήσεων.

Οταν δεν είναι εκνευριστικές και κωμικοτραγικές οι πατριωτικές δηλώσεις κομματικής υπερηφάνειας και πίστης στον αρχηγό, είναι ένα προϊόν που κανένα σοβαρό ακροατήριο δεν θα ήθελε να καταναλώσει. Τα κόμματα δημιουργούν πολωτικές καταστάσεις έναντι των άλλων και λιγότερο συνομιλούν με τους εκλογείς. Σαν να μην απευθύνονται στους εκλογείς. Τοιουτοτρόπως, το πολιτικό κεφάλαιο σπαταλιέται, αδειάζει, συμψηφίζεται.

Η θεσμική πολιτική εμπιστοσύνη και τάξη ωριμότητας κινείται αντιστρόφως ανάλογα με το πλαίσιο που, πράγματι, αξιώνουν οι πολίτες και, περισσότερο, η νέα γενιά. Η διαδικασία γίνεται παράταιρη με την εμπιστοσύνη των πολιτών, ξένη ακόμα και από την κοινωνικοπολιτική και οικονομική ωριμότητα καθαυτήν που τα ίδια τα κόμματα, ωστόσο, ζητούν από τους πολίτες.

Κι όμως, πέρα από τις θεμιτές πολώσεις προεκλογικού χαρακτήρα, το βασικό υλικό των πολιτικών συγκλίσεων είναι, πέραν πάσης αμφιβολίας, υπαρκτό. Η Ελλάδα είναι χώρα που ανήκει στη Δύση, είναι ιστορικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, είναι μέλος του ΟΟΣΑ, του ΝΑΤΟ, είναι προσανατολισμένη στην αγορά, έχει στενές σχέσεις με τις ΗΠΑ, αλλά και με την Κίνα.

Η χώρα έχει συνομολογήσει πολυμερείς δεσμεύσεις ή και διμερείς σχέσεις με τους περισσότερους διεθνείς οργανισμούς, όπως λ.χ. με τον ΟΗΕ και τα πιο εξειδικευμένα όργανά του, το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα κ.ο.κ. Είναι μια χώρα που βιώνει την άμπωτη και την πλημμυρίδα της παγκοσμιοποίησης. Μετέχει στη Συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή.

Τα δημόσια θέματα που απασχολούν τον προεκλογικό μιντιακό κόσμο είναι όλα τα άλλα εκτός από τα μεγάλα. Η δημογραφική κατάσταση, το θέμα της μετανάστευσης, το δημόσιο και το ιδιωτικό χρέος, τα ελλείματα του εμπορικού ισοζυγίου, οι οικονομικές στρεβλώσεις, η υπερσυγκέντρωση στον τουρισμό, οι αγκυλώσεις της δημόσιας διοίκησης, η μεταχείριση των δημόσιων αγαθών, η άνιση κατανομή του εισοδήματος, οι σχέσεις με τους γείτονες, τα περιβαλλοντικά ζητήματα, τα θέματα του πολιτισμού και της πολιτιστικής κληρονομιάς δεν εξειδικεύονται. Οπως δεν εξειδικεύονται τα ζητήματα της δημόσιας υγείας και της παιδείας.

Ετσι, φτάνουμε στον οριακό γρίφο και στο παράδοξό του. Κάθε σύνολο πολιτικών θέσεων να περιγράφει θετικές προοπτικές -όπως τις ευαγγελίζεται- για τη χώρα. Ταυτόχρονα, όμως, οι πολιτικοί τηλεαστέρες κινούνται στις παρυφές των κρίσιμων ρηγματώσεων της καθημερινής ζωής και της προοπτικής της, δίχως να τις αγγίζουν.

Μέσω της πλαισίωσης της απλής αναλογικής, με χαμηλή κουλτούρα για τις συνεπαγωγές της, τις ειλικρινείς συναινέσεις και τους δικονομικούς περιορισμούς που θέτει η απλή αναλογική, καλούμαστε να κατανοήσουμε τη γενικότερη κατάσταση και ποιότητα της τωρινής και της μέλλουσας δημοκρατικής ζωής και της κοινωνικής ευημερίας.

Σίγουρα από την προηγούμενη στην επόμενη μέρα, μεσολαβεί η 21η Μαΐου, κατά την οποία ο «λαός» είναι μεν κυρίαρχος, δίχως ιστορικά ποτέ του να το έχει πιστέψει. Είναι κι αυτό μια ευχέρεια, αρκετά πολιτική μάλιστα, που όμως ταυτόχρονα πιστοποιεί πολλά εγχώρια διλήμματα, αφήνοντάς τα στις… «ελληνικές καλένδες».