Παλεύουν κάθε αγωνιστική με τον εαυτό τους

Xαράς ευαγγέλια για τους εγχώριους ποδοσφαιρόφιλους που βάζουν το ποδόσφαιρο πιο πάνω από μία ομάδα, νέα άγχη, απαιτήσεις και αγωνίες για τους οπαδούς που ταυτίζουν το ποδόσφαιρο με την ομάδα τους…

Η τελευταία αγωνιστική της κανονικής περιόδου του φετινού πρωταθλήματος της Super League 1 σημαδεύτηκε από τη θορυβώδη εκτός έδρας νίκη του Ολυμπιακού επί της ΑΕΚ με 1-3. Σε έναν αγώνα που αν κάποιος έλεγε στη διακοπή του στο ημίχρονο, και με την εικόνα που είχαν οι δύο ομάδες μέχρι τότε, πως οι φιλοξενούμενοι θα έπαιρναν σε μικρό σχετικά χρονικό διάστημα προβάδισμα στο σκορ με 0-3, θα κινδύνευε να τον έπαιρναν στο ψιλό. Κι όμως έγινε, γιατί το ποδόσφαιρο δεν εξαντλεί ποτέ τα διαθέσιμα σενάρια…

Η βαθμολογία μιλάει από μόνη της και επί της ουσίας φέρνει τον Παναθηναϊκό, την ΑΕΚ, τον Ολυμπιακό, αλλά και τον ΠΑΟΚ, να «δηλώνουν συμμετοχή» στη διεκδίκηση του φετινού τίτλου. Γιατί γίνεται αυτό; Έχει πια το ελληνικό διασυλλογικό ποδόσφαιρο τέσσερις ομαδάρες που έχουν φτάσει το ταβάνι τους και δίχως πολλά ψεγάδια τα δίνουν όλα για την τελική επικράτηση; Όχι. Έχει τέσσερις ομάδες που κατά βάση παλεύουν κάθε αγωνιστική με τον εαυτό τους.

Έχει τέσσερις καλές ομάδες με ευδιάκριτες αγωνιστικές αρετές (για όλες τις άλλες πλην Ολυμπιακού αυτές οι αρετές είναι αρκετά πιο πολλές σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν), που όμως η κάθε μία κουβαλάει και ορισμένα τρωτά αρκετά «ικανά» να τη δυσκολεύουν και να την κάνουν κάποιες φορές αναποτελεσματική.

Ο πρωτοπόρος Παναθηναϊκός της συνοχής, της συστηματικής και βαθιάς προπονητικής δουλειάς, όταν βγάζει καλή φυσική κατάσταση έχει αυτοπεποίθηση και αποτελεσματικότητα. Έκανε, όμως, μία μεγάλη κοιλιά που του στέρησε σημαντική ποσότητα βαθμών, γιατί το υλικό του δεν διαθέτει την ατομική εκείνη ποιότητα ώστε στα δύσκολα να σήκωναν κάποιοι στους ώμους τους όλο το οικοδόμημα.

Η ΑΕΚ παίζει ελκυστικό ποδόσφαιρο, έχει θετική και δημιουργική εσωτερική αύρα, αλλά στην ήττα από τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα και στο κυριακάτικο 1-3 από τον Ολυμπιακό επέδειξε αμυντική αφέλεια που δεν συγχωρείται και δεν αρμόζει σε υποψήφια πρωταθλήτρια…

