Οι εκλογές είναι -λένε πάρα πολλοί αβασάνιστοι περιγραφείς στιγμιαίων σκηνικών με διευρυμένη μαζική επίδραση- η γιορτή της δημοκρατίας. Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και αν δεν τις αντιλαμβάνονται όλοι όσοι τις βιώνουν -με περισσή επαναληψιμότητα πλέον…- ως γιορτή, είναι η ουσία της δημοκρατίας, γιατί σε αυτή τη διαδικασία δοκιμάζονται οι πάντες.
Από αυτούς που διεκδικούν την πρωθυπουργία μέχρι αυτούς -μη μας φαίνεται καθόλου υπερβολικό- που διαλέγουν να απέχουν τη μέρα εκείνη προτιμώντας οποιοδήποτε άλλο μέρος εκτός από το σχολικό συγκρότημα στο οποίο έχουν στηθεί οι κάλπες και τα παραβάν…
Ναι, γιατί κάθε επιλογή έχει το τίμημα της, επομένως ακόμα και για όσους αδιαφορούν έρχεται ο λογαριασμός στο σπίτι τους κάποια στιγμή. Ενώ, ακόμα και όσοι προτάσσουν την αποχή από τις εκλογές ως πολιτική επιλογή με εξεγερτικά/αντισυστημικά χαρακτηριστικά θα πρέπει να ξέρουν (να έχουν καταλάβει για την ακρίβεια…) πως σε τόσο κρίσιμους καιρούς «καλή και άγια» η συνέπεια της άρνησης και της διαρκούς ευθυγράμμισης με σταθερούς προσωπικούς αξιακούς κώδικες, όμως κάποια στιγμή πρέπει να αναγνωρίσουμε όλοι κάτι: οι απόψεις μας αποκτούν ισχύ όταν βγαίνουν από μέσα μας, «επικοινωνούν» με άλλους ανθρώπους, «ερωτοτροπούν» με συλλογικές ανάγκες και επιθυμίες έμπρακτης σύνεσης και διαμορφώνουν συνθήκες που ανησυχούν ουσιαστικά τους όποιους αντιπάλους.
Γυρνώντας σε διάφορα κοινωνικά περιβάλλοντα αυτές τις καυτές μέρες προσπαθείς να εξάγεις κάποια συμπεράσματα. Κάθε εκλογική διαδικασία, ανεξάρτητα από τις προτιμήσεις και τις επιθυμίες πλειοψηφιών και μειοψηφιών, έχει κάποιες σταθερές που καθορίζουν το τελικό αποτέλεσμα πέρα από οτιδήποτε άλλο.
Για παράδειγμα, για να τραβηχτούμε αρκετά χρόνια πίσω, η εκλογική νίκη-επιστροφή του «δικαιωμένου» Ανδρέα Παπανδρέου το 1993 ήταν κατά βάση το αποτέλεσμα της δράσης των αντισωμάτων της κοινωνίας τού τότε στην πρώτη απόπειρα «νεοφιλελεύθερης επέλασης» που είχε επιχειρήσει το διάστημα 1990-1993 (συνεπικουρούμενη από το ευνοϊκό για αυτήν διεθνές κλίμα της ενοποίησης των αγορών, ύστερα από τη συνειδητή εσωτερική καθεστωτική αλλαγή στο σοσιαλιστικό μπλοκ εξουσίας) η κυβέρνηση της Ν.Δ.
Όπως, επίσης, η πραγματική κοινωνική κούραση από το 8ετές «καθεστώς Σημίτη» οδήγησε στην ανάληψη της εξουσίας από τον Κώστα Καραμανλή το 2004, λίγους μήνες πριν τη διεξαγωγή της δεύτερης νεοελληνικής Μεγάλης Ιδέας (η πρώτη ήταν η ΟΝΕ), των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Αλήθεια, ας ανοίξουμε μια μικρή παρένθεση, θυμάται κανείς κάτι το γλυκό από εκείνο το καλοκαίρι 11 χρόνια μετά;
Οι πολυέξοδες παράτες και τα εθνικά μεγαλεία έχουν πολύ ακριβά επιτόκια και δημιουργούν ανεξόφλητα χρέη…
Σε αυτές τις εκλογές που επίκεινται σε λίγες μέρες, το κοινωνικό κλίμα έχει επηρεαστεί από την Ιουλιανή συμφωνία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-Ανεξαρτήτων Ελλήνων με τα ιερατεία της Ε.Ε.
Λίγο καιρό μετά, ανεξάρτητα αν όλοι παραδέχονται πως πρόκειται για μια επώδυνη συμφωνία -που δεν την υποστηρίζουν φραστικά ούτε και αυτοί που θα κληθούν να την εφαρμόσουν- τείνει να λειτουργήσει ένα είδος κοινωνικού μηχανιστικής υφής επιχειρήματος: αφού δεν μπορούμε να αποφύγουμε κάτι πια, ας διαλέξουμε ποιος θα το διαχειριστεί…
Δεν μπορούμε στο σήμερα να γνωρίζουμε αν ποτέ η Ιστορία θα μας δώσει ουσιαστική απάντηση στο αν θα μπορούσε ο Αλεξης Τσίπρας να πράξει κάτι διαφορετικό εκείνο το «μοιραίο» Σαββατοκύριακο.