Ο φετινός Ολυμπιακός βολόδερνε για μήνες. Στη λέξη βολόδερνε χωράνε όλα όσα λάμβαναν χώρα και βύθιζαν στην απόγνωση την πολυπληθέστατη οπαδική του βάση. Από τις αλλαγές στελεχών, τη μετατροπή σε κέντρο διερχομένων ποδοσφαιριστών δίχως συνεκτικό μεταγραφικό πλάνο, τις απομακρύνσεις προπονητών, τα πολύ άσχημα αποτελέσματα στους πιο δύσκολους και απαιτητικούς εγχώριους και ευρωπαϊκούς αγώνες. Τώρα τελευταία, όμως, η ομάδα του Πειραιά έχει σταθεροποιηθεί. Και αυτό επιτρέπει να γίνονται ορατές οι ατομικές δυνατότητες πολλών ποδοσφαιριστών του. Αλλά, παραμένουν και παραμονεύουν συνάμα οι ομαδικές αδυναμίες σε κρίσιμα κομμάτια του παιχνιδιού… Ακόμα και στο πρώτο ημίχρονο με την ΑΕΚ την Κυριακή οι «ερυθρόλευκοι» είχαν την εικόνα μιας ομάδας που παλεύει να αποδείξει στον εαυτό της πως μπορεί. Ενώ τόσα χρόνια αυτό, πως ο Ολυμπιακός μπορεί, πρωτίστως το ήξεραν οι αντίπαλοι…

Εδώ και καιρό υπάρχουν στιγμές που ο ΠΑΟΚ για πολλούς παίζει ποδόσφαιρο βγαλμένο από την καλύτερη εποχή της πρόσφατης ιστορίας του, όταν δηλαδή πήρε τον τίτλο του πρωταθλήματος και αρκετά Κύπελλα Ελλάδας. Ειδικά ως προς τον ολοκληρωτικό χαρακτήρα του παιχνιδιού του και ενίοτε ακόμα και στις αντίστοιχες πτυχές θεάματος που παρουσιάζονται σε αρκετές φάσεις… Όμως, υπάρχουν διαστήματα μέσα στο ίδιο ενενηντάλεπτο που η ομάδα του Ραζβάν Λουτσέσκου «εξαφανίζεται» και κινδυνεύει να μην παίρνει ούτε καν το μίνιμουμ που δικαιούται με βάση την προγενέστερη απόδοσή της… Έτσι, δημιουργείς μεν την απτή εντύπωση πως έχεις πολύ καλή ομάδα, αλλά τίτλο δεν παίρνεις…

Οι τέσσερις «μεγάλοι», καθώς βρίσκονται στην αφετηρία των φετινών play off, φαίνεται πως θα (μας) προσφέρουν ένα από τα συγκλονιστικότερα τελειώματα πρωταθλήματος, ακόμα και όλων των εποχών. Προφανώς και το ευκταίο για τους προπονητές τους (Γιοβάνοβιτς, Αλμέιδα, Μίτσελ, Λουτσέσκου) θα ήταν να εμφανιστούν οι παίκτες τους στους δέκα αγώνες που απέμειναν έχοντας καταφέρει να περιορίσουν τα γνωστά τρωτά. Δεν είναι, όμως, καθόλου σίγουρο κάτι τέτοιο.

Όταν μέσα Μαρτίου παλαντζάρεις συχνά, ποιος σου εγγυάται τον Απρίλιο πως θα μπορέσεις να τα κάνεις όλα σωστά; Ίσως η κατάλληλη προετοιμασία, ίσως το αυξημένο πάθος για διάκριση; ίσως η ενσυναίσθηση της κρισιμότητας των αγώνων και των όσων διακυβεύονται, θα μπορούσε να αντιτάξει κάποιος όψιμος υπερασπιστής τους. Όμως, εδώ τα ίσως είναι γραμμένα με πιο ισχνά γράμματα…

Εδώ που φτάσαμε τα μερίδια της τύχης και της λεπτομέρειας ανεβαίνουν διαρκώς στην πίτα όχι των εντυπώσεων, αλλά της ουσίας. Επομένως, οι οπαδοί των συγκεκριμένων ομάδων δίπλα στην κάψα και στην αδημονία για νίκες και τίτλους πρέπει να βάλουν όση περισσότερη υπομονή, σύνεση και ποδοσφαιρική λογική μπορούν να επιστρατεύσουν. Τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια, βέβαια… Ας το απολαύσουν, λοιπόν, όσοι μπορούν και ας πανηγυρίσουν όσοι αξίζουν…