Οι πολιτικοί του αντίπαλοι -κυρίως εξ αριστερών- εμφανίζονται πεπεισμένοι πως μπορούσε. Όμως, έτσι αυτόματα ανεβάζουν τον πήχη των δικών τους καθηκόντων: να προτείνουν αυτοί αργά ή γρήγορα μια πειστική πρόταση που προσομοιάζει σε αυτό που μέμφονται πως δεν έκανε ο Έλληνας πρωθυπουργός λίγο καιρό πριν.
Αλλιώς, θα αποτελούν στο τώρα ένα αποενοχοποιημένο άλλοθι που στο μέλλον θα λειτουργήσει ως συγκολλητική ουσία στο αναπόφευκτο πέρασμα σε μια άλλη εποχή. Έχουμε πια αρκετή εμπειρία «διαχείρισης κρίσεων» σε καιρούς μνημονίων, έτσι ώστε να μη μας εκπλήσσει το παραμικρό.
Και εξακολουθούμε να δίνουμε μεγαλύτερη βάση στα αποτελέσματα, παρά στις φραστικές προθέσεις και δικαιολογήσεις… Ελαττώματα, σε καιρούς πετσοκομμένων αριστείων, θα ισχυριζόταν κάποιος κυνικός…
Θα κλείσουμε αυτό το σημείωμα με μια ευρύτερη παρατήρηση που σχετίζεται με τα παραπάνω περισσότερο από ότι αρχικά μπορεί να νομίζει ο οποιοσδήποτε.
Δεν είναι δύσκολο στην εποχή μας να βρίσκει κάποιος ή κάποια επιχειρήματα για να τα «χώσει με επάρκεια» σε κάθε έναν που εχθρεύεται, ειδικά στο πεδίο της πολιτικής αντιπαράθεσης… Κάθε άλλο.
Δεν είναι δύσκολο να είναι κανείς ένθερμος υπερ-πατριώτης και αντιεξουσιαστής συνάμα, αφού είναι πολύ βαρύ σε καιρούς κρίσης (με επιπτώσεις στην εθνική κυριαρχία ενός κρατικού μορφώματος, ανεξαρτήτως μεγέθους) να εμφανίζεσαι ως «εθνομηδενιστής» που «σφυρίζεις αδιάφορα με τα χέρια στις τσέπες».
Από την άλλη, τι πιο ευχάριστο-ανώδυνο-επαναστατικό να τα χώνεις σε όποιον διαχειρίζεται εξουσιαστική θέση την εποχή που προσαρμόζονται οι ντόπιες πραγματικότητες σε σφιχτές ευρωπαϊκές νόρμες, με πολλαπλές θυματοποιήσεις διαρκείας…
Εντάξει. Ναι. Συμφωνούμε όλοι πάνω κάτω στα βασικά, ακόμα και αν ο ένας θέλει μια «χούντα τύπου Παπαδόπουλου» και κάποιος άλλος μια αναρχομηδενιστική-χαοτική υλική ισοπέδωση των πάντων… Το υπάρχον είναι συγκεκριμένο και περιγράφεται εύκολα…
Καμία ουσιαστική αλλαγή δεν βλέπουμε… Κανένα καλά δουλεμένο σχέδιο που θα αποτελέσει βάση για ευρύτερες κοινωνικές ανατροπές…
Που θα επαναφέρει χρήσιμες αφηρημένες έννοιες στο υποσυνείδητο των κοινωνικών αναζητήσεων και στην ούγια των ατομικών πρακτικών.
Ο χρόνος κυλάει, λόγια πολλά μαζεύονται στον αέρα, μα το μόνο που καταφέρνουμε όλοι μας είναι να κάνουμε τα γκρίζα σύννεφα της αβεβαιότητας να χαμογελούν σκωπτικά.
Υπάρχει άραγε κάποια πολιτική πρόταση στο σήμερα που θα άλλαζε ουσιαστικά αυτόν τον γεωγραφικό χώρο; Προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, δεν ψάχνουμε να βρούμε ιδεολογική ταμπέλα προ το παρόν… Θα ήταν γελοίο κάτι τέτοιο στο σήμερα…
Υπάρχουν άραγε προσωπικότητες ικανές να γεννήσουν οράματα κοινωνικής αναδημιουργίας σε πλήθη παρασυρμένα στη χοάνη του πιεστικού και σε ατομικές υποστάσεις που έχουν εναποθέσει σαν στεφάνι σε κοιμητήριο το ποιοτικά ανθρώπινο έξω από το σπιτικό τους;
Το τι στεγάζεται-φιλοξενείται στο εσωτερικό, ας το κρατήσει ο καθένας για τον εαυτό του… Σε τέτοιες συνθήκες είναι που οι κοινωνίες εξαναγκάζονται να στηρίξουν το μη χείριστο…
Για αυτό και τελικά τα μνημόνια θα επιβληθούν κατά πως φαίνεται, χωρίς όμως να πραγματώσουν τους στόχους που ευαγγελίζονται οι κάθε απόχρωσης υπερασπιστές τους… Το υπάρχον δεν αλλάζει…
